Monday, July 5, 2021

ගැමුණු සිල්වාට නම කියා කතා කළ නවක ඉංජිනේරුවා


මිට අවුරුදු විසි පහකට පෙර  මා රස්සාව කළේ ඉංජිනේරු සංස්ථා සමාන්‍යධිකාරි විද්‍යාජෝති ගැමුණු සිල්වාගේ කාර්යාලයට යාබදව පිහිටි ඔහුගේ  සහයක බලකා කොටසේය. තේජාන්විත තනතුරක් හෙබවූ මුළු රටේම සුපතල වරලත් ඉංජිනේරු ගැමුණු සිල්වාට බාල මහලු සියලුදෙනා  ඇමතුවේ ' සර්; කියා හෝ ගැමුණු බොස් කියලාය. ඔය කාලයේම පිට රට විශ්ව විද්‍යාලයක ඉගෙනගත්   නවක  ඉංජිනේරුවෙක් අප සිටි කාමරයේ වාඩි  කෙරෙව්වේ ගැමුණු බොස් විසින්මය . ඒත් මේ නවක ඉංජිනේරුවා ගැමුණු බොස්ට   'ගැමුණු' කියා ඇමතුවේය .  කාර්යාලයේ සෙසු සියලු  දෙනා මේ කොලුවා කරන මේ "බරපතල වැරැද්ද" ගැන කෝප ගත්හ . ඔහු නිවැරදි මගට ගන්නට උත්සහ ගත්හ . ඒත්  ගැමුණු බොස් ඒ වගක් සත පහකට ගණන් ගත්තේ නැත . තමන්ට නම කියා කතා කරන මේ අලුත් ඉංජිනේරු කොල්ලා සමග කොම්පියුටර් ප්‍රෝග්‍රෑම්  ගැන කතා කළේය .ඩිජිටල් කැමරා ගැන කතා කළේය .

නොබෝදා දිවියෙන් සමුගත් ඉංජිනේරු ගැමුණු සිල්වා දියුණු මිනිසෙකු ලෙස මා දකින්නේ ඒ නිසා පමණක් නොවේ . ඇත්ත වශයෙන්ම ගැමුණු සිල්වානම්  ශුර ඉන්ජිනේරුවාගේ හැබෑ චරිතය  ආචාර්ය කුලසිංහගේ දැවැන්ත ප්‍රතිරූපය නිසාත් ගැමුණු සිල්වාට කරන්නට පැවරුණු රජයේ රාජකාරි වන මාලිගාවිල පිළිමය කෙලින් සිටුවීම, දළදා මාලිගාවේ රන් පියස්ස්ස ඉදි කිරීම , මිරිසවැටිය දාගැබ පිළිසකර කිරීම වැනි  කටයුතු කීපයක් ඉස්මතු වීම නිසාත් යටපත් වී ගොස් ඇති බව මට සිතේ . 

ඒ කාලයේ  පරිගණක  සාක්ෂරතාව සහිත අවුරුදු පනස් ගණන් වයසේ  ඉන්ජින්නේරුවන් සිටියේ අතලොස්සකි. එහෙත් ඔහුට හොඳින් පරිගණක හැසිරවිය හැකි වූ අතර , මිරිසවැටි දාගැබ, ගල් විහාරයේ යකඩ පියස්ස ආදියේ ත්‍රිමාණ සැලසුම් ඔහු අන්දවාගෙන සිය පරිඝනක තිරයෙන් බල බලා යම් යම් වෙනස්කම්  කරන හැටි මා දැක තිබේ . 

1995 වුරුද්දේ   දිනෙක ඔහු පළමුවරට මට මුහුණට මුහුණ හමු විය . ඒ ශ්‍රී ලංකා රාජ්‍ය ඉංජිනේරු සංස්ථාවට අලුත් ඉංජිනේරුවන් බඳවා  ගන්නා ඉන්ටවිව් එකකදීය .හරියටම කියනවානම්  දෙවැනි ඉන්ටවිව් එකේදීය . මුල් ඉන්ටවිව් එකට අයදුම් කරුවන් සියයක් පමන සිටි අතර ඉන්ටවිව් බෝඩ් එකෙත් සෑහෙන දෙනෙක් සිටියත් ඉන් කිසිවෙක් ගැන මා දැන  සිටියේ නැත . ඒත්  දෙවන ඉන්ටවිව් එකට තේරුණු අපි දහ  පහළොස් දෙනා ඉන්ටවිව් කරන්නට සංස්ථා ජෙනේරල් මැනේජර් ගැමුණු සිල්වා සිටියේය. විෂය දැනුමට අමතරව විෂය  භාහිර කුසලතා ගැනද ඔහු විමසුවේය.  මා විද්‍යා පත්තරේකට ලියන බව දැනගත් ඔහු දිගින් දිගටම ඒ ගැන හාරා  අවිස්සුවේය. කැළණි පාලමේ අලුත්වැඩියාව , දහයියාවලින් ගඩොල් හැදීම, බයිසිකලේ ජනප්‍රිය කිරීම ආදී එක එක මාතෘකා ගැන උනන්දුවෙන් කතා කළ  ඔහු කිව්වේ ඊළඟ  සතියේ දිනෙක පැමිණ ඔහුව හමුවන ලෙසය .

ඊට සතියකට පසු  මම ඔහු හමු වුනෙමි . ඔහු මට තම කන්තෝරු කාමරයට  යාබද කොටසේ තිබු පරිගණකයක් පෙන්නුවේය. "මේ තියෙන්නේ පෙන්ටියම්  අලුත් කොම්පියුටරයක් , ඔටෝකැඩ්  අලුත්ම වර්ෂන් එක දාලා තියෙන්නේ පොඩ්ඩක් බලාපන්". ඒ කාලේ අලුත්ම අලුත් තාක්ෂනයන් වූ මේ කොම්පියුටරය හා ඉංජිනේරු සැලසුම්  ඇඳීමේ මෘදුකාංගයට ආධුනිකයෙක් වූ මම විෂ්මපත්ව කීබෝඩය අතපත ගාමින් සිටිද්දී ගැමුණු බොස් කොහේදෝ සිට  යලි කඩා පාත් වුයේ ' Mastering  AutoCAD 12' නම් පිටු බරගානක  පොතක්ද රැගෙනය . 

"හරි ඔතන තමයි උඹේ රස්සාව . ඔය පොත කියවපන් . ඔය සොෆ්ට්වෙයාර් එක ඉගෙන ගනින්" . 

එතැන් සිට සතියක් පමණ නොදන්නා මෘදුකාංගයක් එකෙළ  මෙකෙල කරමින් පොත පෙරලමින් ඉගෙන ගන්නට උත්සහ කලෙමි.  මට ලැබී ඇත්තේ රස්සාවක්ද පුහුණුවක්ද නොදත්තෙමි . යකඩ අට්ටාල, ටැංකි , දාගැබ් පිළිසකර කිරීම් ආදී වැඩ රාශියක සැලසුම් පරිගණකයේ  තිබිණි . ගැමුණු බොස් වරින් වර පැමිණ කුමක් හෝ කියා දෙයි. ඔහු කිව්වේ  ඒ වනවිට ලංකාවේ ඉංජිනේරුවන්, සැලසුම් ශිල්පින් සීමිත පිරිසක් පාවිච්චි කරන මේ ශිල්පය පෑලියගොඩ වැඩබිමට හඳුන්වාදිය යුතු බවයි .  ඊට අවස්තාව එළඹෙනතුරු මා කොළඹ හුණුපිටිය පාරේ සංස්ථා ප්‍රධාන කාර්යාලයට වී ඉගෙන ගත යුතු බවය .

ඔහොම දින කීපයක් යද්දී මට මට ලංකාවේ සුපතල ඉදිකිර්ම් සමාගමක ලොක්කෙක්ගෙන් ඇමතුමක් ලැබිණි . 

"ඔයා ජි එම්  ගාව ඉන්න අලුත් ඉන්ජිනියර්  නේද?. අපිට ජී එම්  මහත්තයා කිව්වා  ඔයා ගැන . ඔයාට කියල අපේ ටෙක්නිකල් ස්ටාෆ් එකට  පොඩි ට්‍රේනින් එකක් කර ගන්න ඕනි  ඔටෝකැඩ්  ගැන  " . 

' අනේ මම තාම මේ පුරුදු වෙනවා විතරයි. උගන්නන තරම් දැනුමක් නෑ '

" එහෙම කියන්න එපා ගැමුණු මහත්තයා  කිව්වා ඔයාට මේ වැඩේ පුළුවන් කියල. ඔන්න නොවරද්දා ලබන සෙනසුරාදා ඉඳන් දිගටම එන්න . අපි හොඳට ගෙවනවා ' කි ඔහු දුරකථනය තැබුවේය .

එදා හවස්වරුවේ ගැමුණු බොස් කන්තෝරුවට ආ විට මම මේ අකරතැබ්බය ගැන කිව්වෙමි . 

' බොස් මම උගන්නන්නේ කොහොමද මට  තාම මේකෙන් මොකුත් වැඩක් කරගන්න බෑනේ? '

' මේකයි බං . උඹට තාම හරියට පඩියකුත් හම්බ වෙන්නේ නෑ . ඉතින් සති අන්තේ ටියුෂන් එකක් කරලා ගානක් හොයා ගත්තට කමක් නෑ . උඹ සතිය පුරා ඔය පොත බල බලා ඔටෝකැඩ්  ඉගෙන ගනින් . සති අන්තේ පැය දෙකක් උගන්නපන් . ඕක කරන්න පුලවන්. "

ඒ වචන ටිකෙන් දිරිමත් වූ මා එතැන් සිට ඔටෝකැඩ්  නම් පරිගණක මෘදුකාංගය ඉගෙන ගනිමින් උගන්වන්නට පටන් ගත්තෙමි. මේ නිසා මගේ ජීවිතය වෙනස්ම මගකට හැරුණි. 

ඉන්පසු මගේ ජිවිතයේ මග පෙන්වන්නෙකු වූ විද්‍යාජෝති ගැමුණු සිල්වා පිලිබඳ මතක සටහන් රාශියක් තිබේ . ඒවා කෙටි සටහන් ලෙස මෙසේ  ලියමි  

සංවිධානයක් කියන්නේ ජීවියෙක් 

පෑලියගොඩ ඉංජිනේරු සංස්ථා මධ්‍යම වැඩබිමේ කළමනාකරුව සිටි ජයසිංහ මහතා විශ්‍රාම ගන්නා දින විද්‍යාජෝති ගැමුණු සිල්වා අපුරු  කතාවක් කිවේය 

"ඉංජිනේරු සංස්ථාව කියන්නේ පණ  තියෙන ජීවියෙක්. ජයසිංහ මතතයාලා මේකේ ලේ නහර, අඬුපඬු  විහිදිච්ච තැන ගැන දැනගෙන හිටියා . ඉතින් මේ ජීවියාගේ වෙනස්කම් කරන්නනම් ඒ ගැන හොඳින් තේරුම්ගෙන ඉන්න ඕනි . මේක හොඳ කණ්ඩායමක් එකතු වෙලා මහන්සියෙන් හදා ගත්ත ජිවත් වෙන සංවිධානයක්. මේකේ අඩුපාඩු දුර්වලකම් ඕනි තරම් තියෙනවා .අලුතින් එන කෙනෙකුට මේක උඩුයටිකුරු කරලා හදන්න ඕනි කියල හිතෙයි. ඒත්  ජිවත්වන අඬු දඬු මහත් වෙච්ච, විහිදිච්ච ජීවියෙක්  එක රැයින්  පෙරළි  කරලා  හදන්නබෑ ."

හැමදේම  ඉක්මණින් කඩාබිඳ අලුතින්ම නිර්මාණය කිරීමේ වුවමනාවකින්  සිටි අලුතින් පත් වී ආ කළමනාකාරවරයාද, ඒ ආකාරයේම හදිස්සියක් තිබු මාද   මේ කතාව සාවධානව අසා පිරිස අතර විය. 

මහා  බැංකුවේ බැරියර් ගේට්ටුව 

අනූව  දශකයේ මැද මහබැංකුවට එල්ල වූ  එල් ටී  ටී  ඊ බෝම්බ ප්‍රහාරයෙන් පසුව බොහෝ රජයේ ආයතනවල ආරක්ෂාව තර කෙරිණි . ඒවා ඉදිරිපිට බැරියර් ගේට්ටු සවි කරන්නට පැවරුනේ ඉංජිනේරු සංස්ථාවටය. රාජගිරියේ මහබැංකු පුහුණු ආයතනෙය් බැරියර්  ගේට්ටුව සවි කරන්නන්ට මට පැවරිණි . ගේට්ටුව බැලන්ස් කිරිල්ලක් හෝ එසවූ ගේට්ටුව යලි පහත  කරන්නේ කෙසේද යන්න ගැන නොසිතා සංස්ථාවේ තිබු ශක්තිමත්ම යකඩ බට හා රේල් පිලි පාස්සා තනා තිබු මේ ගේට්ටුව සවි කරාට පසු ආපසු පාත් වුනේ නැත . අපි හින් දාඩිය දාගෙන මේ බටය පාත් කරන්න දඟලමින් තැක්  ගැහි ගැහි සිටිද්දී පාර අයිනේ නවතා තිබු කාරයකට හේත්තු වී  වී අප දෙස බලා සිටින උසැති පුද්ගලයා පාරේ ලයිට් එළියෙන්  මම හඳුනා ගතිමි . ඒ  සංස්ථා සාමාන්‍යාධිකාරි ගැමුණු සිල්වාය .  මම ඔහු සිටි තැනට ගියෙමි. මා ආ වගක් ගණන් නොගෙනම ඈත සේවක පිරිස ගේට්ටුව සමග ඔට්ටු වෙන සැටි බලා සිටියේය . ඉන් පසු හඬ අවදි කළේය. 

