Sunday, May 27, 2018

පේරාදෙණියේ ෆිල්ම් සොක-1



 
Peradeniya University Arts Theater ( www.pdn.ac.lk)
ල , සොක හා ගැට්ට කියන්නේ පේරාදෙණියේ සරසවි ජීවිතය සුන්දර කරපු වචන තුනක් . හන්තාන පාමුල මහවැලි නිම්නයේ තිබ්බේ ප්‍රේමය හා චමත්කාරය විතරක් නෙවෙයි. පේරාදෙනි සානුවෙන් අහසට නැගිලා ලෝකය දිහා බලන්න පුළුවන් කවුළු කීපයකුත් තිබ්බා. ෆිල්ම් සොක ඒවායින් එකක් කියලයි මට හිතෙන්නේ

වල කිව්වේ සරච්චන්ද්‍ර එළිමහන් රංග පීඨයට  ,  ගැට්ට කිව්වේ කඳු නගින්න්නගේ හෙවත් ගවේෂකයන්ගේ සංගමය.   University Film Society හෙවත් චිත්‍රපට සංගමය තමයි අපේ ආදරණීය සොක.
ඒත් 89 අවුරුද්දේ  වල, සොක හා ගැට්ට අකර්මන්‍ය වෙලා තිබ්බා . පන්ති වර්ජන , භීෂණය, අතුරුදහන් වීම  හා මාස ගණන් සරසවිය  වසා තැබීම වගේ ඒවා නිසා.
ඒ අඳුරු කාල පරිච්චේදෙන් පස්සේ හන්තාන අඩවියට ආයෙමත් සෞන්දර්යය රැගෙන එන්න වෑයම් කරපු ගුරු සිසු නඩයේ  මමත් සාමාජිකයෙක් වුණු  බව සතුටින් මතක් කරනවා.

1990 අවුරුද්දේ අප්‍රේල් තමයි අපි පළමු අවුරුද්දේ විබාගය ලිව්වේ . ඊට පස්සේ එළඹුණු අධ්‍යයන  වාරෙදි  කවුදෝ ඉල්ලගෙන ආපු A passage to India චිත්‍රපටයේ VHS කැසට් එකක් අපට හම්බුනා . EM පොස්ටර්ගේ නවකතාවක් ඇසුරෙන් ඩේව්ඩ් ලීන් හදාපු සුවිශේෂ චිත්‍රපටයක්  තමයි A Passage to India
ලංකාවේ රුප ගත කරපු   Bridge on the river Kwai චිත්‍රපටය නිර්මාණය කලෙත් ඔය ඩේවිඩ් ලීන්ම තමයි. 
අපි කීප දෙනෙක් කතා වුනා කොහොම හරි මේ චිත්‍රපටිය හැමෝටම බලන්න පුළුවන් තැනක  පෙන්නමු  කියල .

ඉංජිනේරු පීඨේ මීඩියා යුනිට් එකට ගිහින් එහි  තිබ්බ මල්ටිමීඩියා ප්‍රෝජෙක්ටරේ  ඉල්ලගත්තා .ලංකාවට ආපු මුල්ම විද්‍යුත්  ප්‍රක්ෂේපන යන්තරේ ඒක වෙන්ටත් පුළුවන්. වර්ණ තුන නිකුත් කරන  වෙන  වෙනම ටෝච්  තුනක් තිබ්බා . හරි විශාලයි .
අපි කොහොමින් කොහොම හරි චිත්‍රපටය පෙන්නුවා පොඩි ලෙක්චර් රුම් එකක . හිතුවට වඩා වැඩි සෙනගක් ඇවිත් හිටියා .

පළමු VHS ච්ත්‍රපටය පෙන්නුවේ මිතුරු පිරිසක් එක්කාසු වෙලා. ඒ කැසට් එක සොයාගෙන ආපු මිතුරාම දෙවනවරට සත්‍යජිත් රායිගේ අපූ ත්‍රිත්වය VHS කැසට්පට තුනම නුවර ඉන්දියානු මහකොමසාරිස් කන්තෝරුවෙන්  ඉල්ලගෙන ආවා. අපි පොඩි ප්‍රචාරයක් එහෙම යවලා  ඉංජිනේරු පීඨයේ තිබ්බ ලොකුම ශාලාව වෙච්ච ඊ ඕ ඊ පෙරෙයිරා තියටරේ නැත්නම් සුඛාවතියේ මේ චිත්‍රපට තුන පෙන්නන්න කටයුතු කළා. මට තමයි හැඳින්වීම කරන්න පැවරුනේ . ඒකට සුදානම් වෙන්න පුස්තකාලය පීරමින් විභුති  බැනර්ජි ගැනයි සත්‍යජිත් රායි ගැනයි කියෙව්වා මතකයි.

අපි  බලාපොරෝත්තු  උනාට වඩා වැඩි සෙනගක් ගඟෙන්  එහා පැත්තේ ෆැකල්ටිවලිමුත් ඇවිත් හිටියා . දැහැන්ගතවෙලා වගේ පතෙර් පංචාලි, අපු සංසාර්, හා අපරාජිතෝ කුඩා ස්ක්‍රීන් එකින් බලන්න දවස් තුනක් තිස්සේ ඇදී ආපු සෙනග පෙන්නුම් කළේ සාහිත්‍ය  කලාවට පේරාදෙණියේ ඒ වෙනකොට තිබ්බ පිපාසය.
වහල දාලා තිබ්බ AT එක හෙවත් කලාගාරයට  යලි පණ දෙන්න ඇත්නම් කියල ඒ පැත්තෙන් යන එන හැම වාරේම  අපට හිතුනා .

ටික දවසකට පස්සේ චිත්‍රපට සංගමය හෙවත් ෆිල්ම් සොක ආපහු පටන් ගන්න තීරණය කෙරී තිබුනා . සයන්ස් ෆැකල්ටියේ කැන්ටිමේ තිබ්බ මුල්ම  සාකච්ඡාවෙන් පස්සේ අලුත්  නිලධාරී  මණ්ඩලයක් පත් වුනා . සබාපති මැතිව් මම සම ලේකම්.

අපේ ගුරු උපදේශකයන් උනේ  ගාමිණී හත්තොට්ටුවගම මහත්තයයි , මාරි සවරිමුත්තු  මහත්මියයි. මේ දෙදෙනාම සිනමාව ගැන පුළුල් දැනුමක් තිබ්බ ඉංග්‍රීසි සාහිත්‍යය  හොඳින් හදාරා සිටි ආචාර්ය මණ්ඩල සාමාජිකයන්.
 Gamini Haththottuwogama , Photo from Wikipedia
ෆිල්ම් සොක කරන්නේ සීසන් කාඩ් එකක් වගේ එකක් ගහලා නම් මාක් කර කර චිත්‍රපට පෙන්නන වැඩේ  විතරක්  නෙවෙයි කියල අපට තේරුම් ගියේ ඊට පස්සේ. අපි චිත්‍රපට ගැන කතා කරා . මාසික රැස්වීම්  තිබ්බ. ආචාර්ය හත්තොට්ටුවේගම,  මාරි සවරිමුත්තු ආචාර්යවරු අපි පෙන්නපු සමහර  චිත්‍රපටි ගැන විචාර ඉදිරිපත් කරා. මුල්ම චිත්‍රපටි කීපය පෙන්නන්න කලින් ඒවා  ගැන කෙටි හැඳින්වීමක් කරන්න අපට පුළුවන් වුනා . 


සංගමේ යලි ජීවමාන කරලා  ගත්තයින් පස්සේ මුලින්ම අපි කළේ ලංකාවේ තිබ්බ තානාපති කාර්යාල සියල්ලට ලියුම් දැමීම . අපේ සංගමේ ගැන විස්තර කරලා  ච්ත්‍රපට තියෙනවනම් ණයට ලබා දෙන්න කියල ඉල්ලුවා  . බොහෝ ඒවායින් උත්තර ලැබුනා. අපි ලෙක්චර්ස් කට් කරගෙන කොළඹ ගිහින් චිත්‍රපට උස්සගෙන අවා. බොහෝ වෙලාවට  චිත්‍රපටි රෝල තිබ්බ පෙට්ටි එම්බසියේ ඉඳන් කරේ තියාගෙන  බස් හෝල්ට් එකට උස්සාගෙන ආවා .

අවුරුද්දකට චිත්‍රපටි 24ක් පෙන්නන කොටු 24ක් තිබ්බ   කාඩ් එකක් තමයි රුපියල් විස්සකට වික්කේ . ඒත් මේ කියන  අවුරුද්දේ චිත්‍රපටි  තිස් ගානක් පෙන්නන්න අපට පුළුවන් වුනා . ඒවා නිකම්ම ඒවා නෙවෙයි ලෝකේ විවිධ රටවල උසස් ගනයේ සිනමා කෘති.

පොඩි කාලේ අපට මේ ලෝකේ තිබ්බ විශ්වකර්ම  තැනක්   වුනේ සිනිමා හෝල් එක. රීගල් එකේ වැඩ  කරපු මිනිස්සුන්ටත් මාර ගවුරවයක් හිතේ තිබ්බේ . ඒත් ෆිල්ම් සොක කරන කාලේ අපිටම කියල ෆිල්ම් හෝල් එකක් තිබ්බා . ඒ පේරාදෙණියේ සරසවි කලාගාරය හෙවත් AT ( Arts Theater) එක .  මේකේ ඇතුලේ එළියේ හැම තැනම අපේම තමයි .

ෆිල්ම් එකක් පෙන්නනන තීරණය කරාම ඒ ගැන විස්තරේ  සොකේ මුද්‍රාව සහිත  A3 කොලේක ලස්සනට ලියනවා චිත්‍රපටියේ නමයි දිනයයි වෙලාවයි. මේක හැම හොස්ටල් එකකම , කැන්ටින් එකකම ඇලවෙනවා. AT ශාලාව පිරෙන්න සෙනග එනවා. මේ ලස්සන පෝස්ටරේ අත්  අකුරෙන් ඇන්දේ අපේ මේඩ්ඩො සෙට් එක, මහේෂ්, නානා හා කුමුදු ඇතුළු පිරිස .

දවසක් මෙඩ්ඩන්ට විබාග තදවෙච්ච වෙලාවක ෆිල්ම් සොකේ පෙන්නන්න හිටියේ  La Ronde කියන ප්‍රංශ චිත්‍රපටිය . ඒකෙ පෝස්ටරේ අඳින්න  එකෙක් නෑ . පස්සේ මමම මගේ අවලස්සන අත්  අකුරින් ඇන්දා පාට පෑනක් අරන් . දැන් මේ පෝස්ටරේ ඉස්ස්සෙල්ලම  අක්බාර් කැන්ට්මේ අලවලා ඊට පස්සේ ගියේ wus කැන්ටිමට . කළු ආරි ඇතුළු කීප දෙනෙක් මගෙත් එක්ක හිටියා . උන්ගේ අත් අකුරු මගේ ඒවාටත් වඩා කැතයි . . මේ වෙලාවේ ප්‍රධාන පුස්තකාලේ පාඩම් කරමින් හිටි මහේෂ් ඇතුළු මේඩ්ඩන් පිරිස තේ බොන්න ඇවිත් හිටියා . ඔවුන් මොහොතක්  අලුතින්ම අලවපු පෝස්ටරය දිහා බලා හිටියා .ඒ බැල්මෙන් පෝස්ටරයේ නිමාව ගැන අදහසක් කියවුනා

“අනේ මචන් අපි මේක ලස්සනටම කරමු .මට කොළ ටික ගෙනැල්ල දීපන්” මහේෂ් කිව්වා. ඊට පස්සේ උන් ටික විබාගෙට  පාඩම් කරන එක නවත්තලා ගිහින් පෝස්ටර් ටික ලස්සනට ඇඳලා  හෝල් ඔක්කොගෙම අලවලත් තිබ්බා.

කලාගාරේ තිබ්බේ එක ප්‍රෝජෙක්ටරයයි . ඒකේ විනාඩි පහළවෙන්  පහළවට චිත්‍රපටය නවතිනවා.  රීල් එක මාරු කරනකන් ඉන්ටවල් එකක් දෙනවා. යන්ත්‍ර  ක්‍රියාකරු වුනේ මෙන්ඩිස් අයියා.සුදෝ සුදු නැෂනල්  එකක් ඇඳගෙන උඩ පේරාදෙණියේ සරසවි සේවක නිල නිවාසේ ඉඳන් වැඩට ආපු මෙන්ඩිස් අයියා හොඳ කලාකාමියෙක්. හැම චිත්‍රපටියක්ම පෙන්නන්න කලින් ප්‍රොජෙක්ටර් රුම් එකේ ගල් අරක්කු බාගයක් තියලා එන සම්ප්‍රදායක් තිබ්බා මෙන්ඩිස්  අයියා ඒකෙන් ටික ටික සප්පායම් වෙවී අර පරණ ප්‍රක්ෂේපන  යන්ත්‍රය අම්බන් කරගෙන කොහොම හරි  චිත්‍රපටිය පෙන්වනවා.

මෙන්ඩිස් අයියා පෙන්ෂන් ගන්න 1991 අවුරුද්දේ ඔහු වෙනුවෙන්  උපහාර චිත්‍රපටි උළෙලක් තියන්න යෝජනා වුනා . සරසවියක හිටපු සුළු සේවකයෙක් වෙනුවෙන් කරපු පළමු චිත්‍රපටි උළෙල වෙන්නැති ඒක.

ලංකාවේ  නමගිය චිත්‍රපට අධ්‍යක්‍ෂකවරයෙක්ගේ චිත්‍රපට උළෙලක්ද අපේ කාලේ සංවිධානය කළා  . කලකට ඉස්සර පේරාදෙනි සරසවි චිත්‍රපට සංගමයේ ක්‍රියාකරියකයෙක්  වෙලා හිටි මේ සම්මානනීය අධ්‍යක්ෂකවරයාත් එක්ක චිත්‍රපට  උළෙල ගැන කතා කරන්න අනිවත්තේ පිහිටි ඔහුගේ ගෙදරට ගියේ මායි  රත්නපුරේ රන්ජියි . අපව පිළිගත්තේ අධ්‍යක්ෂකවරයාගේ  දයාබර බිරිඳ. ඔහු එදා දුර පලාතක දේශනයකට ගිහින්. ඒ වනවිට උළෙල ගැන ඔවුන් තරමක්  දැනුවත් කරලා තිබ්බ නිසා වැඩේ පහසු වුනා. චාම් සරල ගෙදරක පුංචි කැබිනෙට්ටුවක් උඩ  එහෙන් මෙහන් අහුරලා තිබ්බ රාජ්‍ය සම්මාන , සරසවි සම්මාන රාශියක් මම දැක්ක.
“මේ වැඩේට මහත්තයා චිත්‍රපටි හතරක් දෙන්න කැමැත්තෙන්  ඉන්නේ. ඒත් එක චිත්‍රපටියක් කොහෙද කියල හොයා ගන්න බෑ . කොහොම හරි ලැස්ති කරලා තියන්නම්කො”.

ඒ දයාබර ගුරුමව පැවසුවා.

චිත්‍රපට උළෙල ආරම්බ කරන දවසටත් මේ අධ්‍යක්ෂකවරයාට  එන්න බැරි උනා.

උළෙලේ පෙන්නාපු චිත්‍රපටි තමයි බඹරු ඇවිත්, සොල්දාදු උන්නැහේ හා  පාර දිගේ .
Dharmasena Pathiraja -Photo rom Daily Mirror

---
මතු සම්බන්ධයි
( ගම්ලත්ගේ බඹරු ඇවිත් විචාරය, ජපන් තානාපති සරසවියට ඒම, Escape to Victory චිත්‍රපටය හා අරම්බක දේශනය ඇතුළු කතන්දර මීළඟ ලිපියෙන් )

Monday, May 21, 2018

ස්ටීව් ජොබ්ස් එහෙම කියල නෑ !

ලංකාවට ඉන්ටෙට් එන්නට ඉස්සර ෆේස්බුක්  ට්විටර් ,ස්වීටර් ආදිය නොතිබු කාලෙක අපේ ගමේ කඩ  මණ්ඩියේදී මේ වගේ පුවතක් ගැන කතා බහ වුනේය .

"මහනුවර දළදා වීදියේදී  පරණ පුස්කොල පොතක පිටු  සංචාරකයින්ට විකුණමින් ඒවායේ ඇත්තේ බුදුන්ගේ අත් අකුරු බවට මුසා දෙඩු වංචාකර වීථි වෙළෙන්දෙක් පොලිසියෙන් අල්ලා ඇත   '

හොර තක්කඩි නොසන්ඩාලයාට ගමේ ගොඩේ ආච්චිලා පවා   බැන වැදුනේ මේ අසත්පුරුෂයා  බුදු හාමුදුරුවොත්   විකුණන් කනවා  කියාගෙනය. ඉන්ටනෙට් නොතිබූ ඒ කාලයේ මිනිසුන් අදට වඩා විචාරශීලී වුනා යැයි මට සිතේ. පත්තරවල දැනුම මිනුම තීර පළවූ අතර ළමුන්ගේ  විද්‍යා පැනවලට උත්තර දෙන ආචාර්ය උපාලි එම් සේනානායක, බුද්ධදාස බෝධිනායක, තුසිත මලලසේකරලා වැනි අය නිතොරම විද්‍යා ලිපි ලිව්වෝය. ආචාර්ය ඊ ඩබ්ලිව් අධිකාරම්, මහාචාර්ය නන්දදාස කෝදාගොඩ වැන්නෝ සරල සිංහලෙන්  විද්‍යා දැනුම ජනතාවට බෙදා  දුන්නෝය. ඔවුන්ගෙන් උගත් එකල කුතුහලයෙන් පිරි පරම්පරාව දැන් අපේ සමවයස් ඇත්තෝ වෙති. අවාසනාවට කරුණනම් දැන් දැන්මේ  දැන උගත්  පරම්පරාවම  තොරතුරු ලබාගන්නේ සයිබර් අවකාශයේ  විහිලු තහළු නිර්මාණය කරන්නන් නැත්නම් ලනු දෙන්නන් වෙතින් වීමය.   මට මෙය තේරුම් ගත නොහැකි විසංවාදයකි .

මා මුලින් කී පුස්කොල පොත් සිද්දියේ  ඇත්ත  බොරු මා නොදන්නා මුත් අද  වගේ දියුණු ඉලෙක්ට්‍රොනික යුගයක  පුස්කොල පොතක පිටු හොරෙන් ගලවාගෙන 'Lord buddha's hand writing' කියා කවුරුන් හෝ හොර දෙටුවෙක්  විකිනුවොත් කවරෙකු හෝ  එම පුස්කොල ඉරුවෙහි  සේයා රුවක් ගෙන සාදු සාදු කියා හෙඩිමකුත් දමා මුහුණු පොතේ බෙදා හරිනු ඇත . එය දහස් ගණනින් ෂෙයාර් වනු ඇති බවත්  උගත් නුගත් සැදැහැවත්තු මේ බුදුන්ගේ අත් අකුරුමයි කැට තියා  පිලිගනු ලබනු ඇති බවත් ඉන්තේරුවෙන්ම කියන්නට පුළුවන . ඒ ගැන කුඩා විචිකිච්චාවක් හෝ මතු කරන කෙනෙක්  සිටිත්නම් ඔහුව  මඩු වල්ගෙන් තලා යම පුරයට යවන්නට විශාල සෙනගක් එක්කාසු වෙනවා ඇත  .

ඒ පුර්විකාව කියන්නට මට සිද්ද වුනේ ඇපල් සමාගමේ හිමිකරු වශයෙන්  2011 දී මියගිය ස්ටීව් ජොබ්ස්   ගැන කතාවක්  ලියන්නට තෙපර බාද්දීය .