" මෙහෙම වැඩක් වෙනවා කියල මම දැනගෙන හිටියේ නෑ .  මෙතනින් යනකොට සංස්ථාවේ ක්රේන්  එක තියෙනවා දැක්කා . ඒකයි  නතර කළේ . මම බලා හිටියා  උඹලගේ වැඩේ. ඕක හරි යන්නේ නෑ . දැන් සද්ද නොකර ඔය බැරියර් එක ගලවලා ගෙනාපු ලොරියේම පෑලියගොඩට  පටවාගෙන පලයන්. නැත්නම් වස ලැජ්ජාවයි වෙන්නේ. ඊට පස්සේ දවස් කීපයක් අරගෙන, ගණන් හදල , බර අඩු කරලා , කණු දෙකක රඳවලා ට්‍රයල් කරලා බලපල්ලා . ඊට පස්සේ  ගෙනල්ල හයි කරපල්ලා"' කි ඔහු වහා  පිටත් වී ගියේය . 

( Photo : SEC Facebook)

- මතු සම්බන්ධයි -

Saturday, June 12, 2021

වසංගත මැද්දෙන් දෝතට ආ මැහුම්කාරිය

 

මන් ලියපු පොතක් ගැන කතා කරමින් සිටි මගේ මිතුරියක් ඊයේ මෙසේ කිව්වාය. " අලුතින් ලියපු පොත ගැන පබ්ලිසිටියක් දෙන්නවත් හිතෙන්නේ නෑ  මොකද මිනිස්සුන්ට මේ දවස්වල තියෙන ප්‍රශ්න කන්දරාව ගැන හිතෙනකොට . මිනිස්සු ලෙඩරෝග එක්ක , ආර්ථික ප්‍රශ්න එක්ක අරගල කරද්දී අපි පොත් ගහල විකුණන්න  යන එක වැරදියි වගේ මට හිතෙනවා "  මම ඈට  දුන් කෙටි පිළිතුර තව ටිකක් දිග හැර  මෙසේ ලියමි . 

මේ දවස්වල  අලුතින් නිර්මාණයක්  කරන එක මොන තරම් අමාරු වුනත් එහෙම දෙයක් කරන එක  ජිවිතයක් බේරා ගන්නවා තරම්ම වටිනවා. මිනිස්සු මානසික ආතතියෙන් පෙළෙනවා. අපේක්ෂා භංගත්වයෙන් පෙළෙනවා . මිනිසුන්ට ජිවත් වීමේ අපේක්ෂා ආයෙත් දල්වන්න පුළුවන් වෙන්නේ කලාවටයි . ඉතින් අලුත් පොත් බිහි වෙන එක මොන තරම් හොඳද ? අලුත් සින්දුවක්, අලුත් කෙටි කතාවක් , අලුත් නාට්‍යයක්  ලියන්න ඕනි තරම් වස්තු බිජ මේ අමුතු පරිසරයේ දළුලනවා . 

මනුස්සකම ගැන , බෙදා හදා ගැනීම ගැන , මිනිස් ගතිගුණවල ඇති අපුර්වත්වය ගැන වගේම කෘර කම ගැන ලියන්න අත්දැකීම් වැඩියෙන් ලැබෙන කාලයක් මේක. පොත් විකිණීම ඉතාමත්ම අඩු වුනත්  තත්ත්වය තරමක් හෝ සාමාන්‍ය වුන ගමන් මිනිස්සු පොත් ගනීවි කියල මම හිතනවා . එහෙම නැත්නම් සයිබර් අවකාශයේ මාද්යවලින් කියවාවි. එක පැත්තකින් දේශපාලනය ගැන , සමාජ අසාධාරනකම් ගැන, වසංගතයෙන් බේරෙන එක ගැන වගේම ආර්ථිකය  පවත්වා ගැනීම ගැන කරදර වෙන ගමන්ම මානව සමාජයේ මෘදු අවශ්‍යතා සපුරන්න වෙනවා . සාහිත්‍ය කලාව තියෙන තැනෙන් ඉහළට  අරන් යන උත්සාහය අත  අරින්න බැරි ඒ නිසයි.

පසුගිය මාස පහලවක් තිස්සේ  මගේ ජිවිතේ දුෂ්කරම හා අභියෝගාත්මක  කාලය.  මටත් මගේ ව්‍යාපාර සගයා මහින්දටත්  තිබ්බ ගැටලුව අපට ජිවත් වෙන එක නෙවෙයි. අපේ කුඩා  සමාගම් දෙකක ස්වක පිරිසගේ රස්සා රැක  ගන්න එක . රෑ  මැදියම් වෙනකම්  වැඩ කරලා අපි ඒ දේ කළා . අපිට මහා ශක්තියක් වෙච්ච අපේ කාර්ය මණ්ඩලය මේ සියල්ල තේරුම් ගනිමින්     පඩි ප්‍රමාද වීම් දරා ගනිමින් අනගි සහයක් ලබා දුන්නා .  අපි අලුත් ව්‍යාපාර ඉසව් හොයන්න වරු ගණන් කතා කරා. සමහර ඒවා සාර්ථක වුනා .

ඉතින්   මේ සියලල  අතරේ මම  පරිවර්තන කටයුත්තකුත් හමාර  කළා .මම දන්නවා ඉස්සරහ එන මාස කීපය කලින්ටත් වඩා අභියෝගාත්මකයි. දුෂ්කරයි . ඒත්  ඒ සියල්ලට මුණ දෙන ගමන් තව පොතකුත් ලියන්න හිතා  ගත්තා .  ඒ  ගැන පස්සේ කියන්නම්. 


මේ තියෙන්නේ මගේ පළමු පරිවර්තන කෘතිය ගැන කෙටි හැඳින්වීමක් :

රොසලි හැම්  විසින් ලියා මීට විසි වසරකට පෙර පළ  කරන ලද Dressmaker නවකතාවේ පළමු සිංහල පරිවර්තනය මෙයයි . ඇගේ  කතාවට පාදක වන්නේ ඉනුත් වසර පණහකට  එපිට ඕස්ට්‍රේලියාවේ වික්ටෝරියා ප්‍රාන්තයේ පිහිටියායැයි ඇයම සිතින් මවා ගත් නගරයක ජන ජීවිතයයි. මේ කතාව  එක අතකින් හාස්‍යජනක  පළිගැනීමේ මෙහෙයුමක් පළිබඳ   වන අතර අනෙක් අතින් අතිශය සියුම් මනෝභාවයන් ගැන කතා කරන, ගරා වැටෙන පැරණි නිවෙසක හුදෙකලාව දුක් විඳින පවුලක  ශෝකාන්ත ගහන කතාන්තරයකි. 

 මේ පොත අලෙවි වාර්තා තැබුවක් වුවද එය ලේඛිකාවගේ පළමු නවකතාවයි. අනෙක් අතට මේ පොත අනුසාරයෙන් නිර්මාණය කෙරුණු චිත්‍රපටයේ ප්‍රධාන  භුමිකාවට පණ  පෙව්වේ  ලෝ පතල සුරූපී නිලි කේට්  වින්ස්ලට් ය. බොක්ස්  ඔෆීස්  වාර්තා තබමින් තිරගත වූ  චිත්‍රපටය ජගත් සම්මානයට පාත්‍ර විය . එය එසේ වන්නට හේතු විය හැක්කේ  පොත ලියා ඇත්තේ සිනමාපටයකට මනාව ගැලපෙන පසුතල පිලිබඳ චිත්ත රූප මවමින්  හා  තිර රචනා   විලාශයකින් වීමයි 

ලේඛිකාවගේ ආධුනික, නිදහස් හා හිතුවක්කාර නිර්මාණ  විලාශය පොතට අමුතු වටිනාකමක් එකතු කර තිබේ . එහෙන් මෙහෙන් පටලවමින් විටෙක නාටකීය ස්වරුපයෙන් ඉදිරිපත් කෙරෙන කතාවට  සමාජ විද්‍යාත්මක, වෘත්තීය හා මනෝ විද්‍යාත්මක කරුණුද  ඈ පරිණත ලෙස අමුණා ඇත.   ප්‍රේමය හා  පුද්ගල බැඳීම් රසවත්ව ලියන ගමන්ම ඈ  සිය රටේ ගතානුගතික සමාජයේ ඕලාරික පසුගාමිත්වයට හා අසත්පුරුෂ බාවයට  අභියෝග කරයි. 

********

තව සති කීපයකින් හැමදේම මිට වඩා තරමක් හෝ යහපත් වනු ඇතැයි  සිතන අතර ඒ හා සමගම අලුත් පොතද ඔබ අතට පත් කරන්නට බලා සිටිමු 



Sunday, September 20, 2020

විසි අට වෙනි කොටස A - අටවිසි මහල පොත නිකුත් වෙයි

 


(මේ පලවන්නේ අටවිසි මහල නවකතාවේ විසි අට Aවෙනි කොටසයි. මින් පෙර කොටස් සියල්ල මෙතනින් .  මේ  කොටස කියවීමට පෙර කල් වේලා අරගෙන මුල් කොටස් ටික කියවන්නේ නම් වඩා හොඳින් මා ලියු දෙය රස විඳිය හැකි  බව මට විශ්වාසය  )

ලුත වැඩ නිම කල දෙමහල් නිවසේ වහළටත් වඩා අඩි දහයක් ඉහලට නැග්ග  තැන තිබෙන සිමෙන්ති අට්ටාලයේ පසෙකින් විශාල ප්ලාස්ටික් වතුර ටැංකියක් විය අනෙක් පැත්තෙන් කුඩා පුටු දෙකක් හා බෝගන්විලා  පඳුරේ අතු ඉති  බදාගත් අත්වැටකි

මුරුගසන් වරුසාව ඇති දවසක  මිස අනෙක්  සෑම සැන්දෑවක පාහේ  ගෙහිමියා මේ එක් පුටුවක වාඩි වී දෑත් ළයට  බැඳ උජාරු මුහුණින් උතුරු පස වෙරල තීරයේ  පෙනෙන ගොඩනැගිල්ලක් දෙස බලා සිටීම සුලබ දසුනකි . අද  ඔහු අතට පොතක් ලැබී ඇත .  ඒ අටවිසි මහලයි .කතුවරයා පේරාදෙණිය ව්ශ්ව විද්‍යාලයේ සමාජ විද්‍යා අංශයේ කථිකාචාර්ය අංජුල සිරිමේඝය . 

පිදුම මෙසේවිය .

" සමබිමක් සොයා වෙහෙසීම අත්හැර   අටවිසි මහල් තන්නන්ට ගල්වැලි අදින අපේ කාලයේ තරුණයන්ට " 

ඒ වචන කියවද්දී  මනෝරන්ජන්ගේ මුහුණේ මදහසක් මැවුනේය . පෙරවදන දුටු පසු  ඒ සිනහව සෝපාහාසය මුසු  එකක් බවට පෙරැලී ඔහුගේ මුහුණේ සෑහෙන වෙලාවක් නොවෙනස්ව  තිබුනේය . 

තමාගේ ඉතාම සමීප අත්දැකීම් මේ පොතට එකතු  කර ඇති බව කතුවරයා ලියා තිබිණි .  භීෂණ සමයේ තහනම් දේශපාලයට යොමු වන්නට කොල්ලන්ට කෙල්ලන්ට ඕනෑ තරම් හේතු කරනා තිබූ  අතර ඒ දේශපාලනය අතහැර පලා යාමට ඊටත් වඩා හේතු තිබිණි . මේ කතාවෙන් කියන්නට උත්සහ කරන්නේ එකී දේශපාලනේ පෝෂණය කර රටින් පලා ගිය තරුණයෙකුට  කලකට පසුව  ඊට ගොදුරුව යම්තමින් දිවි බේරා ගත් ගම්බද  තරුණයෙක්  එකම වැඩබිමකදී හමු වීම ගැනය . ඔවුන්  අලුත් ජීවිතය දෙස බලන ආකාරය යි. අනෙක් අතට ලෝකයේ තවත් කලාප දෙකක උපන්  යුවලක්ද මේ කතාවට මුසු කිරීමෙන් ඒක දේශීය සිතුවිලි වලින් ඔබ්බට පාඨකයා  රැගෙන යාමට උත්සහ කළ බව ඔහු ලියා තිබිණි .