පහතින් පලවන්නේ  මේ අවුරුද්දේ ජනවාරි මාසේ ජාතික පුවත් පතක පළවුනා යැයි කියා මුහුනුපොතේ සංසරණය වූ සටහනකින් කොටසකි  . ඒ ස්ටීව් ජොබ්ස් මරණ මංචකයේදී සිය ජීවිතය ගැන ප්‍රශ්චස්තාප වූ ආකාරය ගැන කියවෙවෙන ඉංග්‍රීසි ලිපියක සිංහල පරිවර්තනයයි.
(උපුටා ගැනීම ) 
මම ව්‍යාපාර ලෝකයේ ජයග්‍රහණයේ මුදුන් හිණිපෙත්තටම පැමිණි අයෙක්‌මි. බොහෝ අය දකින පරිදි මගේ ජීවිතය ජයග්‍රහණය පිළිබඳවම වූ සංකේතයකි.
එහෙත්, වැඩ කිරීමෙන් ලද සතුටට අමතරව මා ජීවිතයෙන් ලද සතුටක්‌ ඇතිනම් ඒ ඉතා ස්‌වල්ප වශයෙනි. මා මේ ජීවිතයෙන් ලබා ගත් එකම සතුට ධනවත් වීම පමණකි.
මේ මොහොතේ මේ ගිලන් ඇඳේ වැතිරී ඉඳිමින් මම මගේ මුළු ජීවිතයම මෙනෙහි කරමි. ළඟ ළඟම එළඹෙන මරණය හමුවේ මා මෙතෙක්‌ ආඩම්බරයෙන් දරා උන් ධනවත් බවෙහිත් කීර්තියේත් දීප්තිමත් බව කෙමෙන් දියවී යන අයුරු මට පෙනෙයි.
අද මගේ පණ නල රැඳී තිබෙන්නේ මගේ සිරුරට සවි කර ඇති මේ යන්ත්‍රවල පිහිටෙනි. ඒ යන්ත්‍රවල මුණු මුණුවත්, ඒවායේ කොළ පැහැ එළිත් අඳුරේදී දකින මට මරණයේ දේවතාවන්ගේ හුස්‌ම හඬ කෙමෙන් ළං වෙන්නාක්‌ මෙන් දැනෙයි.
ජීවත් වෙන්නට ප්‍රමාණවත් තරම් මුදල් උපයා ගත් විට, ධනවත්කම හා බැඳීමක්‌ නැතත් ජීවිතය හා බඳීමක්‌ ඇති අනෙකුත් කාරණා ඉටු කරගන්නට කටයුතු කළ යුතු බව මට දැන් දැනෙයි.
ඒවා ධනවත්කම තරමටම ජීවිතයට වැදගත්ය.
අපේ සමීපතමයන් හා ඇති බැඳීම, කලාව, ළමාවියේදී අප මැවූ සිහින.. මේවා ධනවත්කමට වඩා ජීවිතයට වැදගත්ය.
මේ සියල්ල අත්හැර ධනය පසුපසම හඹා යැමෙන් වනුයේ මා වැනි පැටලුම් සහගත පීඩිත මිනිසෙකු නිර්මාණය වීමය.
දෙවියන් අපට සිතන්නට ශක්‌තිය දුන්නේ අන් අයගේ සිත්හි ඇති ආදරය කරුණාව දකින්නට මිස ධනය විසින් මැවූ මායාවේ දීප්තිය පමණක්‌ දකින්නට නොවේ.
මා විසින් උපයා ගත් අසීමාන්තික ධනයෙන් කිසිවක්‌ අද මට ගෙනයන්නට නොහැකිය. මට ගෙනයන්නට හැක්‌කේ මගේ සිතෙහි රැඳුණු ආදරය පිළිබඳ මතකයන් පමණකි.
අපට උපයා ගත හැකි සැබෑ ධනවත්කම් ඒවාය. ජීවිතයට ආලෝකයත් ශක්‌තියත් ලබා දෙන්නේ ඒ ධනවත්කම් මගින් පමණකි. ජීවිතයේදීත් මරණයේදීත් අප හා රැඳී සිටින්නේත් ඒ මතකයන්ගෙන් සැදුම්ලත් ධනය පමණකි.
ආදරයට සැතපුම් දහස්‌ ගණන් දුර යා හැකිය. ජීවිතයට සීමා මායිම් නැත. ඒ නිසා ජීවිතය තුළ සැරිසරන්න. ඔබට හැකි තරම් ඉහළ ඉලක්‌කයකට ගමන් කරන්න.. ඒ සියල්ලට ශක්‌තිය ඇත්තේ ඔබේ හදවතේ හා ඔබේ දෑතෙහිය.
මේ ලොව මිල අධිකම ඇඳ කුමක්‌ද..?
ඒ ගිලන් ඇඳයි..
ඔබට ඔබේ වාහනය ඔබ වෙනුවෙන් පදවාගෙන යන්නට කෙනෙකු මුදලට සොයා ගත හැකිය. එහෙත් ඔබ වෙනුවෙන් ඔබේ රෝගී බව දරාගනිමින් ගිලන් ඇඳක සැතපෙන්නට කෙනෙකු කොතරම් මුදල් ගෙවාවත් සොයා ගන්නට නොහැකිය.
නැති වෙන, විනාශ වෙන භෞතික දේවල් නැවත ලබා ගන්නට හැකිය. එහෙත් නැති වී ගිය ජීවිතයක්‌ නැවත ලබා ගන්නට කවමදාකවත් නොහැකිය.
ඔබ කොතරම් පොත් පත් කියවා ඇති අයකු වුවත්, ඔබට කියවන්නට නොහැකි වූ තවත් එක්‌ පොතක්‌ ඇති බව ශල්‍යාගාරයට ඔබව ගෙනයන මොහොතක ඔබට මතක්‌ වනු ඇත. ඒ නිරෝගී ජීවිතයකට මාර්ගය නම් පොතයි.
අප ඉන්නේ ජීවිතයේ කුමන අවධියක වුවද, ජීවිත කතාවේ තිරය වැසෙන දිනය ඕනෑම මොහොතක එළඹිය හැකිය. ජීවිතය එබඳු අවිනිශ්චිත නාට්‍යයකි.
එබැවින් ඔබේ පවුලට, සැමියාට බිරිඳට, මිතුරු මිතුරියන්ට ආදරය කරන්න.
ඔබට ආදරය කරන්න.
ඔබව මෙන්ම අනෙක්‌ අයවත් ආදරයෙන් රැක බලා ගන්න.// ( උපුටා ගැනීම අවසන් )
ඉහත විස්තරය මා කියවූයේ මිතුරන්ගේ මුහුණු පොත් සටහන් වලින් නිසා මුල් ලිපියට සබැඳියක් දෙන්නට නොහැකි වීම  කනගාටු වෙමි .
මේ සටහන මුලින්ම කියවූ හැටියේම මට හිතුනේ අඩේ මේක බොරුවක් වෙන්න බැරිද, ස්ටීව් ජොබ්ස් එහෙම කතාවක් කියයිද කියලාය . මගේ සෙවුම් බැලුම්වලින් හෙළිදරව් වුනේ ඉහත සටහන e -rumors වර්ගයට අයත් ලණුවක් බවයි. කේශ ධාතු දන්ත ධාතු ගැන මෙන්ම, අඩුම වයසින් උපාධිය දිනු ලක් දරුවන් ගැන පවා පින්තුර සමග ප්‍රචාරය වන බොහෝ පුවත් මේ ආකාරයේ e -rumors ගණයට වැටේ. ඒවාට ඉලෙක්ට්‍රොනික කටකතා කියනවට වඩා ඉලෙක්ට්‍රොනික බහුභූත කියා හැඳින්වීම හොඳය. අපේ රටේ තරමක් හෝ දැන උගත් මිනිසුන්  මේ ඉලෙක්ට්‍රොනික බහුබුත බෙදා හදා ගන්නට පෙර ගුගල් සෙවිල්ලක්  හෝ කර ඇත්ත නැත්ත පොඩ්ඩක් සොයා බලන්නේ නම්  ලොකු  පිනකි.

ස්ටීව් ජෝබ්ස්ට සම්බන්ධ කිසිම පුද්ගලයෙකු විසින් සනාථ නොකරන ලද ඉහත ප්‍රකාශය ස්ටීව් ජොබ්ස් මියගොස් වසර හතරකට පසු කවුදෝ බ්ලොග් අඩවියකට ලියු ප්‍රබන්ධයක්  බව දැනට ඇති පිළි ගැනීමයි.

තමන් ධනය සෙවූ ආකාරය ගැනවත්  , ජීවත් වූ රටාව ගැනවත් ස්ටීව් ජොබ්ස් කිසිදා කළකිරී නොසිටි බවත් ඔහු ජීවිතයෙන් ලද එකම සතුට ධනවත් වීම පමණක්  නොවන බවත් ඔහු ගැන කියවන ඕනෑම කෙනෙකුට වැටහී යනු ඇත . අප සමහරවිට ධනවතුන් යැයි හඳුනන්නේ ජාවාරම්කාරයන් හෝ දේශපාලකයන් කිහිප දෙනෙක් ගැන පමණක් වන්නට පුළුවන. නිර්මාණශීලීව ව්‍යාපාර දියුණු කළ , සිය ගණනකට රස්සා ලබා දුන්   දෙස් හා  විදෙස් බොහෝ  ධනවතුන් සිය ජීවිතය අර්ථාන්විතව ගත කොට තිබේ. කලාවට, සමාජ සේවයට හා විනෝද වීමට කාලය වෙන්කරගෙන තිබේ. ඉසුරුමත් බව ඉස්සරහ දොරෙන් එනවිට ගුණ යහපත් කම පෑළ  දොරින් පැන යන කතා තව දුරටත් වලංගු නොවේ.  

ඉහත කී බොරු ලිපියෙන් බැලු බැල්මට හානියක් නොමැත . එය ලියා ඇත්තේ අප කැමති වට්ටෝරුවෙන්ය. නරක දෙයක් කියන්නෙත් නැත .

එහෙත් ලෝකය ජයගත් අති සුවිශේෂ ව්‍යවසායකයෙකුගේ ජීවිතයෙන් ගත හැකිව තිබෙන පුළුල් ආදර්ශ ටික මේ  අකාරයෙන් අනේ  පනේ ගෑම නිසා මගහැරී යාම නම් අපරාධයකි .

Carmine Gallo කාමයින් ගැල්ලෝ නම් දේශකයා ස්ටීව් ජොබ්ස් ගෙන් උගත හැකි ප්‍රධානම ආදර්ශ හතක් ගැන ලියා තිබේ. 

  1. ඔබ ආශා කරන දේ කරන්න . රැකියාව හෝ ව්‍යාපාරය  තමන් කැමැති ආශා කරන දේවල්  වූ විට ඒවා  අර්ථ සම්පන්නය .  ( එහෙම කියන ස්ටීව් ජොබ්ස් ජීවිතය ගැන  පසුතැවිලි වෙමින් සිටි බව කටකතා කාරයෝ පසුව ලියා තබති. ලෝකය ඉදිරියට ගෙන යන්නේ නිරාශාව නොව ආශාව නිසා බව ස්ටීව් ජොබ්ස් නොකියා කියයි )
  2.  විශ්වයේ සලකුණක් තබන්න. ඔබ ලෝකයේ ජීවත් වූ බවට විශ්වයේ සටහනක් එකතු වන විදිහේ වැඩ කරන්න . පරසිද්ද බීම සමාගමක සබාපතිගෙන් ස්ටීව් ජොබ්ස් වරක් අසා තිබුනේ ඔබ   හැමදාම පාට වතුර විතරක් විකුනනවාද  නැත්නම් ලෝකය වෙනස් කරන්නට හවුල් වෙනවාද යන්නය . 
  3. සම්බන්ධතා ගොඩ නගන්න - නිර්මාණශීලීත්වය යනු නොයෙක් දේ තර්කානුකුලව සම්බන්ධ කර අපුරු යමක් හඳුන්වා දීමයි. ව්‍යවසායයෙක් නිර්මානශීලී මෙන්ම මේ සම්බන්ධතා ගැන පළල් අදහසක් ඇති අයෙක් විය යුතුය. යුතු  ජීවන අත්දැකීම් සහිත විවිධ ක්ෂේත්‍රවල බුද්ධිමතුන්ගේ සම්මාදම ලබාගත් විට අප හිතන්නේ නැති , අපට මගහැරෙන අංශවල සම්බන්ධයක් අපගේ කාර්යයට එකතු කර ගන්නට පුළුවන . මැකින්ටොෂ් පරිඝනකය නිපදවීමට පෙර ස්ටීව් ජොබ්ස් විසින් සමහරුන්  නිෂ්ප්‍රයෝජන කටයුත්තක් යැයි සිතු  චාරු ලේඛය ගැන හැදෑරූ බව සඳහන් වේ .
  4. නෑ බෑ කියන්නට පුරුදු වෙන්න . සාර්ථක ව්‍යවසායකයෙකුට සමහර දේට නැත කියා කියන්නට සිදු වනු ඇත . නැතිනම් බැහැ කියා කියන්නට සිදුවනු ඇත. දැනට ලාබෙට විකුණමින් පවතින ධනාත්මක චින්තනයට ප්‍රතිවිරුද්ධ කතාවක්  වුනත් සත්‍යය එයයි. 1997 දී ඇපල් සමාගමට යලි සම්බන්ධ වුණායින් පසු ස්ටීව් ජොබ්ස් විසින් එහි අලෙවි  කෙරෙමින් තිබු නිෂ්පාදන 350 කප්පාදු කර දැම්මේ හරියට අවධානය යොමු කළහැකි වඩා කාර්යක්ෂම කණ්ඩායම්වලට  බාර දිය හැකි නිෂ්පාදන දහයක් පමණක් ඉතිරි වන පරිදිය. 
  5. නව්‍යකරණය ගැන වැඩිපුර හිතන්න. නිරන්තරයෙන් හිතන්න . සෑම පාරිබෝගික සේවාවකදීම නවමු අත්දැකීමක් ලබා දෙන්නට උත්සහ කරන්න 
  6. දෙන පණිවිඩය හොඳින්ම  ලබා දෙන්න- මොන තරම් ශ්‍රේෂ්ඨ අදහස් තිබ්බත් එය අවශ්‍ය පුද්ගලයාට තේරුම් කිරීමට නොහැකිනම් ඉන් පලක් නැත . ස්ටීව් ජොබ්ස් ලොව සිටි ඉතා සාර්ථක වාණිජ සන්නිවේදකයෙකු සහ දේශකයෙකු වුනේය 
  7.  හුදු නිෂ්පාදන වෙනුවට සිහින විකුනන්න  . - අති සංකීර්ණ, අතීශය වැඩි දියුණු කරන ලද මෙවලමක් වුව එය පාවිච්චි කරන්නාට හුරුබුහුටි එකක් නොවනතාක් එය  වෙළඳපල ජය ගන්නේ නැත . පාරිබෝගිකයා  හිතන්නේ  තමන් ගැන සහ තමන්ගේ සිහින ගැන මිසක් නිෂ්පාදක සමාගම ගැන නොවේ. ඇපල් සමාගමේ අයි පෑඩ් වැනි  නිෂ්පාදන කුඩා  ළමයින් පවා ආකර්ෂණය කරගෙන ඒවා වෙත බැඳ තබා ගන්නට සමත් වී ඇත්තේ මේ චින්තනය නිසාය.
ඉහත සටහන පවා e-rumor වර්ගයේ එකක් බවට කවුරුන් හෝ සොයා ගතහොත් මම පුදුම නොවෙමි . එහෙත් සාර්ථක ව්‍යවසායකයෙකුගේ ජීවන දර්ශනය මුලින් උපුටා දැක්වූ කතාවට වඩා දෙවැන්නට සමීපවන බව මම අවබෝධයෙන් දනිමි.  

-තිලක සිත බ්ලොග් අඩවියට අදට පස් වසරක් පිරේ . 
සමහර නිහඬ කාල වකවානු හැරුනුකොට අවුරුදු පහක් තිස්සේ මම මේ බ්ලොග් අඩවියේ මොනවා හෝ කුරුටු ගාමි. තිලක සිත කියවන නිබඳව මා දිරිගන්වන මගේ මිතුරු මිතුරියනි ඔබට මගේ  ආදරබර ස්තුතිය.

කතන්දර නොවන විද්‍යා හා දැනුම මිනුම මුසු ලිපි මාලාවක් ලිවීමට මමත් මගේ දෙටු දියණිය දෙව්නිත් අලුත් බ්ලොග් අඩවියක්  පටන් ගන්නේ අදය. එය තාමත්සි ළදරු බ්ලොග් අඩවියක් වන සිලිකන්  වැල්ලයි . මේ ඉහතින් පලවන්නේ සිලිකන් වැල්ලේ පළ කරන්නට සිටි ලිපියකි. මේ ආකාරයේ ලිපි අපට විවේක ලැබෙන හැටියට එහි ලියවෙනු ඇත . ඊට අමතරව තිලකසිත දිගටම  කතන්දර කියනු ඇත .


Saturday, May 12, 2018

මගේ සෙනිත් කැමරා වස්තුව


ට මගේම වන කැමරාවක් ලැබුනේ සරසවියේ පළමු වසරේ සිටිද්දීය. රුසියාවේ නිෂ්පාදිත සෙනිත් වර්ගයේ කැමරාවක් වූ එය බරින් ඉතා ඉහල එකක් විය . රුපියල් තුන්දහසකට මිලදී ගත්තේ අයියාගෙන් ලැබුණු රුපියල් දෙදහකුත් නංගී ඒවා තිබූ රුපියල් දහාකුත් මා ළඟ තිබුන නිසාය. එය පේරාදෙණිය පුරා හරි ප්‍රසිද්ද  කැමරාවක් වුයේය. පොඩි පොඩි උත්සව, බැච් පාටි, හිච් පාටි  , කඳු නැගීම් ආදියේ ෆොටෝ මහා ගොඩක් ගත් ජනප්‍රිය කැමරාවක් වූයේය . තිස්සත් සමග විද්‍යා පත්තරේට  ලියන්නට පටන් ගත්තාට පසු මගේ කැමරාවෙන් ගත් ෆොටෝ වරින්වර පත්තරේද පලවිය.  පයිනස් වගාවෙන් වන විනාශය ගැන මහාචාර්ය අලවත්තාගොඩ ප්‍රේමදාස ලියා තිබු සවිස්තර ලිපියක ෆොටෝ ගත්තේ මමත් මගේ සෙනිත් කමරාවත්ය.

මේ කැමරාවෙන් මුලින්ම ගත්තේ අපේ අක්කාගේ තුන් හැවිරිදි  දූ ජංගි කොටයක් ගහගෙන බේබි රෝස පඳුරක් අසල හිනා වෙමින් ඉන්නා ෆොටෝවකි  . එය අදටත් මා ආදරය කරන සේයාරුවක් උනත් ස්ටුඩියෝ එකේ ෆුල් කිට් ගහගෙන පවුලේ පොටෝ පමණක් අරන් තිබු බැවින් අපේ ලොකු අක්කා ඒ   ෆොටෝ එක දැක සතුටු වුනේ නැත . මේ පරණ ඇඳුම් කැල්ලක් අන්දලා දරුවාගේ ෆොටෝ එක කාටවත් පෙන්නන්නේ කොහොමද  කියා ඈ ඇසුවාය.

 මීදුම පිරුන පසුබිමක  කොළහැලී ගිය ටූනා ගසක වසා සිටි මයින ජෝඩුවක ෆොටෝවක් මම ගතිමි. මේ දුටු  අපේ අම්මාගේ ස්ටාෆ් එකේ ගුරුවරියක් එය මගෙන් සල්ලිවලට ගන්නට  උත්සහ කළාය. මේ සිද්දියෙන් පසුව සල්ලිවලට ෆොටෝ ගහන ආශාවක්  මට ඇති වූනේය. අනේ අපේ තාත්තා මට කිව්වේ උඹට ඕනි සල්ලි මං දෙන්නම්. සල්ලි හොයන්ඩ හිතාගෙන   ෆොටෝ ගහන්ඩ එපා කියලාය.

තාත්තා පැන්ෂන් යන දවසේ ඉස්කෝලේ කන්දේ සිට පහලින් පෙනෙන අපේ ගමත් මහ ගෙදරත් දෙස බලා සිටින ෆොටෝවක් මම පේරාදෙනි ඉංජිනේරු පීඨ කළා කවයේ කවියක්ද සමග පළ කලේ දෙවන වසරේ සිටියදීය.

අපේ මිතුරෙක්ගේ ආච්චීගේ මළ ගදර ෆොටෝ ගන්නට මා මැණික් හින්නට   එක්කරගෙන ගියේ ඔය කාලයේය. ඒ මළ ගෙදරදී මට ප්‍රභුවරයෙකුගේ සැලකිලි ලැබුනේය. කැමරාව ගැන විස්තර අහන්නට සමහරු මා සමග හිතවත් වුහ. සියලු සැලකිලි ලබා මළගෙදර ෆොටෝ ගෙන ආපහු අක්බාර් හොස්ටල් එකට ආවෙමු. ෆොටෝ සුද්ද කරන්නට ස්ටුඩියෝ එකට ගිය පසුවයි  දැන ගානට ලැබුනේ රීලය අරිහැටි දැවටී නැති නිසා එකම එක ෆොටෝ එකක්වත් වැදී නැති විත්තිය .

ඉතින් මක් කරන්නද ? . මිතුරා දෙස් දෙවෙල් තියද්දී  මම ඔහුගෙන් සමාව යදිමින් කිව්වේ ආච්චිගේ මළගෙදර ගන්න  බැරි වුනාට කවදාහරි උඹලා සීයාගේ මළ ගෙදර ෆොටෝ ටික හොඳ කැමරාවකින්  අරගෙන දෙන බවය.
මේ සිද්දියත් සමග ' අරූ මළගෙදර ෆොටෝ ගත්තා වගේ ' වැනි කියමන් ව්‍යාප්ත වන්නට  වුයෙන් මගේ කැමරා ශිල්පී ගමනට කණකොකා සෙට් වුනේය.

සෙනිත් කැමරාවේ නොයෙක් සීමාවන් තිබුනද ඉන් ගත් පිටත පරිසරයේ සේයා රූ හරි තියුණු ලස්සනකින් යුක්ත විය. ඒත් මම ආශා කලේ යශිකා වර්ගයේ හොඳ කැමරාවක් ගන්නටය. සෙනිත් කැමරාවක් රුපියල් තුන්දාහක් වූ කාලයේ මා කැමති  වූ යශිකා කැමරාවක් රුපියල් විසිදහසක් විතර විය. අවසානයේ මගේ සිහිනය සැබෑ කර ගන්නට මට පුළුවන් වුනේ සින්ගප්පුරුවේ සවරියකදීය. ඒ ගමනේදීම මම canaon photoshop ඩිගිටල් කැමරාවක්ද මිලදී ගත්තෙමි.  ඒ දවස්වල දුර බැහැර මාර්ග ව්‍යාපෘතියක වැඩ කළ මට රටේ ලෝකේ ඉස්මතුවෙන අලුත් තාක්ෂනයන් ගැන වැඩිපුර හොයන්නට වෙලාවක් තිබ්බේ නැත. ඒ වනවිට සියලු දේ ඩිගිටල් වලට මාරු වෙමින් තිබුන කාලයයි. ෆොටෝ රීල් සුද්ද කරන වර්ණ  රසායනාගාර කෙමෙන් වැසී යමින් තිබුණු කාලයයි .

එනම් මගේ දීර්ඝකාලීන සිහිනය වූ හොඳ වර්ගයේ යශිකා SLR කැමරාව ගනිද්දී ඒ හා සම්බන්ධ තාක්ෂනය තුරන් වී ඩිගිටල් කැමරා වෙළඳපල අරක්ගෙන තිබුනේය .  ඒත් මට මගේ සිහින කැමරාව ගන්නටම ඕනා විය . එදා  මිලදීගත් යශිකා කැමරාවත් මගේ පරණ කැමරාවත් සිංගප්පුරුවේ සිට ලංකාවට ආ විගස අල්මාරියේ එක ලඟින් අසුරුවෙමි. ඒ දෙකින් එකකින්වත් එදා සිට අදවනතුරු  ෆොටෝ ගත්තේ නැත. කාලයක් යනතුරු මම ආගිය  හැම තැනදීම ෆොටෝ ගත්තේ අර ඩිජිටල් කමරාවෙනි. දැන්නම් ගන්නේ  මොබයිල් ෆෝන් එකෙනි.

ඉහත සේයාරුවෙන් පෙනේනේ ළඟදී විල්පත්තු සවාරියකදී අපේ දෝණියන් දෙන්නා DSLR කැමරා දෙකකින් වන අසිරිය අසුකර ගන්නට හදද්දී  ඒ සිදිය  මගේ ජංගම දුරකතනයේ සටහන් වූ අන්දමයි.  1990 අවුර්ද්දේ ඉරිදාවන්හිදී පේරාදෙණියේ ඉඳන් කොළඹ මහාබෝධි ඉස්කෝලේට චායාරුප ශිල්පය ඉගෙනගන්නට ආ මට දැන් අපේ දුලාට වගේ හොඳ කැමරාවක් ගන්නට ආසාවක් ඇති වී තිබේ.
ඔව් මමත් ලොකු වුනාම ඒ වගේ එකක් ගන්නෙමි.





Friday, November 10, 2017

රෝස් පාන් ඉරිදාව

ගිය ඉරිදා උදේ පත්තර කඩේට  ගොස් පයින්ම ගෙදර එදදී  සාක්කුවේ තිබු මොබයිලය සද්ද වුයෙන් මම ඊට ඇහුම්කන් දුන්නෙමි.


“ඔවිනි කියනවා අද උදේ රෝස් පාන් කමුලු. ලොකු දෝනිත් කැමතියි. එනකොට රෝස් පාන් ටිකක්  අරන් එන්න” .  ඒ අපේ පවුල් සංස්ථාවේ සබාපතිතුමියගේ ආදරබර  අණ කිරීමය .