එහි තිබු එක්තරා වැකියක් දෙස මනොරන්ජන් ඇසිපිය නොහෙලා මද වෙලාවක් බලා සිටියේය .

"මේ පොත ලිවීමේදී   චිත්ත  රූප නොවන බොහෝ දෑ මා වෙත සපයාදුන් කුරුළු ජෝඩුව බිම්සර හා නෙතදරාට බෙහෙවින්ම ස්තුතිවන්ත වෙමි ".

පරිච්චේද විසි අටක් ලෙස නිමවා තිබු පොතේ මුල් පරිච්චේද සියල්ල ගොඩනගා තිබුනේ මනෝරන්ජන්ගෙන්  දිනපොතේ විස්තර එහා මෙහා කිරීමෙනි . එහෙත් හිතුවාට  වඩා අසේලගේ ගම ගැනත් අසේලගේ සිරගත ජීවිතය ගැනත් ලියා තිබුනේය . 

" ඒකත් එකටම මේ යකා අර පොත නැති වෙන්න ඉස්සෙල්ල අසේලගෙන් සෑහෙන දේවල් අවුස්සලා අරන් තියෙනවා " මනොරන්ජන් සිතුවේය . ඉන්පසු ඔහුවත් නොදැන සිටි අසේලගේ පෙම්වතියන් , අසේලට   හමු වූ සටන්කාමීන් ,  දේශපාලන අවස්ථාවාදීන් හා මිතුරු සිරකරුවන් ගැන ලියා තිබුනේය. ඒවා ප්‍රභන්ධද නැතිනම් සැබෑ ඒවාදැයි සිතන්නට ඔහු නොවෙහෙසුනේය . 

මනෝරන්ජන් ගේ  සැහැල්ලු සිත වෙවුලා ගියේ විසි අටවෙනි පරිච්චේදයට ලං වන විටය එතෙක් වෙලා ඔහු සිතා සිටියේ අම්රිතාගේ දරුවා ගැන රහස පොත ලියු පිරිසට අසු වී නොමැති බවය .දිනපොත නැති වන විට මනෝරන්ජන් පවා  අම්රිතාගේ කතාන්දරයේ එක පැත්තක් නොදැන සිටියේය.  ඒත් ඉන්පසු දිනක  ජීවිතයේ එකම වරක් අම්රිතා තමන් සමග රාත්‍රිය ගතකල ඒ මනරම් හෝටලයේ සඳලුතලයේ සිට ඈත සයුරේ  තරු පිළිබිඹු  හිස දරාගෙන රඟන දිය රල දෙස බලමින් ඔහුට පමණක්ම ඈ කී ඒ කතාව මේ පොතට ආවේ කොහොමද ? කෙසේ වුනත් ඒ කතා කොටසේ රසවත් බව නිසාම ඔහු නැවත කියෙව්වේ ඊට අදාළ සැබෑ නම්ගම් ආදේශ කර ගනිමිනි  . 

අම්රිතා ඩුබායි බලා යාමට ඩිස්පුර් හි ලෝක්ප්‍රියා  ගුවන් තොටට  ප්‍රවේශ වෙමින් සිටියාය ,  ඒ වන විටත් ඇය සිතමින් සිටියේ මනොරන්ජන් ගැනමය.  තමන් අසලින්ම ඉදිරියෙන් ගමන් ගන්නා මිටි හුරු බුහුටි තරුණයා දුටු අම්රිතාගේ සියොළඟ වෙවුලා ගියේය . 

' දෙයියනේ වැන්ග් ඔයා ? " තරුණයා පසුපස හැරුණේය. ඔහුටද දෑස් අදහා ගන්නට බැරි විය . ඉදිරියට ආ හැටියේම ඔහු අම්රිතා වැරෙන් බදා ගත්තේය .  දෙදෙනා වැළඳගත්වනම් සිටිද්දීම මගී පෝලිම ඉදිරියට ඇදී ගියේය .

පොතේ මුල් භාගයේ විස්තර කර නොතිබුණත් ඒ අම්රිතාගේ සෙල්ලක්කාර ලෝකයට ඇතුල් වූ පළමු පෙම්වතාය . සිය නිවස ආසන්නයේ පිහිටා තිබු චීන සමාගමක ලිපිකරුවකු වූ වැන්ග් අම්රිතා නම් යව්වනිය හා මිත්‍රත්වය අරඹන්නේ ඈ සමාජ සේවා කටයුතු කරන NGO එකක තාවකාලිකව රස්සාව කරද්දීය . දත්ත වගයක් ලබා ගැනීමට දෙතුන් දවසක් වැන්ග්ලාගේ වැඩබිමට ගියාට පසු තව වරක් හමු වීමේ වුවමනාව ඔවුන් දෙදෙනා තුලම ඉතිරි වුණේය . ඒ ලෙන්ගතුකම  නිදහසේ අතු ඉතිලා වැඩුනේය. ඒත් හැම දේටම විවෘත අම්රිතාගේ තාත්තා රන්දීබ් මේ  සම්බන්ධයටනම් කොහෙත්ම කැමති  නොවූ අතර "උඹට ඕනිනම්  එංගලන්තේ  හරි අප්‍රිකාවේ  හරි එකෙක් බැඳ ගනින් . හැබැයි චීනේක්නම් එපා" යැයි දැඩි හඬින් කීවේය . මේ ගැටුම දරුණු වූ එක්තරා දවසක රන්දිබ් මග රැක සිට වැන්ග්ට පහර දුන්නේය  . අවසානයේ වැන්ග්ව රස්සාවෙන්  පිටුවහල් කිරීමට ඔහුගේ ලොකු ලොක්කන් පියවර ගත්තේය. එහෙත් අම්රිතා ඒ ප්‍රේමයෙන් ගැලවී ගත නොහැකිව මහා දුක් කන්දරාවක් වින්දාය . ඈට  අහිමි වුනේ වැන්ග් පමණක් නොවේ . කත්මන්ඩු නුවරට ගොස් එතනින්  ටිබෙටය හරහා චීනයට  යාමට ඈ තිළ තිබු සිහිනය බොඳ වී ගියේය . ඒ වගේ ගමනක් කලින් ගිහින් තිබු වැන්ග් ඇයට  ඒ කතාව නගර කෙලවරේ කුඩා කෝපිහලකදී රස කරමින් කියද්දී ඈ සිහින ලෝකයට පිවිසුනාය . "ඒ තමයි මගේ හීනය සතියක් තිස්සේ මග නතර  වෙවී යන ගමන". ඈ තිර ලෙස සිතුවාය . 

අම්රිතා ඩුබායි සිටි මුළු කාලයේම වැන්ග් ගැන කරදර වුනේය . ඈට කිට්ටු  වීමට උත්සහ කල දුසිමක් පමණ වූ පිරිමින් අතරේ  මනොරන්ජන් පිලිබඳ ඈට අමුත්තක් දනුනාය . එහෙත් ඔහු වැන්ග්ට සම කළ නොහැකි වෙනස් ආකාරයක , තැන්පත් මිනිසෙකු වීම ඈට එතරම් අල්ලා ගියේ නැත . මේ අඩුව නොවන්නට හමු වී ටික කලකින් ඈ මනෝරන්ජන්ගේ ඇවිටිලි දෑස දෙස බලා බහ දෙන්නට ඉඩ තිබිණි . 

ඉන්පසු පොතේ සාරවත් ලෙස විස්තර  කර තිබිණතිබුනේ  අම්රිතා හා වැන්ග් අතර යව්වන ප්‍රේමය ඔවුන්ගේ අහඹු වෙන් වීම . වැන්ග් නැවතත් චීනයට  ගොස් විවාහපත් වීම ආදී විස්තරයි. මේ පෙම  මගහැරී ටික කලකින්  ඩුබායි යන්නට සිදු වීමෙන් පසු  අම්රිතාට  එහිදී මොනතරම් තනිකමක් දැනුණත් , නිදහසක් තිබුනත්  තමන්ට ලං වීමට සෑම පැත්තෙන්ම උත්සහ කළ මනෝරන්ජන් වෙත හදවතින් බැඳෙන්නට නොගියේ වැන්ග් ගැන වූ හදට කිඳා බැස තිබු  ආදරය නිසාය . 

කෙසේ වෙතත් එදා අහඹු ලෙස ගුවන් තොටුපලේදී යළි හමු වීමෙන්  පසු සියලු දේ අමතක කර වැන්ග් සමග ටිබෙටය හරහා ලොකු මෝටර් බයිසිකලයක් කුලියට ගෙන  චීනයට  යාමට අම්රිතා කැමති වුනාය . 

ඒ ගමන අතීශයින්  චමත්කාරජනක ලෙස විස්තර කර තිබුනේය . තමන්ට අහිමි වූ පෙම්වතෙකු සමග සතියක් තිස්සේ ජීවත් වීම ගෙදරට බොරු කීම, වීසා හදා ගැනීම , ලොකු මෝටර් බයිසිකලයකට බර මලු පටවා  ගැනීම නේපාලයට යාම , එතැනින් ටිබෙටය හරහා චීනයට ගොඩබිමින් ගිය ගමන ආදී විස්තර සහිත පිටු සියල්ල මනොරන්ජන් කියවාගෙන ගියේ එදා රාත්‍රියේ අම්රිතා සමග හෝටල් සඳලු තලයේදී මේ කතාව මීටත් වඩා සවිස්තරව අසා සිටීමේ ප්‍රීතියද ස්මරණය කරමිනි . 

කෙසේ වෙතත් අම්රිතා චීන ගමනින් පසු ආපසු  නිවෙසට පැමිණීම , වැන්ග් නිසා දරුවෙකු පිළිසිඳ ගැනීම , ඊළඟට ඒ ප්‍රශ්නයට මුහුණ දුන් ආකාරය ලියා තිබුනේ නොසැලකිල්ලෙන් මෙනි . ඒ වුනත්  ටිබෙටය හරහා ගිය ප්‍රේමවන්ත මෙන්ම හිතුවක්කාර  ගමන ගැනවත් , පියෙකු නැති දරුවෙකු ලැබෙන්නට සිටීම ගැනවත් අම්රිතා කිසි ලෙසකින් කම්පා වී  තිබුනේ නැති බවත් ඒ සිද්දි දෙක  ඈ  සිය ජීවිතය සම්පුර්ණ වීමක්  ලෙස කල්පනා  කර තිබූ බවට තමන්ට මතු වූ අදහසම වාගේ පොතේද ලියා තිබීම මනෝරන්ජන් විමතියට පත් කළේය .  

තවත් අවුරුදු දෙකකට පසු අම්රිතා යලි ඩුබායි ආවේ දරුවාගේ හා අබාධිත පියා ඇතුලු පවුලේ නඩත්තුවට මුදල් වුවමනා වූ නිසාය. ඒ ඇවිත් ටික දවසකට  පසු   ඇය පියා නැති දරුවකුගේ මවක් බව මනෝරන්ජන් හා රිචර්ඩ් දෙදෙනාම දැන ගත්හ.   මේ සියල්ල  දැන දැන වුවද මනෝරන්ජන් ඈට දිගටම ප්‍රේම කළේය . ඈ හා දරුවා ආදරයෙන්  භාර ගැනීමට කැමති බව කෙලින්ම කීවේය . එහෙත් අම්රිතා ඒ යෝජනාව ප්‍රතික්ෂේප කළාය. ඈ පසු දිනක කීවේ මනෝරන්ජන් සම්ප්‍රදායික ආසියාතික සිතුවිලි ඇති පුද්ගලයෙක් බවත් එසේ නොවන  බව පෙන්වන්නට කොතෙක් මහන්සි වුනත් වරින් වර සැබෑ පුද්ගලයා මතු වන බවත්ය . මනෝරන්ජන්ට එය පිලි නොගෙන සිටීමට බැරි විය . එහෙත්  අන් පියෙකුගේ දරුවෙක් සමග වුව  අම්රිතාගේ අත ගන්නට  ඇත්නම් තමා  මුල් බැහැගත් චරිතයෙන් ගැලවී නිදහස් වීමට කැමැත්තෙන් සිටියේය . 