මම බ්ලූබෙල්  බේකරියෙන්  ලොකු රෝස්පාන් එකක් හා පොඩි   රෝස්පාන් එකක්ද අරගෙන ගෙදර එද්දී සාලයේ සිටි  ඔවිනි  “ ඔය රෝස්පාන් දෙක අපි හතර දෙනාටම ඇති  වෙයිද තාත්තේ” කියා ඇසුවාය .
එවරනම් මටත් පොඩි සැකයක් ඇති වුනත් “නෑ අපි බෙදාගෙන කමුකෝ “කීවෙමි


උදේ කෑම මේසයට යනවිට එහි සිටියේ මාද ඇතුළුව  තුන් දෙනෙක් පමණකි .
“ කෝ ඔවිනි? .
“ඔය මොනවා හරි කරනවා ඇති කොච්චර කතා කලත් එන් නෑ”
මමද හඬ නගා ඔවිනි ඇමතුවත්”මං එන්නම් ඕගොල්ලෝ කන්න පටන් ගන්ඩෝ’  කියා ඇය දුර සිටම හඬ ගෑවා පමණකි .


ඉතාම රසට හදා තිබූ පරිප්පු තෙම්පරාදු හොද්දත් සමග කරුස් කුරුස් ගා සද්ද කරමින් ක්‍රිස්පිමය ගුණෙන් පමණක් යුක්ත වූ රෝස්පාන් කාගෙන යද්දී අපට ඔවිනිව සහමුලින්ම අමතක විය .


අන්තිමේදී වට්ටියේ කෙළවරක කුඩා රෝස් පාන් පාළුවක් විතරක්ම ඉතිරිව තිබියදී  මගේ මෙන්ම අනිත් දෙදෙනාගේත්  මුහුණුවලින්  දිස්වූයේ සංතෘප්ත නොවූ රෝස්පාන් ලෝලිත්වයක්මය. ඒ  නිසා  මම මෙසේ කිව්වෙමි .


‘ඔය රෝස්පාන් ටිකත් කමු. මම කාල ඉවර වෙලා  ටුක් ගාලා දුවලා ගිහින් බේකරියෙන් රෝස්පාන් එකක් ගේන්නම් ඔවිනිට”.


පරිප්පු තෙම්පරාදුවේ මිරිස් සැර නිසා සූස් සුස් ගාමින් වතුර ඩිංගක්ත් බොන්න වෙලා නොගෙන  මම හනික බේකරියට දිව ගියේ  කට වටේ තැවරී තිබු පාන් කුඩු පිහදා ගන්නා ලෙස බිරිඳගෙන් කෙරුණු  දැඩි අවවාදයද නොතකම්නි.


මා පාරේ සෑහෙන දුරක් ගියාටත් පසු  ගේට්ටුවෙන් එලියට බෙල්ල  දික්කළ  ළමයින්ගේ අම්මා මෙසේ හඬ ගෑවාය


' පොඩි රෝස්පාන් එකක් ගෙනාවම ඇති ඔවිනි විතරයි කන්න ඉන්නේ ඒ ඒ  "


ඒ මොහොතේ ස්කීම් එකේ සිටි සියලු දෙනා අපේ ගෙදර  උදේට කන්නේ රෝස්පාන් බවත් ගෙදර කට්ටියට කඩේ යන්නේ මා බවත්  තහවුරු කර  ගත්තෝය.


මම හැල්මේ බේකරිය දෙසට ඇවිද ගියේ උදේ  අට නමය වෙද්දීම වාගේ බේකරියේ පළමු බැච් එකෙන්  බාන රෝස්පාන් , පාන් බනිස් සියල්ල අවසන් වෙන බව දන සිටි නිසාය. මෙහෙම ඇවිදගෙන යද්දී පොඩි කාලේ කඩේ යද්දී මෙන් පීප් පීප් කියමින් අබිනයෙන් සුක්කානමක් කරකවමින්  බේකරිය දෙසට දිව යන්නට  පවා සිතුනත් මේ තලත්තෑනි  වයසේ ඔය නොගැලපෙන දේවල් නොකර සිටිනා එක හොඳ බව මම මටම අවවාද කර ගත්තෙමි.


හති හළමින්  මා බේකරිය වෙත ලඟා වන විට  එහි සිටියේ එකකම එක කස්ටමර් කෙනෙක් පමණි. ඔහුත් තාත්තා පෙණුමැති මැදිවියේ නිරෝගී පුද්ගලයෙකි . ඔහු තෘප්තිමත් මුහුණින්  පාන් බනිස් පිරවූ මල්ලක්  අතේ එල්ලාගෙන කැෂියර්ට මුදල් පියවමින්  සිටියේය.


මගේ වාසනාව!  රෝස්පාන් දමන වීදුරු කුඩුවේ එකම එක රෝස්පාන් ගෙඩියක් ඉතිරිව  ඇත. චූන් පාන් මල්ලිලාද නොගැවසෙන මේ කලාපයේ රෝස් පාන් ගෙඩියක් ගන්නවානම් තිබෙන එකෝමෙක බේකරිය මේකය. එහිද එකෝමෙක රෝස් පාන් ගෙඩියක්ඉතිරිව තිබීම වාසනාවන්ත අහඹු සිද්දියකි . නොඑසේනම් අද අපේ දියණියගේ මුහුණ කරවූ රෝස් පාන් ගෙඩියක් මෙන් ඇකිලී යනු ඇත. මුළු ගෙදරම වසා දැමු බේකරියක් මෙන් මළානික වනු ඇත.


ඒ  එකම රෝස්පාන් ගෙඩිය දෙසම ගිජු නෙත් දල්වා නොඉවසිල්ලෙන් සිටියේ මා ඉදිරියේ ඉතිරි සල්ලි ගනිමින් ආපසු යන්නට හැරී සිටිනා මහත්මා ඉදිරියේ මාද ජෙන්ටල් විදිහට සිටිය යුතු නිසාය.


සතියේ මහත් අභාග්‍ය සම්පන්න සිද්දිය වුනේ මෙන්න මේ අවස්ථාවේය.


ආපසු යන්ට හැරුණු අර මහතා අනපේක්ෂිත අයුරින් ඉතිරි  සල්ලි අතරින් රුපියල් විස්සේ කොලයක්  බේරාගෙන ‘ අන්න  අර රෝස්පාන් ගෙඩියත් මට දෙන්නැයි  කීවේය.


අයියෝ ඒ මිනිසා  අපේ ඉරිදා දවස කාලා දැම්මේය.


මහත්සේ ඩිසැපොයින්ට් වූ මුහුණින් ගෙදර ආ මම අපේ ගෙදර අහුමුළු සියල්ල පිරී යන හඬින් මෙසේ කිව්වෙමි.

"මේ රටේ ඉඳලා වැඩක් නෑ ළමයිනේ උඹලාවත් ඉගෙනගෙන මේකෙන් එලියට පලයල්ලා. හැමතැනම මහා කුහක මිනිස්සු ඉන්නේ "

( මෙය සරල උපහාසාත්මක රචනයක් බවත් විශේෂයෙන්ම අවසන් වැකිය විනෝදය සඳහා ලියූවක් බවත් කරුණාවෙන් සලකන්න )

Sunday, October 29, 2017

වදාකඩ ගින්නේරි කන්දේ මිහිරි සුවඳැති මල් පිපේවා !  පොල්ගහවෙල ඉස්ටේෂම දෙවන කොටස

වදාකඩ ගින්නේරි කන්ද
පොල්ගහවෙල ඉස්ටේෂමේ  කතාවේ දෙවන කොටස ලියන්න  මාසයක් විතර ගියා. ඒත්  මේ දවස් තිහ ඇතුලේ බොහෝ දේවල් සිද්ද වුනා. මාස කීපයක්  තිස්සේ වුනත් කතා කරන්න තරමේ අත්දැකීම් ගොඩක් ලැබුනා  .
මම සතුටෙන් සමරන කෝච්චියේදී සිදුවූ ඉතා අහඹු  හමු වීමක් තියෙනවා  . පොල්ගහවෙලින් නැගලා හවස කෝච්චියේ අසුනක් සොයාගෙන යද්දී රැවුල්කාර  තරුණයෙක්  සිටි අසුන අසලින් මටත් ඉඩක් හම්බුනා. මෙන්න පොඩ්ඩකින් මේ මනුස්සයා මගේ දිහා බලල සතුටු සිනා පාන්න පටන් ගත්තා . එතකොටයි මටත් යාළුවව අඳුන ගන්න පුළුවන් උනේ . ඒ මගේ මිත්‍රයා අවුරුදු ගානකට පස්සේ ඒ විදිහට හමු වුනත් ඒ හමුව ආයෙමත් මාව   විද්‍යා ලේඛනය පැත්තට තල්ලු කරන්න උනන්දු කළා. ඒක  වෙනම සටහන් කළයුතු කතාවක් .
ඔහු තමයි පින්නවල අලින්ගේ නවාතැනේ බාරකාරයා.  සත්වෝද්‍යාන දෙපාර්තමේන්තුවේ නියෝජ්‍ය අධ්‍යක්ෂකවරයෙක් වෙන නවෝද් .
අක්කර විසි ගානක ඉඩක අලි අසූවකට වැඩිය ගාල් කරගෙන නඩත්තු කරන එක හිතන තරම් ලේසි පාසු කටයුත්තක් නෙවෙයි .

ඔහුට  තිබෙන ලොකුම  ගැටලුව තමයි ටොන් ගණනින් නිතිපතා  එකතුවෙන අලිබෙටි කළමනාකරණය කර ගන්නේ කොහොමද කියන එක  . කිසිම පොහොරමය ගුණයක් නැති අලිබෙටිවලින් ගන්නට පුළුවන් ප්‍රයෝජනයක් හොයා  බලන්න ඔහු මේ දවස්වල  වෙහෙසෙන බව මා එක්ක කීවා . ඒ කියද්දී මට මතක් වුනේ පේරාදෙනි ඉංජිනේරු පීඨයේ රසායන ඉංජිනේරු අංශයේ  ආචාර්ය අනුර මනිපුර .  එයත් ඔය ජාතියේ වැඩ ගැන ගොඩක් උනන්දු පුද්ගලයෙක්. ඝන අපද්‍රව්‍ය කළමනාකරණය ගැන සෑහෙන  දැනුමැත්තෙක් . ගිය මාසයේ මම කරපු එක සාර්ථක කටයුත්තෙක් තමයි මේ පර්යේෂකයන් දෙන්නා මුණ ගැස්සවීම . ඒත් ලංකාවේ මොනතරම් විෂය ක්ෂේත්‍රයේ දැනුමැත්තෝ හිටියත් ප්‍රශ්නවලට උත්තර දෙන්න බලය තියෙන්නේ ගොඩ පෙරකදොරුවන්ට නිසා මේවා ගැන  වැඩි බලාපොරොත්තු තියා ගන්න එක නුවණට හුරු නෑ .

ඒ මුණ ගැසීමෙන් පස්සේ මට පේරාදෙනි රසායන ඉංජිනේරු විද්‍යා සිසුන්ගේ පර්යේෂණ සමුළුවක් ආ සුහද හමුවක් අමතන්න  ඇරයුමක් ලැබුනා . බොහොම සොඳුරු  දවසක් ඒක  .ඊටත් පස්සේ ලංකා විද්‍යාභිවර්ධන සංගමෙය  විදුසර විද්‍යා සඟරාවත් එක්ක හවුලේ සංවිධානය කළ විද්‍යා සන්නිවේදකයන් සඳහා වූ වැඩමුළුවක දෙසුමක් කරන්නත් සිද්ද වුනා. මට අදාළ වෙලා තිබ්බේ විද්‍යා ලේඛන වැනි ප්‍රබන්ධ නොවන ලියමන්  රසවත්ව ඉදිරිපත් කරන්නේ කොහොමද කියලා. එදා දවසේ විස්තරේ බ්ලොග් පෝස්ට්  එහෙකින්ම ලියන්න වෙනවා .

මීට අවුරුදු 27කට කලින් මම විදුසර පත්තරේට ලියපු කවරයේ කතාවක් නැගලා ගියා. එවකට මම සරසවි සිසුවෙක්. ලියමනේ මාතෘකාව ' මල්වර නොවී වියපත් වූ   අපේ කරදාසි කර්මාන්තය" . මේ ලිපිය කියවූ  කෙනෙක් අලිබෙටි   වලින් සුබ පැතුම්පත් හදන්න පුලුවන්ද කියලා මගෙන් අහල තිබ්බ වග මතක් වුනා .අලිබෙටි වේලා,සෝදා සකස් කරගන්නා පල්පය කඩදාසි හදන්න ගන්නා බවත් ඒවායින් හදන විසිතුරු කඩදාසි හා සුබපැතුම්පත්වලට විදේශිකයන්ගෙන් හොඳ ඉල්ලුමක් තිබෙන බවත් මාත්  අසා තිබුනා

ඉතින් ඒ ප්‍රශ්නෙම මම නවොද්ගෙන් ඇහුවා . මගේ මිත්‍රයා කිව්වේ ඒක අලි බොරුවක් වෙන්නත් පුළුවන් බවයි.
"මමත් මුලින් උත්සහ කරා මේ එකතුවෙන අලිබෙටි ටික ඒ වගේ දෙයක් කරන ආයෝජකයෙකුට දෙන්න. ඒත් ඔය සුබ පැතුම් පත් හදන ගොඩක්  දෙනෙක් අලිබෙටි සුලු පරිමාණයෙන් මුසු කරගෙන  තමයි ඔය කරදාසි හදන්නේ . කොහොමත් තනිකර අලිබෙටි වලින් ඔය වැඩේ කරන කිසි කෙනෙක් මට හම්බ වෙලා නෑ ".ඔහු කිව්වා

ඉස්සර ප්‍රබාකරන් විසින් ඇති දැඩි කළාය කියන ඇතින්නක් යුද්දෙන් පස්සේ පින්නවලට ගෙනත්  තියෙනවා. මගේ මිත්‍රයා කිව්වා ළඟදී දවසක ඒ  ඇතින්න කඳවුරෙන් පැනලා යන්න හදපු කතාව . දාලා හිටි තැනින්  දම්වැල කඩාගෙන ඒ මදිවට ඇවිදිනකොට  සද්ද වෙන නිසා දම්වැල කරේ දාගෙන හොරෙන් හොරෙන් කඳවුරේ වැට ගාවටම ඇවිල්ලා  . කවුදෝ  හොඳ වෙලාවට මෙයාව දැක්ක නිසා ආපහු දක්කාගෙන ගිහින් මාංචු දැම්මලු .

මේ කතා අර කතා මැද්දෙන් මම පොල්ගහවෙල යන්න හෙතුභූත  වූ කටයුත්තේ මම බාරගත්ත රාජකාරී කොටස ඉවර කරලා එන්නත් තව දවස් කීපයයි තියෙන්නේ.   අපේ ව්‍යාපෘති කන්තෝරුව තිබ්බේ වදාකඩ  ගින්නේරි කන්ද අසබඩ.  වදාකඩ කියන්නේ නවීනත්වයට පිම්මේ නොගිය සුන්දර  කඩ මන්ඩියක්  අපි දවල්ට  බත් කන්න යන  කඩේ ඉස්සරහ පුංචිම පුංචි පුස්තකාලයක් තියෙනවා . මම නිකමට එතැනට ගොඩ උනා .

මිල්ටන් කුමාරණායක  අනුස්මරණ පුස්තකාලය
වදාකඩ

පුස්තකාලයාධිපතිනිය මද සිනාවකින් මාව  ප්ලිගනිද්දී  ඇගේ සහයිකාවද මේ දැකලා පුරුදු නැති අමුත්තා දෙස සුහද එහෙත් කුකුස මුසු බැල්මෙන් බැලුවා . මම පුංචි පුස්තකාලය සිසාරා ඇවිද බැලුවා.
පුංචි ඉඩකඩක උනත් පොත් රාශියකුත්  කියවන්නන් නිතර යන එන බවකුත් පෙනෙන්න තිබුනා .
මම පුතකාලයාධිපතිනියගෙන් විමසුවේ මෙහි සමාජක සාමාජිකාවන් කී දෙනක් විතර සිටිනවාද කියල .  මේ වගේ ගම්මානෙක පුංචි පොත්ගුලක පොත් කියවන්න එන සජීවී සාමාජිකයන් ගණන දාහට වැඩි  බව ඇහුවම  මට සතුටක් දැනුන  නිසා මම මෙහෙම ඇහුවා .

"අර අහවල් ව්‍යාපෘතියේ වැඩකට මම ඇවිල්ලා ඉන්නේ . මේ පුස්තකාලෙට පොත් ටිකක දෙන්නත් වෙනත් උදව් පදව්වක් ඕනිනම් කරන්නත් අපි කැමතියි" .

පුස්තකාලයේ ඒ වන විට සිටි තුන් හතර දෙනාගේම මුහුණු  ප්‍රබෝධමත් වුනා. හරියට අපි ඉස්කෝලේ කාලේ  පී බී අල්විස් පෙරේරාගේ කවි පන්තියක් කියෙව්වම ආපු ප්‍රබෝධය වගේ ,
මේ වෙලාවේ එතන හිටි බවලතා කියනවා .
 'අනේ කොච්ර උදව්වක්ද මහත්තයා . මේ පුස්තකාලේ තනිකරම හිතවතුන්ගේ උදව් පදව් නිසා ගොඩ නැ ගිච්ච එකක් . තව දියුණු කර ගන්න ඕනි. ළමයි හරි ආශාවෙන් ඇවිත් පොත් කියවනවා"

මම එහෙ මෙහෙ තිබ්බ පොත් පෙරළ  පෙරළා  බැලුවා. වැඩිපුරම අතට දියවෙලා දුර්වර්ණ වෙලා තිබ්බේ මල් මල් නවකතා පොත්. කමක් නෑ  ටී වී එක ළඟ වටවෙලා  හින්දි  ස්වප්න  බලනවට වඩා මේ කියවිල්ල හොඳයි මම හිතුව .
එහෙම කල්පනා කරමින්ම ජනේලෙන් එපිටහ තිබ්බ කොලපාට සමර ගාපු විශාල ගෘහය දිහා බලා හිටිනා  වෙලේ පුස්තකාලේ බාර නෝනා මෙහෙම කියනවා .
"මහත්තයා ඔය ගෙදර තමයි පී බී අල්විස් පෙරේරා හිටියේ.  මේ පුස්තකාලෙට ඉඩම දුන්නේ එතුමාගේ මස්සිනා මිල්ටන් කුමාරනායක "

දෙයි හාමුදුරුවනේ අපි අර පාර කපාගෙන එන ගින්නෙරිය කන්ද ගැන කවි ලියල තියෙන්නේ එහෙනම් ඔය ගෙදර  කවුළුවෙන් බලාගෙන නේද   .



වදාකඩ ගින්නේරි කන්දේ මිහිරි සුවඳැති මල් පිපේවා !

එදා සිට මම පොල්ගහවෙලට කෝච්චියේ ආවේ එතැනින් බැහැලා හනිකට වදාකඩට ඉගිල්ලෙන්න බලාගෙන .  වදාකඩ  පුස්තකාලේ ගිය සතියේ පොඩි පහේ උත්සවයක් තිබ්බා . ඒගැනත් ලියන්නම වෙනවා

තව කොටස් ගොඩක් තියෙනවා


Monday, September 25, 2017

මේ පොල්ගහවෙල දුම්රිය ස්ථානයයි


ඉංග්‍රීසියෙන් Writers  Block කියන්නේ රහට හෝ නොරහට මොනවා හෝ කුරුටු ගාමින් සිටින  කෙනෙකුට ලියන්න දේ ඉතිරිව තිබියදීත් ලිවීම එපා වීමය. මම  මේ වචන දෙකේ  තේරුම සිංහලෙන් ලියන්නට උත්සහ කළෙමි  . එක්තරා ඩික්ෂනරියක්  තෝරාගෙන  පළමුවෙන්ම writer  යන්නට දී ඇති සිංහල වදන තේරීමි. ඒ අතරින් මගේ හිතගත් නිර්වචනය වූයේ  'කංකානම'  යන්නයි . ඒ මා දැනට කරමින් සිටින රස්සාවටද ටිකක් ගැලපෙයි. ඊළඟට block  යන්නට දී ඇති සිංහල වචන අතරින් මනරම්ම එක වූයේ  'අඩය' යි. හරියට හරි ඔය තියෙන්නේ වචනය ; 'කංකානම්ගේ අඩය'  හෙවත් writers  Block. මා මේ වෙර වෑයම් දරන්නේ writers  Block එකෙන් බේරීමටය . කොටින්ම කංකානම්ගේ අඩය  ගළවන්නටය . එහෙන් මෙහෙන් දින සටහන් ටිකක් ලියා වැඩේ පටන් ගත්තෙමි .
මේ පොල්ගහවෙල දුම්රිය ස්ථානයයි
මම ආයෙමත් ආදරය කරන්නට පටන් ගත්තා . ඒ පොල්ගහවෙල රේල්වේ ඉස්ටේමටයි.  කාලෙකට ඉස්සර බණ්ඩාර කේ විජේතුන්ගයන් ලියු මේ පද පේලිය කියවලා තියෙනවද ?

දුම්රිය ඇන්ජිම මම ..
ඔබ ඇයි
රේල් පීලි මත පිපුනේ?

මේක මගේ ජීවිතේට කිසිම සම්බන්දයක් නැති වුනත් ලොකු දොනී වෙනත් කොහේදෝ ඉස්ටේසමකදී ගත්  ඉහත ෆොටෝ එක නිසා මට ඒ කවිය මතක් වුනා . පොල්ගහවෙලදී මට ආයෙමත් පොටෝ එකත් කවියත් දෙකම මතක් වුනා .
ඉස්ටේසමේ උඩුමහල්  කැන්ටිමේ ටී එක මරු . පොල් රොටියනම් ගන්ඩ  දෙයක් නෑ. ඒත්  මම ඉස්ටෙසමට කැමතියි.  පොල්ගහවෙල ඉඳන් මරදානට එක්ස්ප්‍රස් එක පැයයි  විනාඩි දහයට එනවා. ඒත්  මරදානේ ඉඳන් රාජගිරියට ටැක්සියේ යන්න පැය  එක හමාරක් විතර යනවා .

මම පහුගිය දවසක පොල්ගහවෙලින් නැගලා හම්බවෙච්ච සීට් එකේ වාඩිවෙලා පොඩි නින්දක් දාන්න හැදුවා විතරයි මෙන්න මගේ ඉස්සරහ හිටි හාදයා මුළු පෙට්ටියම දෙවනත් වෙන්න මල් කඩනවා .
'කොහෙද සුදූ  ඔයා ඉන්නේ. මම තාම  පොල්ගහවෙල . තව පැය  එක හමාරක් වත් යයි සුදූ . ඔයාට බඩගිනිනම් මොනවා හරි කන්න . හැබැයි සුදු මම නම් ගෙදර යනකම්  වතුර එකක්වත් බොන්නේ නෑ''
.
අනුන්ගේ ඕපාදුප හෙවිල්ල කොච්චර නරක පුරුද්දක් වුනත් අපි  ඒ නොසන්ඩාල වැඩේ කරනවා. අපි සරසවි බෝඩිමේ ඉන්නා කාලේ  පාරේ වැටිලා තිබ්බ බොහොම රසවත් පෙම් හසුනක් ඒ කාලේ අතින් අතට ගියේ තළු  මර මර තව තවත් ලුණු ඇඹුල් එකතු වෙමින් . නන්නාදුනනන අහිංසක පෙම්වතී සිය පෙම්වතාට මෙහෙම ලියල තිබ්බා .