 මේ කාලයේදීම රිචර්ඩ් මුල් වරට අම්රිතා තුල ආකර්ශනයක් දුටුවේය . ඔහු ගැහැණුන්  ගැන සිතුවේ ඉතාම නිදහස් හා සෙල්ලක්කාර ආකාරයෙනි . ඔහුගේ සල්ලාල ජීවිතයේ ඔහු සමග කෙටි කාලීනව  විසු චීන , පිලිපීන හා සුදු ජාතික පෙම්වතියන් සමහර දෙනෙක්  ගැන අම්රිතාද දැන සිටියාය. එහෙත් ඔහු හැම විටම අම්රිතාට විනීත හා ගවුරවනීය ලෙස සැලකුවාය . ඈට සියලු උදව් උපකාර කලේ  රන්දිබ් කෙරෙහි වූ  භක්තිමත් මිත්‍රශීලි අදහසිනි .එහෙත්  අම්රිතාගේ පෙරළා පැමිණීමෙන්  පසු ඔහු වෙනස් වන්නට පටන් ගත්තේය . ඔහු පළමු වරට විවාහයක් ගැන හිතුවේය . එක ගැහැණියෙක් සමග පමණ ගෙවන  වැදගත් පවුල් ජීවිතයක් ගැන හිතුවේය . ඒ අනුව ඈ අම්රිතාගෙන් ප්‍රේමය අයැද සිටියේය . අම්රිතා ඊට අකමැති වූ මුත් ඔහු සමග පෙරට වඩා මිත්‍ර වුණාය. සිය ජීවිත කතාව කීවාය . අගේ ජීවිතයේ  ඉතිරි වී ඇති එකම සිහිනය වන කවදා හෝ දියමත පාවෙන   බෝට්ටුවක් නිවෙස කරගෙන දියණියත්  සමග ජීවත් වීමේ උමතු ආශාව ගැනද කීවාය . ඉන් අවුරුද්දකට පසු ඩුබායිහි ව්‍යාපෘතිය නිමවා  ඔවුහු සියල්ලෝ විසිර ගියහ. 

අනූ පහේ අවුරුදේ රිචර්ඩ් ලංකාවේ ප්‍රොජෙක්ට් එකට පත් වී ආ හැටියේම මනෝරන්ජන්  සොයා   තමන් ලඟට ගත්තේය . ඉන්පසු අම්රිතාට ලිව්වේය . ඈ ලංකාවට   එන්නට කැමති බව දැන ගත් ඔහු පස්වනක් ප්‍රීතියෙන් පිනා ගියේය . ඔහු මුලින්ම කළේ බෝට්ටුවක් මුදලට ගෙන එය සියලු පහසුකම් සපිරි  කුඩා නිවෙසක් බවට පෙරලීමය. එහෙත් ඒ නිවෙසේ පදිංචියට අම්රිතා සමග යාමට ඉවසීමෙන් කල් යල් බලමින් සිටියේය . අවසානයේ ඔහුගේ කැමැත්ත ඉටු වුනේය .

මේ සියල්ල කියවා පොත පැත්තකින් තැබූ මනෝරන්ජන් ඈත පෙනෙන අටවිසි මහලේ විදුලි ආලෝකය දෙස සෙනෙහසින් බලා සිටියේය . 

"සමහර ගොඩනැගිලි තියෙනවා පණ තියෙන හුස්ම ගන්න . අටවිසි මහලත් ඒ වගේ එකක්" ඔහු සිතුවේය. 

තමන්ගේ  පසුපසින්  පැමිණ   ගෙල බදා ගන්නා සියුමැලි ගැහැණු  දෑතක් නොතකමින් ඔහු අටවිසි මහල පිහිටි දිශාවම  දෙස බලා සිට ඉන්පසු ඒ දෑත අල්ලා ගත්තේය . 

කුඩා ටීපෝව මත තිබු පොත දෙස බැලු ඇය " ඔයා පොත කියවලා ඉවර කරාද ? " කියා ඕනෑකමින්  ඇසුවාය . 


-මේ ඔබ කියෙව්වේ  විසි මහලේ අවසාන කොටස නොවේ.-

මිට පෙර ලියන ලද අවසාන කොටස තරමක් සවිස්තරව ප්‍රතිනිර්මාණය කරන්නන්ට තීරණය කලෙමි. මුල් කොටස් සියල්ල කියවූ මිතුරන්ගේ අද උදහස් මෙහිදී වෙසෙසින් සලකිල්ල්ලට ගතිමි. ඔවුනට මගේ හද පිරි ස්තුතිය.  නැතිනම් විසි තුන් වන  මහලින් ඉහළ  සියලු කොටස් යලි සංස්කරණය කොට මුද්‍රණය වීමට නියමිත පොතේ  අඩංගු කෙරෙනු ඇති.

අටවිසි මහලේ - 28 B  කොටස නොබෝ දිනකින් බලාපොරොත්තු වන්න 







Tuesday, September 8, 2020

අට විසි මහළ 27- ඒ අපුරු ටිබෙට් ගමන

 


(මේ පළ වන්නේ අටවිසි මහල නවකතාවේ විසි හත් වන කොටසයි . මින් පෙර කොටස් සියල්ල මෙතැනින් )

දොර ඇර බැලු මනොරන්ජන් දුටුවේ සැන්ඩ්විච් හා කෙටි කෑම පිරි සාරවත් තේ බන්දේසියක් අතින් ගත් වෙටර්වරයෙකි .   මනෝරන්ජන් පුදුමයෙන් මෙන් වේටර්වරයා දෙසත් ඉන්පසු කාමරය තුල සිටින  අම්රිතා දෙසත් බැලුවේය.  ඒ දෙදෙනාම කිසි අමුත්තක් නැති විලාසයෙන් සිටියෝය. කාමරය ඇතුල් වීමට ලද අවසරයෙන් පසු කුඩා මේසය මත  තේ බන්දේසිය තබා ආපසු යන ගමන් වේටර්වරයා මෙසේ ඇසුවේය . 

'' සර් ඩිනර් එක මෙහෙට ගේන්නද ? පහළ බුෆේ එකනම් අරිනවා හවස හතට "

මනෝරන්ජන්ට කතා කිරීමට ඉඩක් නොතබා අම්රිතා මෙසේ කීවාය "

" අපි පහලට එනවා රෑ කීය වෙනකම් බුෆේ එක ඇරලද ?" 

" දහය වෙනකම් මැඩම්"

මෙතැන සිදු වෙන්නේ මොනවාදැයි තෙරුම් ගන්නට නොහැකිව කාමරය තුලට ඇතුළු වූ මනෝරන්ජන් දුටුවේ කන්නාඩි මේසය මත තබා ඇති ටියුලිප් ඇඳුම් සාප්පුවේ ලාංචනය සහිත පොලිතීන් උර දෙකකි . ඔහු  අතට ගෙන බැලුවේය . 

අලුත් ටී ෂර්ටයක් , කොට කලිසමක් හා  රාත්‍රී ගවුමක්  ආදී ඇඳුම් කිහිපයක්ම ඒවායේ  තිබිණි  . 

ඔහු දෙස නොබලාම අම්රිතා  කන්නාඩි මේසය මත රඳවා තිබූ ඇගේ අත් අකුරින් ලියු කුඩා සටහනක් පෙන්නුවාය .

- මම හෙඩ් ඔෆිස් එකට යනවා . ඉක්මනින් එනවා. ඔයා හොඳට නිදා ගන්න-

" ඔයා නිදි අතරේ මම මේක ලියල තියල  ගිහින් ඇඩ්වාන්ස් එක්ක අරන් ආවා. ඔය ඇඳුම් ටික ඉක්මනින් ගත්තු ඒවා  . ආ අපට  හෙට දවල් වෙනකන්   මෙහෙ ඉන්න පුළුවන්. මම  එන ගමන් මේ  කාමරේට  සල්ලි බැන්දා"

මනෝරන්ජන්  බොරු තරහක් මවා ගත්තද ඔහුගේ ඇතුලාන්තය ප්‍රීති ප්‍රමෝදයකින් ඉතිරී  යමින් තිබු නිසා ඔහුගේ ගෙල පිටු පසින් බදාගෙන හිස සිප ගන්නා අම්රිතාගේ උණුසුම ඔහුට අමතර   කම්පනයක් නොගෙනා තරම්ය  . ඉන්පසු ඒ කාමරය තුල ඔහු සිතින් සිය දහස්වර සිහින මවා තිබූ කොටින්ම අද උදේ ඇති වූ  රළු සිතුවිලි අතරෙත් මතු වූ එකම බලාපොරෝත්තුව  වූ ඒ සිදුවීම්  සියල්ල නැවුම් ආකාරයෙන් සිදු විය . නොසෑහෙන වෙලාවක්  මුවින් නොදොඩා ප්‍රේමාලිංගනයේ  යෙදුනු මනෝ හා අම්රිතා ඉන්පසු  ඉතාමත් සැහැල්ලු සිතින් අත් පටලවාගෙන රාත්‍රී ආහාරය සඳහා ඇවිද යමින් සිටියෝය. 

ඊට පෙර අම්රිතා හා මනෝරන්ජන් එකිනෙකාට පොරොන්දු දෙකක් හුවමාරු කර ගත්තෝය . 

" ඔයා අද රාත්‍රියෙන් පස්සේ  ආයෙමත් මගේ හොඳම යාලුවා විතරයි . ඒ නිසා මේ හැම දේම අතීත සිදු වීම් කියල හිතල සාමාන්‍ය විදිහට ඉන්න ඕනි හොඳද  ? '

ඒ වන විට සිය මානසික හා ශාරීරික  ආතති සියල්ලෙන් මිදී අලුතින් ලැබුණු  ජීවිතාවබෝධයක් හා යයහපත් සිහි කල්පනාවෙන් මනෝරන්ජන්  සිටියේය. අම්රිතාගේ  ශරීරය පිලිබඳ දිගින් දිගටම ලෝබ බැඳ ගැනීම අරුත් විරහිත බව ඔහු තේරුම් ගත්තේය .

" හොඳයි මම අමාරුවෙන් උනත් පොරොන්දු වෙන්නම්. හැබැයි මටත් එක දෙයක් පැහැදිලිව දැන ගන්න ඕනි " 

" ඒ මොකක්ද ?"

" ඔයා 90 අවුරුද්දේ නිවාඩු ගිහින් අතුරුදන් වුනේ කොහෙටද? කෝ ඔයාගේ දුවගේ තාත්තා ?"

අම්රිතා ඒ ප්‍රශ්නය බලාපොරොත්තුවෙන් සිටියාය. මින් පෙර ඒ ගැන වැඩිපුර හාරා ඇවිස්සුවේ නැතිමුත් මනෝරන්ජන්ට එය දැන ගැනීමේ වුවමනාව තදින් තිබුණු බව අම්රිතා දැන සිටියාය . ඒ අමුතුම ගමන යාමට කලින් ඩුබායි සිට නිවාඩු එද්දී අම්රිතා හා මනෝ විවාහ ගිවිස ගත් පෙම්වතුන් බව බොහෝ දෙනෙක් සිතා සිටියා මෙන්ම මනෝ මුළු හදින්මද අම්රිතා තරමක් දුරස්ත ලෙන්ගතු කමකින්ද එකිනෙකාට  හා බන්දනය වී සිටියෝය . ඔහුට ඇය සිය පෙම්වතිය වූ අතර ඇයට ඔහු හොඳම මිතුරා වුනේය. එහෙත් ඈ ඒ නිවාඩුවට යාමට අසන්න වෙත් වෙත්ම මනෝ කෙරෙහි  ආලවන්ත බඩේ ගින්දරක් තමන් තුළ වැඩෙන බව තේරුම් ගෙන සිටියාය . අවසානයේ ඇය තීරණය කර සිටියේ නිවාඩු ගොස් පැමිණි පසු මනෝරන්ජන්ගේ ආයාචනාත්මක යොවුන් ප්‍රේමයට කැමැත්ත දෙන බවය . 

ඉන්සු සියල්ල සිදු වුනේ නොසිතූ ලෙසය. එහෙත් ඉතිහාසය පුනරාවර්තනය වෙමින් තිබේ . 

" ඔච්චර කල්පනා කරන්න දෙයක් නෑ. කියන්න බෑ කියල හිතනවානම් මම බල කරන්නේ නෑ" මනෝරන්ජන් කීවේය. 

ඔහු කෙරෙහි උපන්  අලුත් සෙනෙහසකින් අම්රිතා මෙසේ කීවාය . 

" අපි පහළට ගිහින් කෑම කමු . ඊට පස්සේ ටිකක් ඇවිදින ගමන් මම ඔයාට කතාව කියන්න පටන් ගන්නම් "

මනෝ ඈ තමන් වෙත ඇදගෙන උණුසුම් හාද්දක් දුන්නේය . 

" දරුවා ගැන කියනවානම් අර අපුරු ටිබෙට් ගමන ගැනත් කියන්න වෙනවා " අම්රිතා සිතුවාය 

 

- මීළඟ කොටස -


Image Source _Prikrama Treks and Expeditions 

Tuesday, August 25, 2020

අටවිසි ම හල 26- මනෝගේ දිනපොත හොරු ගනී

 

(මේ පළවන්නේ අටවිසි මහල නවකතාවේ විසි හය වැනි කොටසයි . මින් පෙර කොටස් මෙතනින් )

හා අසේල අතේ තිබූ විදුලි පන්දම උදුරා ගත්  මනෝරන්ජන් එය කුඩාරම් රෙද්දේ ගෑවීගෙන නැවී  වාඩි  වී සිටින මිනිස් රුවක් වැනි නෙරුමක් වෙත එල්ල කර  මුළු වැර  යොදා  කුඩාරම්  රෙද්ද තල්ලු  කළේය .   දඩස්  ගා යමෙක් ඔබ්බට  පනින හඬ ඇසිණි . 