" මම දන්නවා සුදූ  ඔයා නරක වැඩ  කරන බව . සිගරැට්  බොන බව . එක අතකට කොල්ලෙක් වුනාම සිගරටුත් බොන්න ඕනි තමයි . හැබැයි සුදෝ එකයි දෙකයි .
සුදු ඔයා අපේ ගෙදර ලඟින් නිතර එහෙ මෙහෙ යනවා නේද. එහෙම ගියත් ඔයා අපේ ගේ පැත්ත හරි හැරී බලද්දී අයියලාට මොනා හරි දැනුනොත් මට ඉන්න වෙන එකක් නා . ඒ නිසා සුදෝ ආයේ අපේ ගෙදර දිහා බලන්න එපා. හැබැයි සුදෝ මමනම් ජනේලෙන් හරි බලනවා ''

ඉතින් මේ අතීතය පුනරාවර්තනය වෙමින් යනවා අර කෝච්චියේ හම්වුන පෙම්වතා සිය ප්‍රේමවන්තියට දුරකථනය ඔස්සේ පෙම් වදන් තෙපලීම හෙවත් මල් කඩ කඩා විසි කිරීම නිසා.
' ඔන්න සුදෝ  අපි දැන් අඹේපුස්ස පහුකලා . නෑ  එතන මේ එක්ස්ප්‍රස් ට්‍රේන්  එක නවත්තන් නෑ . මම ඔයාට කලිමුත් කියල තියෙනවනේ. ( තරමක් සැර  වැර  ඇතිව ) ඔන්න  සුදෝ ආයෙනම්  මගෙන් අහන්න එපා අඹේපුස්සේ මේ කෝච්චිය නවත්තනවද කියල"
 

ඔන්න ඔහොම ඒ ලවුඩ්ස්පීකර් ප්‍රේමය රස විඳපු දවසට පස්සේ මට ආයේ චාන්ස් එකක් ලැබුනා පරණ පෙම්වතී ( නෑ  නෑ  අලුත් පෙම්වතී ) එක්ක කෝච්චියේ රාගම ඉඳන් පොල්ගහවෙලට යන්න . ඉතින් එක ළඟ වාඩි  වෙලා මේ ජෝඩුව යන්නේ මළ  ගෙදරක.  ඒක  වුනේ මෙහෙමයි. දැන් මාස තුනකට විතර කලින්  සෙනසුරාදා හවසක මම අපේ නෝනට මෙහෙම කිව්වා .
' මට හෙට මළ  ගෙදරක යන්න තියෙනවා . පොතුහැර . කෝච්චියේ යන්නයි ඉන්නේ.  ඒ ගමන් අපේ නෝනා කියනවා
' මටත් මළ  ගේක යන්න තියෙනවා. අපේ ඔෆිස් එකේ හිටි යාලුවෙකුගේ  තාත්තා නැති වෙලා ඒත්  ඔය පැත්තේම තමයි . ඔෆිස් එකෙන් වහනයක්  යනවත් කිව්වා .
'ඒත්  ඉතින් ඉරිදා විතරනේ අපට පොඩ්ඩක් නිදහසේ ඉන්න තියෙන්නේ ළමයි එක්ක වත්තේ පිටියේ ඇවිදලා එහෙම . හොඳයි නැද්ද ?

කලාතුරකින් අපි දෙන්නා එකම මතයකට එළඹුනා .
ඒත්  ඉරිදා උදේ නැගිට්ට ගමන් මට මොකක්ද වගේ. මේ ගමන නොගිහින් හොඳ නෑ . මම කලින් අසනීප වෙලා ඉද්දි බලන්න ගිය වෙලෙත් මේ බ්ලොග් යාලුවා ගැන හරි ලෙන්ගතුකමක් හිතුනා. මම මළ  ගෙදර ගිහින් එන්නම් .
"ඔයා කොහොමද යන්නේ"  නෝනා ඇහුවා
"කෝච්චියේ . රාගමට ගිහින් එතැනින් පොතුහැරට"
.
"අනේ එහෙනම් මාත් එන්නම්. අර මළ  ගෙදරත් ඔය කිට්ටුවමනේ ඇත්තේ. යන ගමන් කාගෙන් හරි ඇඩ්රස් එක අහමු".

හා හොඳයි කියලා දෙන්නත් එක්ක ළමයින්ගේ විරෝධය මැද උන් දෙන්නා ගෙදර දමලා පිටත් වුනා .
ඒ ගමනේදී තමයි අපි දෙන්නට එකට වාඩි  වෙලා යන්න සීට්  එකක් හම්බුනේ. කාලෙකින් නිදහසේ කතා කරන්න බැරි උනානේ, එක වහළ  යට උන්නට .
ඉතිං ..
"ඔයාගේ බ්ලොග් යාලුවා කොහෙද වැඩ කරන්නේ ? "
"එයා දැන් වැඩ නෑ  ආමි එකේ ඉඳලා පැන්ෂන් ගිය කෙනෙක්"
 .
"ඇත්තද අපේ යාලුවාගේ තාත්තත් ආමි එකේ ඉඳලා පැන්ෂන් ගිය කෙනෙක්"
.
ඈ  එතකොට එයාගේ නම මොකක්ද ? 
ගුණරත්නද  මොකක්ද වගේ නමක් .

"ඇත්තද... අපේ  යාලුවාගේ සර්නේම්  එකත් ගුණරත්නනේ "
අපි එහෙට මෙහෙට කෝල් දෙක තුනක් ගත්තා . බැලින්නම් වැඩේ හරි . අපි දෙන්නම යන්නේ එකම මළ  ගෙදර. යන්නේ කොහෙද කියලා අමතක වෙලා අපි දෙන්නටම මාර හිනා .
විචාරක උන්නැහැ තරහ වෙන එකක්  නෑ  අපි එයාගේ මළ  ගෙදර ආවේ  හිනා වෙවී කියල දැන  ගත්තානම් .
අනික කියන්න බැරි උනා අපි ගිය කෝච්චිය පොතුහැර නතර කරන්නේ නෑ  කියපු නිසා අපි එදා බැස්සේ පොල්ගහවෙලින් .
*****
තව කොටසක් තියෙනවා

සේයාරුව දෙව්නිගෙන්

Sunday, June 11, 2017

අක්බාර් කැන්ටිම සිර අඩස්සියක් වූ දවස


Akbar Hall- from AllTravels
මා කලකට පෙර කියවූ එක්තරා විදෙස් කෙටි කතාවක සාරය මට මතක හැටියට මේ විදිහය .
රටවල් දෙකක් අතර කලක් තිස්සේ පැවති  යුද්ධය නිමා වී ගියාට  පසු දේශ සීමාව ආසන්නයේ  අවන්හලකට ගොඩ වූ ලේඛකයෙකුට  අමුතු ගතිගුණ ඇති, මුහුණේ බයංකාර කැපුම් තුවාල කැළැලක්  සහිත වේටරයෙකු දකින්නට ලැබෙයි. දුටු හැටියේම මේ  මිනිසාගේ මුහුණේ ඇති කැළල පිටුපස මහා ලොකු  කතන්දරයක් ඇතැයි  සැක කරන ලේඛකයා  කතාව අසා ගැනීමේ නොතිත් ආසාවෙන්  අවන්හලට දිගටම යන්නට එන්නට පටන් ගනියි.  අර වේටර්වරයා හා ටිකෙන් ටික කුළුපග වෙයි.

ඇත්ත නේන්නම්! අර වේටරයාගේ ජීවිත කතාව අතිශයින් ත්‍රාසජනක වුවකි. අල්ලපු රටේ කැරලි කණ්ඩායම් සමග  එකතු වී සිට පසුව ඉන් ඉවත් වී ජීවිතය බේරා ගන්නට වෙහෙසුණු අන්දම, සටන් බිමේ මරණාසන්න අත්දැකීම් හා  තවත් ත්‍රාසජනක  කතා රාශියක්  ලේඛකයාට අසා සිටින්නට සිදු විය. මේ කතා ඇත්ත වශයෙන්ම  පුදුමාකාර හා අපූරු ඒවා උනත් ලේඛකයා ළඟ දැවෙමින් තිබු ප්‍රශ්නය එය නොවේ .  දවස් ගණනක් අර ලොමු දැහැගන්වන ජීවිත කතාවට ඇහුම්කන් දුන්  ලේඛකයා  බැරිම තැන  ප්‍රශ්නය ඇසුවේය.

' එතකොට ඔහේගේ මේ මුණේ තියෙන භයානක තුවාල  කැළල සම්බන්ධ වෙන්නේ ඔය මොන කතාවටද ?

' අයියෝ මහත්තයා ඒක  මාස කීපයකට කලින් මේ හෝටලේදි වෙච්ච පොඩි අනතුරක්නේ  . ටොනික් මුඩියක් ගලවන්න ගිහිල්ල  වෙච්ච'

ඒ කතාව නිමියේය . මේ කියන්නට යන්නේ 1989 අවුරුද්දේ ජුනි මාසේ දවසක මගේ නිකට පැලී මැහුම් හතරක් දමන්නට හේතු කාරණා වූ  , මුළු  රැයක් තිස්සේ මහනුවර මහ රෝහලේ තපින්නට  සිදු වූ  කතාවද  නොවේ . ඒ සිද්දියට  පසුවදා සිදු වූ කතාවකි. කලින් දවසේ රෑ මා රෝහලට රැගෙන ගොස්  තිබුණේ ගිලන් රථයකිනි .  එක දවසකින් ටිකට් කපාගෙන එන්නට ලැබුනත්  තුවාලය ඇදුම් දෙමින් තිබුණි. නිකට කලාපය වසා තඩි පැලැස්තර තලියක් අලවා තිබුනේය.

පේරාදෙණිය සරසවියේ අක්බාර් -අන්ද්රියාස් නෙල් නේවාසිකාගාර සංකීර්ණය සිව් මහල් ගොඩනැගිලි තුනකින් සමන්විතය . යටත් පිරිසෙයින් සිසුන් අටසීයකටවත් සෙවණ සැපයු මෙය පිහිටියේ අලුත් ගම්පොල පාරේ ඉංජිනේරු පීඨයට යාබදවය .

පේරාදෙණි දුම්රිය හන්දිය පිහිටි පැණිදෙනිය පැත්තට වෙන්නට නිව් වින්ග් හෙවත් නව පියාපත පිහිටියේය . ඊළඟට අන්ද්රියාස්  නෙල් ශාලාවය . ගෙලිඔය අන්තයේ අක්බාර් ශාලාව පිහිටියේය . අක්බාර් ශාලාවත්  නෙල් ශාලාවත් අතර මැද විශාල කැන්ටින් රාජයා විරාජමානව වැජඹුනේය.

ඒ අපේ රාජ්‍යයයි . අපේ පලනාධිකාරයේ පැවතී කළාපයයි . කිසිම අනවසර වැසියෙකුට මෙහි ආ නොහැකිය. ඒ  වෙනකොට  පේරාදෙණියේ සියලු නේවාසිකාගාර අවට හවස් වෙද්දී  මුර බටයන් යොදා තිබිණි. ඒ නිරායුධ ශිෂ්‍ය ක්‍රියාකාරීන්ය. කොල්ලන් අල්ලන් යන්නට එන රහස් ඔත්තු  කරුවන්, ප්‍රා කාරයන් , කළු බළල්ලු  ආදී බහුවිධ හමුදාවලට ශාලාවලට එන්නට බැරි උනේ මේ මුරකපොලු වල සිටි විරු සිසුවන් නිසා යයි අපි සිතා සිටියෙමු.