සිද්දියේ බරපතලකම අසේලටත් වැටහුනේ  එවිටය. ඔහු මනෝරන්ජන්  එතැනින් ඉවතට ඇදගෙන ගියේ සද්ද නොකරන ලෙස සිහින් හඬින්  නමුත් දැඩි ලෙස පවසමිනි. 

"මටත් හිතෙන්නේ අර කොල්ලෝ දෙන්නම හරි ඉන් එකෙක් හරි අපේ කතාව අහගෙන හිටියා . දැන් ඉතින් මෙතන සද්ද බද්ද කරලා ඕක හාර අවුස්සනන ගියොත් වැඩේ හත් පොලේ ගා ගන්න වෙනවා. අපි ඔලුව කල්පනා කරලා  වැඩ කරමු . වෙච්ච දේ උනා. අර වෑන්  කාරයා ඇහැරවල  සීට් දෙකක් කඩා ගෙන පැයක්  හරි නිදා ගමු.  යං  යං"

මනෝරන්ජන් අසේලගේ අණට  කීකරු වී යකැදුරා  පසුපස යන ආතුරයෙකු මෙන් ඔහු  සමග වෑන් රිය දෙසට ඇවිද  ගියේය.  

පසුවදා කෙල්ලන් පිරිස ඉමහත් ප්‍රභෝධයෙන් අවදි වී ලහි ලහියේ උදේ තේ වේල  පිළියෙළ කළහ . රාත්‍රිය පුරා නින්දක් නොලබා සිටියද ඒ වග හා සිය මානසික ව්‍යාකුල භාවය  අඟවන්නේ නැතිව සිටින්නට මනෝරන්ජන් අපමණ වෙහෙසුනේය. ඔහු උදා හිරු එළියේ දිලිසෙන වැව් දිය දෙස බලමින් නෙතදරා හා අතිනත පටලාගෙන වැවු බැම්ම දිගේ  මද දුරක් ඇවිද ගියේය . 

අසේල අම්රිතා, වාසුකී , රාධා , අනුරාධා හා රිචර්ඩ් කැකිරි පලමින් විහිලු තහළු කර ගත්තෝය. පාතරාසය ගෙන ගම පුරා ඇවිදින හැටි කතා කළහ. පුල්ලෙයාර් දේවාලයත් , ගමේ නිදහස් ජීවිතයත් , සශ්‍රීක වගාබිම් ගැනත්  කතාබහ  කළහ. 

දවල් කාලය තිස්සේ ගම පුරා ඇවිද අසේලගේ නෑ පරපුරේ ආදර සැලකුම් ලබා සියල්ලෝ ඉතා සොම්නස් වුහ. අන්තිමේදී ගම දාලා යන්නට බැරි තරමේ ලෝබ  කමකින් ආපසු යන්නට පිටත්වන විට හවස් වීගෙන  එමින් තිබිණි . 

අසේල මේ සියල්ල අතරේ අලුත් කොල්ලන් දෙන්නා  දෙසත් මනෝරන්ජන් හා නෙතදරා දෙසත් විමසිලෙන් සිටියේය. රිචර්ඩ් අම්රිතා ගේ පාළුව හා කනස්සල්ල දුරු කිරීමට පරෙස්සමින් ඈ අසල දැවටුනේය. සම වයසේ කෙල්ලන්ට කතා කරනන්ට ඕනෑ තරම් දේවල් තිබුනේය .

පසුවදා සිට අටවිසි මහලේ වැඩ කටයුතු විදුලි වේගයෙන් කෙරීගෙන ගියේය . වැඩ අදික කම නිසා දවස් වේගයෙන් ගෙවී ගියේය .  රුහුණු කුමාරී දුම්රිය වැඩ බිම අසලින් මිත්‍රශීලී හූවක් කියාගෙන දිව්වේය  . සියල්ලන්ගේ අවධානය මහලින් මහල ඉස්මතු වන ගොඩනැගිල්ල  සමග ඒකාත්මික  වීම නිසා පුද්ගලාන්තර ගැටුම් හා ආරවුල් අවම කාලයක් උදා  විය . අම්රිතාගේ හා අසේලගේ පෙරැත්තය නිසා සිල්වා ආපසු වැඩබිමට ගැනීමට මනෝරන්ජන් එකඟ වුනේය .  අම්රිතා කියන විදිහට දැන් ආපහු පරණ අලකලන්චි කණ්ඩායම සකස් වී තිබෙන නිසා එකිනෙකා ළඟ පුද්ගලික අඩු පාඩු කොච්චරවත්  තිබ්බත් වැඩ කර ගෙන යාමේ ජවය හා පහසුව ඉස්මතුවී තිබේ . 

මනෝරන්ජන් සති අන්තයට  පේරාදෙණි පැත්තේ ගොස් පැමිණියේය .  එදා ට්‍රිප් එක යන්නට ආ කොල්ලන් දෙදෙනාගෙන් රැවුල් කාරයා වූ බිම්සර  කීප වතාවක් අසේල හමු වීමට කොළඹ සයිට් එකටද ආවේය . ඔහු සිල්වා සමගද කුළුපග වුනේ පළමු හමුව දවසේමය . බිම්සර  බොහෝ ආචාර සම්පන්න ලෙස මනෝරන්ජන් ඉදිරිපිට හැසිරුණේය .  එදා අසේලගේත් ඔහුගේත් රහස් කතා බහ කොල්ලන් දෙදෙනා  අසා සිටියා යැයි වූ සැකය සහමුලින්ම ඉවත් වී ගියත් පස්වන  මහල කොන්ක්‍රීට් කර සති දෙකකට පසු  සිදු වූ එක්තරා සිදු  වීමක් නිසා සැකයේ බීජ වහ වහා දළුලන්නට විය . වැඩබිම කන්තෝරුවට කෝල් එකක් දුන් මනෝරන්ජන්ගේ  මිතුරු සරසවි ඇදුරා දර්සන කීවේ ඔහු හමු වන්නට ආ සමාජ විද්‍යා ශිෂ්‍යයෙක් මනෝගේ සරසවි ජීවිතය ගැන විස්තර විමසු බවයි . එසේ වුයේ මනෝ පේරාදෙනි ගොස් නෙතදරා හමු වීමට බැරි වී හිස් අතින් ආ දවසට දින දෙකකට පසුය. 

ඊළඟ සති අන්තයේත් මනෝරන්ජන් මග හැර යාමට නෙතදරා  කටයුතු කළේය . හෙල්ත් සෙන්ටර් එකට ගොස් ආපසු එන වාසුකී අහම්බෙන් හමු වීමත් සමග මනෝරන්ජන් ට සියල්ල පැහැදිලි විය . 

" අපි හැමදේම දැනගත්තා මහත්තයා . මහත්තයා ළමයෙක් ඉන්න තාත්තා කෙනෙක්නේ.  නෙතදරාලා ගොඩක් දුක් වින්ද මිනිස්සු බව  මහත්තයා දන්නවනේ . ඒ අහිංසක කෙල්ල මොන තරම් දුක් කන්දරාවක් වින්දද මේ ආරංචිය ඇහුවම. ඒ හිත ආයේ හදන්න බැරි වෙයි . ඒ නිසා දැන් ඔය දෙන්නා දෙපැත්තට වෙලා ඉන්න . ඒක දෙන්නටම හොඳයි  '

කිසිත් නොදොඩා  බොහෝ වෙලාවක් බලා සිටි මනෝරන්ජන් යලි හිල්ඩා ගහ යට  ගල් බංකුවේ වාඩි වී හොඳටම කළුවර වැටෙන තුරු ඔහේ බල සිටියේය. ඉන් පසු පේරාදෙනි තානායමට ගොස් මැදියම්  රාත්‍රිය වනතුරු බීර බිව්වේය. ඔහු කොළඹ බස් එකට ඇරලුවේ කවුදැයි අද වනතුරු මනොරන්ජන් දන්නේ නැත . 

එදාට පසුදා සිට  ඔහු අම්රිතා දෙස වයිරයෙන් බැලුවේය  . වුවමනා  දෙයක් තිබේනම් අසේල අත දන්වා යැවුවේය. ඈ හමු විය හැකි හැම ආකාරයක්ම මග ඇරියේය . ඒ වුනත් අම්රිතා සියල්ල ඉවසමින්  විස්සෝප වෙමින් ඔහු පසුපස ආවේය . වැඩපොළේ සාමය පවත්වා ගැනීමටත් අසේලගේ මානසික  මට්ටම පවත්වා ගැනීමටත් අම්රිතා අසේල සමග   වෙහෙසී වැඩ කළාය. 

හය වැනි ස්ලැබ් එක දැමු දවසට දින දෙකකට පසු    ඊළඟ විජ්ජුම්බරය සිද්ද වුනේය .   උදේ පාන්දර කන්තෝරුවට ආ මනෝරන්ජන් සිය මේස ලාච්චුවේ යතුරු තහඩුව පන්නා එය විවර කර තිබෙන බව දුටුවේය. 

" දෙයියෝ සාක්කි මගේ දිනපොත  නෑ. සිල්වා සිල්වා කවුද ඊයේ මෙහෙ අවේ"

. වැඩ බිමේ සේකුරිටුද මිස්කින්ද  සිල්වාද  කාමරයට ගෙන්වා ගෙන පරීක්ෂණය ඇරඹිණි .

මනෝරන්ජන් මාරාවේශ  වී  සිටියේය . "මගේ මුළු සේසතම ගෙනිච්චත් කමක් නෑ ඒත් කවුද යකෝ මේ පාහර වැඩේ කරේ. මට මගේ දිනපොත  දරුවෙක් වගේ "

 සිල්වා සමග හොර රහසේ හිතවත්කම් පාමින් බිම්සර වරින් වර වැඩබිමට එන බවත් රාත්‍රී කාලයේදී නිදා ගන්නට කන්තෝරු කාමරය සකසා දෙන බවත් ආරංචිය ලැබුනේ ඒ සිද්දියෙන් පසුවය. එදා හවසත් කලබලකාරී වැඩබිමේ ඔහු ගැවසී තිබුනේය. ඔහු කිහිප වතාවක් අසේල හමුවන්නට පැමිණ තිබූ නිසා ඔහු අනවසර අමුත්තෙක් ලෙස කවුරුත් කල්පනා කර තිබුනේ නැත . 

සිල්වා  මේ වතාවේ පහර කන්නට ගියේ මුල් වතාවේ ඔහුව ගලවා ගත් මුලාදෑනියා වන මනෝරන්ජන්න්ගේ අතින්ම  වීම දයිවෝපගත දෙයක් විය. සිල්වා වැඩ බිමෙන් තිර ලෙසම  පන්නා දැමීමෙන් පසු මනෝරන්ජන්ගේ හැසිරීමේ ප්‍රචණ්ඩ ස්වරුපයක් මතුව ආවේය. කන්තෝරු කාමරයෙන් පිටත ගිය ඔහු බ්‍රැන්ඩි බෝතලයක් රැගෙන යලි ආවේය. දහවල් වනතුරු ඉන් ටික ටික බිව්වේය . තමා ලඟට එන සියල්ලන් එලවා දැමුවේය . මේසයේ ඔලුව ගසාගෙන හැඬුවේය.

ඔහු දහවල්  ආහාරය ගත්තේ නැත . රාත්‍රී  ආහාරය ගත්තේ නැත . මොන තරම් රුදු ලෙස සැලකුවත් අම්රිතා මනෝරන්ජන් අසලින් සෙලවුනේවත් නැත . එදා රාත්‍රිය පුරා ඔහු හූල්ලමින්  සිටියේය . පාන්දර වනවිට හෙම්බත්ව නිදා වැටුනේය.අම්රිතා  නොනිදා කන්තෝරු  කාමරයේ ඔබ මොබ  ඇවිද්යදාය. නිදි කිරා වැටෙන බීමත් මනොරන්ජන්ගේ හිස හා පිට පිරිමැද්දාය . උදේ පාන්දර වනවිට ඔහුට ක්‍රැකර් විස්කෝතුවක් හා කිරි වීදුරුවක් පොවා ගැනීමට අම්රිතා සමත් වුවාය .  තමන්ගේ උදව්වට ආ අසේල ඈ පිටත් කර ඇරියේ "මම මනෝ ගැන බලාගන්නම් ඕගොල්ලෝ අපට නිදහසේ ඉන්න දෙන්න " කියමිනි . අඩ සිහියෙන් සිටි ප්‍රචණ්ඩ ඉංජිනේරුවා ටික ටික මෙල්ල වෙමින් සිටියේය . 

" මනෝ මේ අහන්න මේ හැම දේටම වැරදි කාරී  සමහර විට මම වෙන්න ඇති . මම කී පාරක් ඔයාව ප්‍රතික්ෂේප කරලා තියෙනවද? ඒත් මම ඔයාට කොච්චර ආදරේ කලාද ? මොකක් හරි හේතුවක් නිසා මට ඔයාගේ වෙන්න බැරි වුනා . දැන් ගිය දේ ගියා . හැම දේම අමතක කරලා අද දවස අපි එකට ඉමු. මම එක දවසකට ඔයාගෙම වෙන්නම් . ඔයා කැමති තැනකට කැමති දේකට  මාව අරගෙන යන්න " අම්රිතා මනෝරන්ජන් වාඩි වී සිටි පුටුවේ පිටුපසුන් පැමිණ ඔහුගේ ගෙල බදා ගත්තාය. සිය හිසට තෙරපෙන අම්රිතාගේ ළය මඩලේ සියුම් රුධිර නාලිකා වල උණුසුම් සජීවී බව ඔහුට දැනෙද්දී මනෝරන්ජන්ගේ ආත්මය වසා සිටි සියල්ල පටලවාගත් මේරු මිනිසා තිරිහන් වී ඔහුගේ සිරුරේ ලේ ගමනාගමනය වේගවත් විය. කම්මුල් පිරී ගියේය " ඔහු හුනස්නෙන් නැගිට්ටේය .

"යමු " ඔහු කීවේය . හිලෑ මුවැත්තියක සේ අම්රිතා මනෝරන්ජන් පසුපස ආවේය . මනෝ යන ගමන් සිය පසුම්බිය ඇද බැලුවේය. රුපියල් පන්දහස් ගණනක් එහි තිබුනේය . 

ඊළඟට දෙදෙනා රැගත් තුන්රෝද රිය අගනුවර අලුත්ම අලුත්  නිවුන් ගොඩනැගිල්ලක් පාමුල නතර වුනේය. අම්රිතාගේ අතින් හැගීමකින් තොරව  අල්ලා ගත් ඔහු ඒ ගොඩනැගිල්ලේ තිබු මහේශාක්‍ය අවන්හලට ගොඩ වුනේය . 

මනොරන්ජන් හොඳම හොඳ පාතරාසයක් ඇනවුම් කළේය . ඔවුන් දෙදෙනා කෑම ගත්තේ කලබලයකින් තොරව  හොඳ හැටි වෙලාව  ගනිමිනි . තමන්  ඊළඟ පැයේ කළයුතු සියල්ල ඔහු සිතින්  සැලසුම් කළේය . ඔහුගේ වත රත් පැහැයට හැරී තිබිණි . කෑම කා කෝපී කෝප්පයද හමාර කරනතුරු ඔහු අම්රිතා සමග කිසිවක් දෙඩුවේ නැත . ඊට පසුව  ඒ අවන්හල අසලින්ම ඇදුනු පටු කොරිදෝරය දිගේ ටික දුරක් ගිය ඔවුන් පිවිසුනේ අගනුවර සුප්‍රසිද්ද  තරු පහේ හෝටලයක ආලින්දයටයි. 

පිළිගැනීම් කවුන්ටරය වෙත ගිය මනෝරන්ජන් ' අපිට හෙට උදේ වෙනකම් ඉන්න කෑමත් එක්ක කාමරයක් ඕනි ' සිය ඇනවුම් පොත පෙරලා බැලු එහි සිටි තරුණිය  මෙසේ ඇසුවාය ." හරි  දෙන්න පුළුවන් සර්ලා මෙහෙ  මීට කලින් ඇවිත් තියෙනවද . නැතිනම් බුක් කරලා තියෙනවද ? "

" නෑ අද තමයි ඉස්සෙල්ලම ආවේ " 

" එහෙනම් සර් ෆුල්බෝඩ් පේමන්ට් එක මුලින් කරලා ඉන්න ඕනි "

" කීයද ?"

"රුපියල් අටදාහයි . මට අයිඩෙන්ටි කාඩ් එකක්  හරි පාස්පෝට් එකක් හරි දෙන්න"

' මනෝරන්ජන් පසුම්බිය ඇද්දේය . මුලින්ම හඳුනුම්පතත් ඉන්පසු එතුල තිබු රුපියල් හාරදහස් ගණනකුත් එලියට ගත්තේය . 

' ඒ දෙස බලා සිටි අම්රිතා එහෙනම් අපි දවල්ට කෑම කාලා ටිකක් මෙහෙන් ඉඳලා යමු " කියා කීවාය . 

මනෝරන්ජන් නැවත කවුන්ටරේ සිටි තරුණිය ඇමතුවාය . 

" එහෙනම් අපට හවස් වෙනකම් ඉන්න කාමරේ දෙන්න " 

' හරි සර් හාරදාහක් ගෙවන්න . හැබැයි හවස හතරට රුම් එක ඕනි " 

මනෝරන්ජන් ඉන් සෑහීමකට පත්  වුවේය. ඔවුන්ට සිව්වන මහලේ ඉන්දියන් සාගරයේ පියකරු දසුනින් පෝසත් වූ  කාමරයක් හිමි විය . මනොරන්ජන් කාමරයට ගිය හැටියේම අම්රිතාව සිප වැළඳ ගන්නට සිතා සිටියත් දොර වසා දැමු අම්රිතා කීවේ ඔහු ඇඟපත දොවාගෙන හොඳ  විවේකයක් ගත යුතු බවය . ඔහු කවදාටවත් වඩා අම්රිතාගේ අණට කීකරු වුනේය . තව නොබෝ වෙලාවකින් එළඹෙන  ප්‍රීතිමත් හෝරා කීපය ගැන සිතමින් හොඳින් නෑවේය . ලොකු තුවායෙන් තෙත මාත්තු කරමින් අම්රිතා ප්‍රිය කරන හින්දු  සින්දුවක් උරුහන් බාමින් නාන කාමරයෙන් එලියට   ආවේය . අම්රිතා ඔහුට මදක් හාන්සි වී විවේක  ගන්නා ලෙස කීවාය . ඉන්පසු ඈ නාන කාමරය තුලට වැදුනාය . 

සියලු වහෙස මහන්සි දුරස් වී ගොරවමින් නිදන්නට වන් මනෝරන්ජන් දෙස ඈ සෙනෙහසින් බලා සිටියාය . ඔහුගේ හිස පිරි මැද්දාය . ඔහුගේ නින්ද නොබිඳෙන පරිද්දෙන් ඒ විඩාපත්  මුහුණ සිප ගත්තාය . ඉන්පසු පසෙකින් තිබු යුගල පුටුවක වාඩි වී කල්පනා කරන්නට වුණාය.

සුවදායී නින්දකට වැටුණු මනෝරන්ජන්ට ඇහැරුනේ දොරට තට්ටු කරන හඬක් නිසාය  . ඔහු සිහි එලවාගෙන තමා සිටින්නේ කොහේදැයි මතක් කිරීමට වෙහෙසෙද්දී දොරට තව වරක් තට්ටු  කරන හඬ නිසා  පසෙකින් නිදමින් සිටි අම්රිතාද අවදි වුවාය . මනෝරන්ජන්ට දවසේ  සිද්දි දාමය සිහිපත්  වුනේය . ඔහු බෙඩ් සයිඩ් කබඩය  මත තිබූ  අම්රිතාගේ කුඩා අත් ඔරලෝසුව අතට ගත්තේය . ඔහුගේ මුහුණ විස්සෝපයෙන් පිරී ගියේය .

"වෙලාව හතරයි" .

 බිඳුණු හඬින් කියමින් ඔහු දොර අසලට ඇවිදගෙන ගියේය .

-මීළඟ කොටස  -

Image Source : Bookstr

Wednesday, August 19, 2020

අටවිසි මහළ 25- අසේලගෙන් පාපෝච්චාරණයක්

 


( මේ පළවන්නේ අටවිසි මහල නව කතාවේ විසි පස් වන කොටසයි. මින් පෙර කොටස් මෙතැනින්)
"එතකොට අර පානදුරේ ඉන්නේ අසේලගේ අම්මා නෙවෙයිද ?" කියා මනෝරන්ජන් ඇසුවේ නැත . ඔහු සියල්ල තේරුම් ගත්තාක් මෙන් ආපහු යන්නට හැරුනේය . 
" අසේල මේ වෙලාවේ   අලි , වලස්සු එහෙම ඉන්න පුළුවන් .අපි ඉක්මනින් ගෙදර යමු . ගිහින් කතා කරමු"

මෑත ගම්මානයෙන් ඇසෙන බිලිඳු හැඩීමක් ද ඈත වනපෙතින් නැගෙන අද්භූත හඬවල්ද  වරින් වර මතු වෙද්දී  වැව්  දිය රැළි සිහින් සංගීත රිද්මයක් පවත්වා ගත්තේය . කතාවකින් තොරව ඇවිද ආ ඔවුහු වාඩි වෙන්නට තැනක් බැලුවෝය. ගෙය අගුලු ලා ඇත . වැව් පිටියේ නතර කර ඇති වැන් රථයේ කවුළු හැර දමා ඇත. එතුල රියදුරා නිදනවා  ඇති . ගෙදර ඉද්දී අසේල හැන්දෑ වරුවල වාඩි වී හිඳින සොබාවික ගල් බංකුව  තිබ්බේ  එක් කුඩාරමක ට යාබදවය . එහි  කොල්ලන් දෙදෙනා සැපට නිදනවා ඇති.  

බංකුවේ  මුලින්ම වාඩි වූ මනෝරන්ජන් වටපිට බලා මෙසේ කීවේය . 

" මම අනුමාන කළා අසේල ,ඔයාගේ අම්මා මේ ගමේ ඉන්න ඇති කියල. පානදුරේ අම්මගේ දුක හංගා  ගත්ත  මුණ , ඔයයි තාත්තයි ගමට ආපු කතන්දරේ වගේ ඒවා හින්දා. මම ඇහුවේ නැතිවට මේ වගේ කතාවක් අහන්න බලාපොරොත්තුවෙන්   හිටියා ."

" නෑ මනෝ මහත්තයා. මම කවදාවත් ඔයාට කියන්නේ නෑ කියල හිතපු කතාවක් මේක.   ඒත් මොකක්දෝ එහෙකට අද දවසේ සිද්දි ටික දැක්කම මට කියල දාන්න  කියල හිතුනා .  අපි හිතන තරම්ම ලේසි පාසු නෑ, සරල නෑ  බැඳීම් නැති කරලා දා ගන්න එක . ඒකයි" 

මනෝරන්ජන් මුවින් නොබැන  ඉඳිද්දී අසේල දිගටම කතා කළේය .

" මනෝ මහත්තයා ඔයාට මම ආයෙමත් කියන්නේ ඔයා ආපස්සට යන්න ඕනි මිනිහෙක් නෙවෙයි. ඔයා නොකීවට මට එදා ඔයාගේ කැම්පස් යාලුවා දර්ශන මහත්තයා කියපු දෙවලිනුයි මනම්පේරි මහත්තයාගේ කතා වලිනුයි  තේරුනේ අපි කර ගහපු තරුණ කැරැල්ලේ  ඕගොල්ලොත් ඉස්සරහින් හිටියා . සමහර විට එහෙම සංවිධානයකට  එකතු කර ගත්ත තුන්වැනි මට්ටම වෙන්න පුළුවන්. අපි ඔයාල පස්සෙන් වැටිච්ච සොල්දාදුවෝ විතරයි.  අපි වගේ මෙලෝ සංසාරයක් දන්නේ නැති මිනිස්සු එකට ඇද ගන්න ඔගොල්ලොත් මුලික වුනා  . ඕගොල්ලන්ගේ සෙට් එකේ සමහරු අතුරුදන් වුනා, සමහරු රට ගියා, සමහරු හිතන්න බැරි තරම් ආත්මාර්තකාමියෝ වුනා. අපේ සෙට් එකේ සෑහෙන දෙනෙක් විනාශ වුනා. අවුරුදු කීයක් අපේ ජීවිතවලට  නැති වුනාද ?'

මනෝරන්ජන් කලබලයට පත් විලාශයෙන්  වටපිට බැලුවේය මෙවෙලේ අවදියෙන් සිටි කිසිවෙක් ළඟ පාතක නොසිටි බව සැක හැර දැනගත් ඔහු තරමක් සිත සැහැල්ලු කර ගත්තේය. එහෙත් ඔහු නොදැන සිටියාට තමා ළඟ ඇති කුඩාරම් රෙද්දට මුවා වූ පුද්ගලයෙක් හොඳ සිහි කල්පනාවෙන් අවදියෙන් දෙසවන් විවර කරගෙන දෑස් පමණක් පියාගෙන නිසලව සිටින වග ඔහු නොදත්තේය .

" අසේල දැන් ඔයා අම්මගේ කතාවනේ කියන්න ආවේ දැන් මෙතනට දේශපාලනේ වැඩක් නෑනේ "

' හරි ඒ කතාවත් කියන්නම්  . දේශපාලනේ  වැඩක් නෑ නෙවෙයි . ඒකත් තියෙනවා. ඕගොල්ලෝ දේශපාලනය  ගැන ,තමන්ගේම  චරිත සහතිකේ  ගැන කරදර වෙච්ච, අපිට  පරමාදර්ශ වෙන්න හදපු අය. අපේ තාත්තලා එහෙම අය නෙවෙයි .  හැමදේම නිදහස්. උගත් කමක් නෑ. දේශපාලනේ ගැන කිසි උනන්දුවක් නෑ. ඒවා ගැන  පුරාජේරු නෑ. ඔය දෙන්නාගෙන්  ළමයෙක් එක්ක ගෑනියෙක් තනි කරලා කිසිම හිතක් පපුවක්, තර්කයක්  නැතිව තවත් ගෑනියෙක් ලඟට වෙන්න  කාටද සදාචාර අයිතියක් තියෙන්නේ ? "

'මනොරන්ජන් නිරුත්තරව මද වෙලාවක් අඳුරු වනපෙත  දෙස බලා සිට  යලි කතා කළේය .