ඒත් අපේ අනුමානය බොරුවක් කරමින් 1989 ජුනි මාසේ දවසක හවස හතට පමණ අප  රාත්‍රී කෑමට කැන්ටිම දෙසට  ඇදී එද්දී ලැබුනේ මෙවැනි ආරංචියකි .

"හමුදාව හොස්ටල් එක වට කරලා" .

ආරංචිය රැගෙන ආවේ මුර කපොලුවල සිටි ශිෂ්‍ය ක්‍රියාකාරීන්ය

ඒත් වට කලාට මොකෝ හමුදාවෙන් ඇතුලට එන්න  කියලායැ?   අප එහෙම හිතුවත් ටික වෙලාවකින් කොරිඩෝරයේ ගඩොල් බිත්තිය බිඳ හමුදා බටයෝ ශාලාවට ඇතුල් වුහ .

දෙකෙළවර ශාලාවල සිටියෝ ඇඳිවත පිටින්ම ටී පනස් හයේ තුවක්කු රැගත් හමුදා බටයින්ගේ අණට කීකරුව අක්බාර් කැන්ටිම වෙත ඇදී ආහ. කැන්ටිමේ සියලු පුටු බංකු එක පසෙකට ගොඩ ගසා ශාලා මධ්‍යයේ  හිස් අවකාශයක් තනා  තිබුණු අතර අප සියලු දෙනාට බිම වාඩි වෙන්නයි අණ ලැබිණි .

මේ වන විට ගඟෙන් එහා පැත්තේ හිල්ඩා ඔබේසේකර ශාලාවේ සිට ශබ්ද විකාශන යන්ත්‍ර මගින් සරසවි සිසුන්ට ඇඟ හිරි වැටී, සිත පිබිදෙන සුළු සංග්‍රාම වාක්‍ය නිකුත් විය.

' මිනීමරු පාලකයින්ගේ මුර බල්ලන් අපේ සරසවි බිම  වට කරලා . වීරෝධාර සිසු සිසුවියනි . බය වෙන්න එපා . යටත් වෙන්න එපා . පාවා දෙන්න එපා . සමාජවාදී  රජයක්  බිහි වෙන්න ඉතා ආසන්නයි. ඒකයි  මේ පැසිස්ට්වාදී පාලකයන් වියරු වැටිලා තියෙන්නේ . ඊට අමතරව නන්දා මාලිනිගේ  පවනේ ගීතද , කපුගේගේ   'සබඳ  අපි කඳු නොවෙමු ' වැනි ගීතද වරින් වර විකාශය විය.

රෑ මැදියම් වෙද්දී බඩගින්න හා අනෙකුත් අවශ්‍යතා ඇති වුවද කිසිවෙකුට සෙලවෙන්නවත් ඉඩක් නොලැබුණේ අවි රැගත් සෙබලුන් සිය ගණනක් ශාලාව තුලත් මිදුලෙත් රඳවා  සිටි නිසාය .මීට  අමතරව හිස ආවරණය කරගත් බිල්ලෙක්ද ඇවිත් සිටියේය.

පසුවදා පාන්දර වන විට හෙලිකොප්ටරයක් සරසවි ගුවන් තලය සිසාරා පිරුක්සුම් චාරිකාවල යෙදුනේය.  හිල්ඩා ඔබේසේකර ශාලාවේ  ශබ්ද  ව්කාශණ යන්ත්‍රය දිගටම  හඬ තැලුවේය

' යදමින් බැඳ විලංගු ලා මගේ පුතා රැගෙන යන්...

රාත්‍රිය පුරා කුස ගින්නේ සිටි අප ඒ  වනවිට බෙහෙවින් හෙම්බත් වී සිටියෙමු.

හැබැයි හමුදාව අක්බාර් ශාලාව වට කරද්දීම  වාගේ  පොලිසිය සොයමින් සිටි ප්‍රධාන පෙලේ  පුද්ගලයෙක් හෝ දෙන්නෙක්  කැන්ටිමට එළවලු ගෙනා ඩේලිකා රථයේ සැඟවී පලාගිය බවට කසුකුසුවක්ද  පසුව  අසන්නට  ලැබිණි ( මා මෙහි සත්‍ය අසත්‍ය බාවය ගැන  නොදනිමි )

හමුදා හා පොලිස් වටලෑමෙන් පසු මුලින්ම සිදුවුයේ  සිසුන්ට කෑම බීම නොදී හෙම්බත් කිරීමය. ඒත් මෙය දිගටම කරන්ට බැරි වුනේ කවුරුත් එලියට බහින්නට බය වී සිටි මොහොතක සිසුන් වෙනුවෙන් නැගී ආ  ආචාර්ය මයිකල් ප්‍රනාන්දු  හා අක්බාර් ශාලාධිපති ඇතුළු පිරිසක් නිසාය .

මුලින්ම මයිකල් ප්‍රන්නන්දු මහතා ගෙදරින් උයාගෙන ආ බත් පාර්සල් පණහක් පමණ සිසුන්ට බෙදන්නට හමුදාව සමග දැඩි වාග් ප්‍රහාරයක යෙදී අවසර ගත්තේය.  ඊළඟට කැන්ටිමේ ඉතිරි වී තිබු හාල් හා පරිප්පු උයා තවත් කුඩා  කෑම ප්‍රමාණයක් බෙදා දුන්නේය.

මේ මොන දෙයින් උනත්  හිටි පිරිසෙන් හතරෙන් එකකටවත් කුසට අහරක් නොලැබිණි.

දවල් වෙද්දී  අපේ කාමරවලට  හමුදා සුපරීක්ෂාව යටතේ  ගොස්  අඩුම කුඩුම  ගමන්මලුවල්ට පුරවා ගන්නට අපට ඉඩ  ලැබිණි . ඉන්පසු අයිඩෙන්ටි කාඩ්  ඇති  හා නැති උන් වෙන් කරවා ගැනුණි. ඒ වනවිට ශිෂ්‍ය ක්‍රියාකාරීන්  හඳුනා ගැනීම වලක්වනු වස් අප හැමෝගෙම  අයිඩෙන්ටි කාඩ්  එකතු කොටගෙන තිබුනේය  ඒත් මේ මොහොතේ මට තේරුම්  ගියේ බොහෝ  දෙනා සන්තකයේ කුමක් හෝ හැඳුනුම්පතක් තියෙන බවය.  අඩුම තරමින් යුනිවර්සිටි රෙකෝඩ් බුක් එකවත් මට හොයා ගන්නට බැරි විය . ඒ නිසා මා  ඇතුළු පණහක් හැටක් වූ අයිඩෙන්ටි කාඩ් නැතී පිරිස වෙනම තැනකට රැස් කෙරුණි.

ඒ වනවිට හිල්ඩා ඔබේසේකර ශාලාවේ ලව්ඩ්ස්පීකර් හඬ නිවී ගොස් තිබිණි

හවස හය පමණ වෙද්දී සියලු දෙනා බස් වලට පටවා ගලහ හන්දියට ගෙනාවේ දැඩි පොලිස් හා හමුදා රැකවල් මැද්දේය . ඊළඟට එකිනෙකා  ගම් පළාත් අනුව අනුරාධපුර, කුරුණෑගල, යාපනය, බදුල්ල ආදී  වශයෙන් කුඩා කණ්ඩායම් විදිහට පෙළ ගස්වා නවතා තැබූ බස්වලට වෙන වෙනම පටවනු  ලැබීය .

මා ඇතුළු හැඳුනුම්පත්  නැති වුන් මෙන්ම  වෙනත් ක්‍රමවලින්  තෝරාගත් පිරිස  ගෙන ආවේ කඳවුරකට ගෙන යෑමටය. ( මේ පිරිස මහනුවර පාසැලක රඳවා තබාගත් බව පසුව දන ගන්නට ලැබිණි. ඉන් පිරිසක්   සෑහෙන කාලයක් සිරගතව සිටියෝය. සමහරු  යලි නොආවෝය )
අප ශාලාවේ සිට ගෙන ආ බස් රථයද ගලහා හන්දියේ නතර කර එතැනින් අපව තවත්  බස්රථයකට මාරු කරන්නට පියවර ගෙන තිබිණි.

මා පෙර රථයෙන් බැස සැකකරුවන්  කඳවුරට ගෙනයාමට සුදානම් කොට තිබූ අනෙක් බසයට  නැගීමට ඇවිදගෙන යද්දී හරි අපූරු දෙයක් සිද්ද වුනේය.  ඒ කිට්ටුවෙන්ම  නවතා තිබු කෝස්ටර් බස් රථයෙන් බැස ආ සෙනරත්  මගේ අතින් ඇදගෙන 'මෙහෙ වරෙන් ඔය කොහෙද යන්නේ  බණ්ඩාරවෙල යන්නේ මේ බස් එක මේකට නැගපන්' කියා මා ගෙන ගොස් කෝස්ටරයේ ඉන්දෙව්වේය.

මේ අවස්ථාවේ හාත්හස විසිරී  සිටි පොලිස් හා හමුදා බටයන්  කිසිවෙකුට මේ සිද්දිය නිච්චියක් නොවුනේ කෙසේදැයි  මට තාමත් සිතා  ගන්නට බැරිය . නොඑසේනම් මේ කතාව ලියන්නට වෙන්නේ වෙනත් ආකාරයකටය නැතිනම් වෙනත්  කෙනෙකුටය .

මහා රෑ දොළහට පමණ අප දියතලාවට සේන්දු වුනෙමු.  මට යම්තමින් හෝ සුරක්ෂිත බවක් දැනෙන්න  පටන් ගත්තේ  ඊටත් පස්සෙය.  මම එදා රාත්‍රිය සෙනරත්ලා ගෙදර නිදාගෙන සිට  පහුවදා උදේ රැයින්ම  අපේ ගෙදරට ගියේ කරේ ට්‍රැවලින් බෑග් තඩියක්ද නිකට පුරා ඇලවුණු ලොකු  ප්ලාස්ටරයක්ද සමගය.

ඒ වනවිටත් සරසවි වටලා  සිසුන් අත් අඩංගුවට ගත් පුවත රටපුරා පැතිරී තිබුනේය. ඒ නිසා  අපේ  ගෙදර සියල්ලෝ සිටියේ පාරට ගොඩ වී ඈත මග දිහා  බලාගෙනය .

මගේ මුහුණේ  වූ තුවාලය දැක බියපත් වූවද මා ගෙදර ආවාට  සොම්නස් වූ  අම්මා වැඩි විස්තර  විචාරන්නට හදිස්සි නොවුවය

එත් මම දවල් වන විට පෙර දින මුහුණදුන්   ත්‍රාසජනක සිදුවීම් එකින් එක අම්මාටකියා  අවසන් කර තිබුනේය .
මගේ නිකටේ තුවාලය ගැන අම්මා ඇසුවේ මේ වේලාවේය .

මක්වෙලාද පුතා ඔය . ලොකු තුවාලයක්ද? දැන් හොඳටම හොඳද?

ඒක මේ පොඩි තුවාලයක් අම්මා . මැහුම් දැම්මා දැන් හරි .

' ඉතින් මක් වෙලාද ඒක උනේ? '

යාලුවොත් එක්ක සෙල්ලමට වතුර ගහගත්ත  වෙලාවේ  අක්බාර් කොරිඩෝරේ ලිස්සලා වැටුනානේ.

මම කිව්වේ ඇත්තම කතාවය .


( වසර 28ක් පැරණි මේ  කතාවේ මට අමතක වූ කොටස් බොහෝ තිබෙන අතර මෙය කියවන , එදා මා සමග සිටි මිතුරන් ඒවා මතක් කර දෙනු ඇතියි සිතමි )