'මම ඒ හැම දේම අත ඇරියා. දේශපාලනේ  මුලින්ම අත ඇරියා , ඒත් මට කියල ජීවිතයක් තියෙන්න ඕනි. මම මුලින්ම හදා ගත්ත රාමුවේ එල්ලිලා හැමදාම ඉන්න ඕනි නෑ අසේල" .

" ඒ උනාට මනෝ මහත්තයා ලෝකේ ඔයාගෙන් බලාපොරෝත්තු  වෙන දෙයක් තියෙනවා කියල මට හිතෙනවා.  බලන්න මට තනියම කියල පුළුවන්නේ බාස්ල ටික දෙනෙක් හොයාගෙන කපරාදුවක් පේන්ට් එකක් කරන්න විතරයි. මනෝ මහත්තයා එහෙමද ? ඔයාට පුළුවන් නන්නාදුනන රටවල මිනිස්සු එකතු කරගෙන තට්ටු විසි අටේ නෙවෙයි පනස් හයේ උනත් බිල්ඩිමක් හදන්න . ඔයා මුලින් වැඩ කරපු විදිහට මට  පුදුම හිතුනා .ඔයා ලෝකයක් ගැන දැනුමක්, අත් දැකීමක් තියෙන මිනිහෙක්. මට හිතා ගන්න බෑ ඔයා ටික ටික පල්ලම් බැස්ස විදිහ . ආයෙමත් ඒ ජීවිතේට එන්න. අපිවත් ගොඩ දාගෙන ඉහළට  යන්න "

මනෝරන්ජන් විධානයක ස්වරයෙන් මෙසේ කීවේය : "අසේල ඔය කතාව නවත්තලා  අම්මා ගැන කියන්න" .

" ගමේ  අම්මයි තාත්තයි එක ගේකට ඇවිත් එකට ඉඳල තියෙන්නේ බොහොම ටික දවසයි   . 

අපේ   තාත්තා  ඒ කාලේ  ගොවිතැන් කරන්න කම්මලියිලු  . මොනා හරි දුෂ්කර කාලයක් එනකොට කොළඹ ගිහින් රස්සාවක් කරන්න හිතනවා . ඉතින් අලුත බැඳපු ගෑනි ගමේ දාලා ලොරියක නැගලා කොළඹ එනවා . එතැනින් පස්සේ වෙච්ච් දෙයක් ගැන ගමේ  කවුරුවත් දන්නේ නෑ එයා බැටරි කොම්පැනියක රස්සාවට යනවා.  බැටරි ගෙන්වන කොම්පැනියක වාහනේ අත්  උදව් කාරයෙක් විදිහට . ඒජන්සිය අයිතිකාරයා තමයි පානදුරේ අම්මගේ තාත්තා .සීයාගේ  හොඳම ගෝලයා  වෙච්ච නිසා අපේ තාත්තා ඒ ගෙවල් පැත්තේ නිතර සැරි සරනවා .

ඉතින් ඒ මනුස්සයාගේ දුව ඇහැට කනට පේනවා . ඒ ඇතිවන ආශාව හරි ආදරේ නිසා  ගම අමතක කරනවා. ඒ දෙන්නා පවුල් කනවා. ළමයි දෙන්නෙක් හම්බ වෙනවා . අපේ තාත්තා හිටි ලෝකයේ හැටියට ඒ වැඩේ වැරද්දක් එයාට පෙනුනා කියල මම හිතන්නේ නෑ . 

ඒත්  ඔයාට එහෙම කරන්න අයිතියක් නෑ . 

මගේ තාත්තා මාව හම්බ වෙන්න ඉද්දි අම්මව තනි කරලා දාලා ගියා. නගරේ විච්චුරන වලින් වශී වුනා . ඒ තාත්තා පතපු විදිහ . අන්තිමේ නෑ ගමනක්  ගිය ගමේ මිනිහෙක් තාත්තා පානදුරේ ඉන්නවා දැකලා  තියෙනවා. ඊට පස්සේ තමයි  ගමේ  කාණ්ඩයක් තාත්තව  හොයාගෙන ගිහින්  තිබ්බේ. ඒත් තාත්තා ගමට එන්න කැමති වෙලා  නෑ . ගමේ අම්මා මැරෙනකොට මට අවුරුදු දෙක හමාරයිලු . මට ඒ ගැන හීනෙන් වගේවත් මතකයක් නෑ . අම්මා ලෙඩ ගානේ ඉඳල මැරුණා .ආරංචිය අහපු  පානදුරේ අම්මා තමයි තාත්තට බල කලේ ගිහින් දරුවාව අරන් එන්න කියල . අපේ නිවුන් නංගිලාට අවුරුද්දක් වත් නැති කාලේ පවුලට වැඩි මහල් සහෝදරයෙක් එකතු වෙනවා . එදා ඉඳන් පානදුරේ අම්මා මාව බලා ගන්නවා . තාත්තත් එක්ක සියලු සම්බන්ධකම් අත අරිනවා. ඒත්  එක වහල යට ඉන්නවා  "

අසේල නොනවත්වා කතා කළේය . මනෝරන්ජන් අසා සිටිනවාද නැද්ද  යන වගවත්  ඔහුගේ ප්‍රතිචාරයක් ගැන වත්  ඔහු වද වුනේ නැත.

"අන්තිමේ මම අටේ පන්තියේ ඉද්දි තාත්තගේ රස්සාව නැති වුනාම පවුලේ අඩ  දඹර වැඩි වෙනවා . ඒකට  මුල් වෙන්නේ පානදුරේ අම්මගේ වෙනස්කම් වලට වඩා තාත්තගේ මානසික කඩා  වැටීම . ඊට පස්සේ මාවත් කර පින්නාගෙන තාත්තා මේ ගමට එනවා . ඔන්න ඕක තමයි කතාව "

"දැන් අසේල ඔයාගේ කතාව කිව්වනේ . මම ත් කෙටියෙන් කියන්නම්"

 .මම හරි ආසාවෙන් හිටියා පේරාදෙණියේ කැම්පස් එකට එන්න .අන්තිමට  මොරටුවට ගියා . දේශපාලනේට සම්බන්ධ  වුනේ  අවංකව . මට ඕනි වුනා මිනිස්සුන්ට ආදරේ කරන්න . හැමෝටම සර්ව සාධාරණ රටක් හදන්න . ඒත් මට ටික කාලයක් යද්දී තේරුනා මම තෝරා ගත්ත මාර්ගය වැරදියි කියල. මම අදටත් මිනිස්සුන්ට ආදරෙයි. ඒ ප්‍රතිපත්තිවලම ඉන්නවා. සමහර වෙලාවට මම පැල්පත් ගෙදරක  ඉපදුනු නෙතදරා තෝරා ගත්තේ මගේ හිතේ රැඩිකල් වෙන්න තිබ්බ වුවමනාවට වෙන්න ඇති . අනෙක් අතට මම කැම්පස් කොල්ලෙක් වෙලා ඉද්දි මගේ  ජීවිතේ හිටි ගමන් නතර වුනා . ඒ වෙනකොට මෝරගෙන එමින්  තිබ්බ තරුණ හිත සීල්  කරලා තිබ්බට අසම්පුර්ණව වරින් වර  ආයෙත් මතු වෙනවා .   වයසින් වැඩිමහල් වුනාට  ආපහු කලින් හිටි වයසට මම හිතින් යනවා හැමදාම වගේ. මට මේ ටික  කියා ගන්න කෙනෙක් නෑ . මම  එලියට පෙන්වන්නේ වෙස් මුණක් .  මම පීඩනේ නැති කර ගන්නේ හැම දේම දින පොතේ ලියල "

" අන්න ඒක  තමයි මනෝ මහත්තයා කියන්නේ . ඔයාගේ මනුස්ස කමවත් මුලින් තිබ්බ බලාපොරොත්තුවත් වෙනස් වෙලා නෑ . සංවිධානේ හිටි ගොඩක් දෙනෙක් මම දන්නවා . ගමේදියි හිරේදියි හම්බ වෙච්ච අය .  අඩු පිරිසක් තමයි තමන්ගේ මුල් මනුස්ස කමයි බලාපොරොත්තුයි ඒ විදිහටම  තියාගෙන ඉන්නේ. ඒත්  මට කියන්න තේරෙන් නෑ  මනෝ මහත්තයා, ඔයාට වෙනස් විදිහක ඉස්සරහක් තියෙන්නේ. අපි හැමෝම බලා කියාගෙන ඇදගෙන යන්න ඔයාට පුළුවන්. මම බලාපොරෝත්තු  වුනේ අටවිසි මහල ඉහලට යනවා වගේ ඔයාගේ ජීවිතේ ඉහළට  යනවා දකින්න . අපිට හෙවන දෙන ගහක් වෙනවා දකින්න  "

"ඒ වුනත් අසේල මගෙන් කවුරුවත් එහෙම දෙයක් බලාපොරෝත්හ්ටු වෙන එක මට කරන අසාධාරනයක් නේද ? . මට කියල පවුලක් නෑදෑයෙක්  නෑ . භීෂණ කාලේ මාව බේරලා රටින් එලියට යැව්ව අයියා ඒ භීෂනේටම බිල්ලක් වුනා . තාත්තා සයිට් එකක සේකුරිටි කෙනෙක් වෙලා ඉඳිද්දී මලා. ඔස්ට්‍රේලියාවට ගිය නංගී අම්මව එහෙට්ට ගත්තා . මම ඒ ගොල්ලෝ එක්ක සම්බධ වෙන්න උනන්දු වුනේ නෑ . . ඉතින් මේ හැම දේම මැද  මම පුංචිම පුංචි මිනිහෙක්.ලේ මස් නහර හෝමෝන ඔක්කොම අලුත්වෙනවා . මම  සහෝදර කමෙන් කියන්නේ අසේල . මොන තරම් බොළඳ විදිහට ඔයා දැක්කත් මට අර කෙල්ලට  නිදහසේ  ආදරේ කරන්න ඕනි . හැම දේම අමතක කරලා. මමත් මනුස්සයෙක් කියල විතරක් හිතන්න. මට කරදරයක් වෙන්න එපා '"

අසේල වහා නැගිට සිටියේය . ඔහුගේ ස්වරය දැඩි විය . දෑස්  රතුවන්ව අඳුරේ දිළිසුනේය .

"මනෝ මහත්තයා ඔයා මොන කෙල්ලෙක් එක්ක මොන  විදිහට ආදරේ කරත් මට ඇති ප්‍රශ්ණයක්  නෑ .  නොතේරෙන කාලේ මට තාත්තෙක් හිටියේ නෑ . මාවත් අම්මවත් දාලා ගිහින්  තාත්තා තමන්ගේ සතුට හොයා ගන්න තීරණේ කළා . ඒත් අපි කී දෙනෙක් විඳවන්න ඇත්ද ?  අන්තිමේදී තාත්තා සතුටින් හිටියා කියලද හිතන්නේ?. එතකොට පානදුරේ අම්මා .තාම හොරෙන් හොරෙන් අඬනවා. හැමදාම. ඒ මනුස්සයාගේ ජීවිතේම කඳුළු කතාවක්."

මනෝරන්ජන් හුන් තැනක් නැගිට තරමක් ඈතට ඇවිද ගියේය . වනයෙන් නැගෙන නුහුරු මූසල  ශබ්ද තුනී වී ගොස්ය  . දැන් එලි වන්නට ආසන්නව ඇත .ඔහු යලි අසේල සිටි තැනට ආවේය . 

"අසේල ඔයාගේ පවුලේ කතාව හරිම සංවේදියි තමයි . ඒ ගැන මටත් කනගාටුයි . ඒත් මගෙයි නෙතදරාගෙයි කතාවේ ඒකට  සමාන කමක් නෑනේ '"

අසේල රුදු ලෙස  මනෝරන්ජන්  දෙස හැරී බැලුවේය. 

"අයි නැත්තේ? . ඔයා අර අහිංසක  අම්රිතයි ඔයාගේ ලෙයින් උපන්න  දරුවයි  අත අරින්න හිතාගෙන නෙවෙයිද  නෙතදරා පස්සෙන් යන්නේ ?"

මනෝරන්ජන් හුන් තැනම ගල් ගැහුනේය.  එවිටම තමා අසල තිබෙන කුඩාරම්  රෙද්දට ඇතුලතින් හේත්තු  වී තිබෙන  මිනිස් සිරුරක මද චලනයක්  දුටුවේය




Image Source: Airbnb

Tuesday, August 11, 2020

අටවිසි මහල 24- කාලය හරහා ගිය විනෝද චාරිකාව

 

(මේ පළවන්නේ අටවිසි මහල නව කතාවේ විසි තුන් වන කතාවයි . මින් පෙර කොටස් මෙතැනින් කියවන්න ) 

ථයෙන් බිමට බට මනොරන්ජන් තරුණයන් දෙදෙනා දෙස  තරමක් දැඩි බැල්මක් හෙළා නෙතදරා හා වාසුකී දෙසට හැරී. " හරි ඔය දෙන්නත් නගින්න . යන්න අපු ගමන යන්න. මම වාහනෙ ඔයාලට  දෙන්නම් .   " කියා  සුවිසල්  මාර ගහ යට තිබු  ගල් බංකුවේ  නරුම ලෙස වාඩි වී බිම බලා ගත්තේය .

' කෙල්ලන් දෙදෙනා  හඬන්නට ආසන්නව සිටි අතර . මනොරන්ජන් මද වෙලාවකට පසු  උපේක්ෂා සහගතව මෙසේ ඇසුවේය .

" මොකක්ද නෙතදරා මේකේ තේරුම?. දෙන්නෙක් වෙනුවට හතර දෙනෙක් ආවම වැඩේ අවුල් වෙනවනේ.   . නිකමට හරි මට කලින් කියන්න තිබ්බනේ. මේවගේ පිළිවෙලක් තියෙන්න   ඕනි. වාහනේ  තව කී දෙනෙක් යනවද ? ඒ ගොල්ලන්ට කරදරයක් වෙන්නේ නැද්ද ,ඉඩ තියෙනවද  වගේ දේවල් බලන්න ඕනි නේද ? 

නෙතදරා සිය වේදනාව සඟවාගෙන කතා කාලය. 

" අනේ මහත්තයා එහෙනම් අපි  දෙන්නත් නවතින්නම්. අනේ සමා වෙන්න මහත්තයා . කෑ  ගහන්නත්  එපා . නැත්නම් මේකේ වසාලා හමාරයි. අපි ඇත්තටම් අද ටිකක් කලින් මෙතෙන්ට ආවා. ඒ එනකොට දොළහ වෙලත් නෑ. අපි සෑහෙන වෙලා  බෑග් දෙහෙකුත් එල්ලාගෙන බලා ඉන්නව දැකලා තමයි මේ දෙන්නා ආවේ. මේ එක්කෙනෙක් අපේ බැච් එකේ අනික් එක්කෙනා ටිකක්  සීනියර්. '

මේ ජවනිකාව දෙස බල බලා සිට රථයෙන් බැස  ආ රැවුලා  කතා කළේය 

"මොකක් හරි ප්‍රශ්නයක්ද ? අපි ආපු එක ඔය මහත්තයාට කරදරයක්නම් අපි නවතින්නම් . හැබැයි පවුලේ කෙනෙක් නැතිව  වෙන කාටවත් මේ ළමයි දෙන්නා  දවස් දෙකක ට්‍රිප් එකක් එක්කරගෙන යන්න දෙන්න බෑ"

මනෝරන්ජන් ගේ මුහුණ රත් පැහැයට හැරුනේය. ඔහුගේ තොල්  වෙවුලුවේය.  නැවතත් ඔහු බිම බලාගෙන දෝතින් නිකට අල්ලා ගත්තේය. 

මදක් වෙලා කල්පනා කරමින් සිට  මෙසේ කීවේය  . 

" හරි හතර දෙනාම නගින්න . අපි ගමන දිගටම යනවද කියල මගදී තීරණය කරමු " 

මනෝරන්ජන් එනතුරු කෑම නොකා මග බලා සිටි  රාධා හා අනුරාධා රියෙන් බැස තමන් දෙසට එන පිරිස අතර සිය පන්තියේ උගත්  යෙහෙළිය නෙතදරා සිටිනු  දැක පුදුම වුහ. රාධාගේ මුහුණේ කේන්තියක් හා ශෝකයක් තැවරී ගත්තත් එය කිසිවෙකුගේ අවදානයට යොමු නොවීය. අම්රිතා උපේක්ෂා සහගතව සිනා සුනාය . අලුත් යහළු යෙහෙළියන්ට තමන් ඇසුරේ  සුව පහසු නවාතැනක් වන බව අවංක අබිනයෙන්  පෙන්නුවාය . 

රිචර්ඩ් ඔවුන් ඉතා සුහදව පිළිගත්තේ ය. ; 

"මනෝ ඔයා සංගීත කණ්ඩායමක් හොයාගෙන එන්න ගියාද? නියමයි නියමයි" කියා කීවේය. 

අසේල මේ පිරිස මගහැර මදක් ඈතට වී බලා සිටියේය . ඔහු මනෝරන්ජන් ගේ මුහුණ දෙස නොබලා ඉවත  බලා ගත්තේය. 

'මේ මනුස්සයා මේ තරම් ජීවිතේ පටලවා  ගන්නේ මොන එහෙකටද.?"සිතමින් ඔහු කෑමට වාඩි වුනේය. 

අලුතින් එකතු වූ තරුණයන් දෙදෙනා තලු මරමින් කෑවෝය. වාසුකීද සබ කෝලයකින් තොරව  කෑම  ගත්තද නෙතදරා හා රාධා බත් පත අත ගගා සිටියා පමණකි.

අසේල නිහඬ බව බින්දේය . 

"කවුරුත් දන්නේ  නැති වුනාට එක පන්තියේ ඉගෙන ගත්තු තුන් දෙනෙක් මෙතන ඉන්නවා" . 

.මේ හෙළිදරව්වත් සමග තව දුරටත් නන්නාදුනන පිරිසක් ලෙස සිටින්නට පන්ති යෙහෙලියන් තිදෙනාට නොහැකි විය.  සිංහල හා ඉංග්‍රීසි මිශ්‍ර කතා බහ , කෙලි කවට කම්, විහිලු තහළු ටිකෙන් ටික එලියට එන්නට විය. 

අවසානයේ විනෝදමත් ගමන් නඩයක්  වීමට ලැදියාවක් ඇතිව  සියල්ලෝ  රථයට ගොඩ වූහ .

රථයේ ඔක්කොම එකොළොස්  දෙනෙක් විය . රියදුරා, මනෝරන්ජන්, රිචර්ඩ්, අසේල, අම්රිතා , රාධා , අනුරාධා, නෙතදරා, වාසුකී හා නෙතදරාගේ යහළුවන් දෙදෙනාත් වශයෙනි .

 තරුණයන් දෙදෙනා ඒ හැටි අවහිරයකින් තොරව පිරිස හා සෙට් වුහ . රැවුලා  අතොරක් නැතිව ප්‍රශ්න අහන්නට වුනේය. අසේලට ඔහු අල්ලා ගිය සෙයක් පෙනිණි .අනෙකා හොරෙන් හොරෙන්  කෙල්ලන් දෙස බලමින් ඔහේ ආවේය. 

"මල්ලි කියමුකෝ සින්දුවක්. උඹ ගිටාර් එක ගෙනාවේ අතේ පාලුවටද "අසේල අසද්දීත් රැවුලා  ගිටාරය දමා සිටි බෑගයේ  සිපරය අරිමින් සිටියේය. නොබෝ වේලාවකින් ක්ලැරන්ස්ගේ ගීත ගොරහැඩි ලෙස ගැයුනේය. සින්දු තේරුවේ අසේලය . ටික වෙලාවකින් කෙල්ලන්ද ගායනයට හවුල් වුන අතර හැම සින්දුවක්ම අවසානයේදී රස කතා වටයක් තිබිණි. 

රැවුලා  හැම දෙනෙක්ගෙන්ම හැම තොරතුරක්ම අසන්නට පටන් ගත්තේ මේ රස කතා අතරතුරය.

මේ  කොල්ලා නම් ලෝක කපටියෙක් බවත් ඔහු ගැන පරෙස්සම් විය යුතු බවත් මනෝරන්ජන් සිතන්නට වුනේය. 

දඹුල්ලේදී රථයේ පසුපසින් වයින් ස්ප්‍රීතු සුවඳක් හැමුවේය.

කලින් දවසේ හඳගල ගම්මානයට එන විට මද්දහනය  වී තිබුනද මේ වෙලාවේ නම් හතර කොනින් කළුවර වී තිබුනේය.  කෙලින්ම රථය නතර කෙරුනේ වසා දමා තිබු අසේලගේ ගෙදර අසල වැව් පිටියේය. 

රිචර්ඩ් ප්‍රමෝදයට හා විස්මයට  පත්ව  දෑත් හිසේ බදාගෙන කෑ  ගැසුවේය. "මේ තරම් ලස්සන  තැනක ගේ පොඩ්ඩක් තියෙන උඹ  හරි වාසනාවන්තයි ". ඔහු අසේල වැළඳ ගත්තේය . 

"උඹ මේ ගෙදරයි  වැවයි විකුනනවානම් කියපන් . කියන ඕනි ගානක් දීලා මම ගන්නම් "ඔහු හඬ නගා කීවේය. සියල්ලන්ගේ  මුහුණුවල සිනහව පුපුරා යද්දී අසේල මෙසේ කීවේය. 

'මේ වැව උඹට විකුනලා සල්ලි ගත්තොත් අපි දෙන්නට හිර ගේ ඇතුලේ ඉඳන් තමයි අටවිසි මහල හදන්න වෙන්නේ "

වහ වහා ගේ සුද්ද පවිත්‍ර කෙරිණි එළියේ කුඩාරම් දෙක ඉදි වුනේය. සුවිසල් ගිනි මැලයක්  ඇවිලිණි. මස් මාළු හා  මගදී ගත් ඉරිඟු කරල් පිලිස්සෙන්නට විය. රාත්‍රී අහර ගත්තට පසුවත් ඔවිහු වැව් ඉවුරේ සින්දු කීවෝය. කතා බහ කලෝය. වරින් වර එකා දෙන්නා හා හැම දෙනා  එකතු වී ආ ගිය තොරතුරු කතා කලෝය . මනෝරන්ජන් රැවුලා ගැන විපරමින් සිටියේ යම්කිසි නුහුරු  අමුත්තක් දැනුනු නිසාය . රැවුලා කෙල්ලන්ව සත පහකට ගණන් ගත්තේ නැති සෙයක් පෙන්නුවේය. ඒත් ඔහුට හැම දෙයක්ම දැන ගන්නට වුවමනාව තිබුනේය. 

ඔහු සමාජ විද්‍යාව හදාරන බවත් සිය ආචාර්යවරයෙකුට පර්යේෂණයකට උදව් පදව් කරන බවත් හෙළි කර ගන්නට මනෝරන්ජන්ට පුළුවන් වුනේය. එහෙත් මනෝගේ සියොළඟ කිලිපොලා ගියේ ඔවුන්ගේ පර්යේෂණයේ මාතෘකාව ඇසු  විටය. 

"අසූඅට අසුනවය භීෂණයෙන් බල පෑමට ලක් වූ  තරුණ තරුණියන්ගේ සමාජ පැවැත්ම හා චර්යා  විෂමතා "

මධ්‍යම රාත්‍රිය පසු වූ විට කෙල්ලන් ගෙතුලට  ගොස් දොර වසා ගනිද්දී  රිචර්ඩ් එක කුඩාරමකට වැදී නින්දට වැටුනේය . අනෙක් කුඩාරමේ රැවුලා හා ඔහුගේ මිත්‍රයා නිදන්නට පටන්ගත්තෝය  . 

තරු පිරි පැහැපත් අහසත්  අඩ අඳුරේ  රැළි නගන වැව් දියත්  දෙස බලමින් ගල් තලාවේ වැතිරී සිටි මනෝරන්ජන් අසලට අසේල ආවේ විදුලි පන්දමක්ද රැගෙනය .

"මනෝ මහත්තයා සද්ද නොකර මගෙත් එක්ක එන්න." .  මනෝ මදක් බලා සිට අසේල  පසු පස ඇදුනේය. වැව් ඉවුර දිගේ ටික දුරක් ගිය අසේල කුඩා  කණ්ඩියකින් ඉහලට ගොඩ වුනේය. මනෝරන්ජන් එනතුරු ඔහු ටෝච් එක අල්ලාගෙන සිටියේය .  ගස් ගොම්මනෙන් වැසී තිබුණු කුඩා තැනිතලා ඉඩක පාත්තියක් මෙන් සකසා වටේට ගල් බෝඩරයක් ඇල්ලු තැනක් විය. මලින් බර අරලියා ගස් කීපයක් එතැනට හෙවණ සැපයිය .

" මෙතන නිධානයක්වත් තියෙනවද අසේල? "

" ඔව් මම කවදාවත් ඇහිං දැකපු නැති ආයේ දකින්න ලැබෙන්නෙත් නැති නිදානයක් " කී අසේල සුසුමක් හෙලා මනෝරන්ජන්ගේ උරපත්ත මත අතක් තැබුවේය .

"මනෝ මහත්තයා මේ තමයි මගේ අම්මගේ සොහොන !"


-මීළඟ කොටස  -




Image Source : Clipartpanda.com