Thursday, August 6, 2026

තිරය මත එක් ඔඩි­සි­යක් පිටු­පස තවත් ඔඩි­සි­යක්

 මා කුඩා කාලයේ පවුලේ අය සමඟ ඉතා කලා­තු­ර­කින් චිත්‍ර­ප­ට­යක් නැර­ඹී­මට ගියේ දිය­ත­ලාව රීගල් සිනමා ශාලා­ව­ටය. ඒ කාලයේ සිටම මගේ සිතේ වූ කුතූ­හ­ල­යක් වූයේ චිත්‍ර­පට ප්‍රක්ෂේ­පණ යන්ත්‍රය සහ තිරය එක්ව අප ඉදි­රියේ මේ චලන රූප මවා පෙන්වන්නේ කෙසේද යන්නයි.

චිත්‍ර­ප­ටය නර­ඹන අත­ර­තුර සිනමා ශාලාවේ පිටු­ප­සින් නිකුත් වන ආලෝක කද­ම්බය දෙස හැරී බැලීම කුඩා කල මගේ පුරු­ද්දක් විය. එහෙත් සිනමා ශාලා­වක පිටු­පස හැරී බැලීම නුසු­දුසු බවත්, එය අනෙ­කුත් ප්‍රේක්ෂ­ක­යන්ට හිරි­හැ­ර­යක් විය හැකි බවත් අම්මා මට කීවාය.

චිත්‍ර­පට ප්‍රද­ර්ශ­නය පිටු­පස ඇති තාක්ෂ­ණය සොයා යෑමේ මේ කුහුල නිසාම, ඉඩක් ලැබුණු සැම අව­ස්ථා­ව­කම ඒ ගැන සොයා බැලී­මට මම පුරුදු වුණෙමි. සිංග­ප්පූ­රුවේ විද්‍යා මධ්‍ය­ස්ථා­නයේ අඟ­හරු ගවේ­ෂ­ණය පිළි­බඳ ගෝලීය තිර­ය­කින් දැවැන්ත දෘශ්‍ය අත්දැ­කී­මක් නර­ඹද්දී පවා මගේ සිත ගියේ තිරයේ පෙනෙන දර්ශ­න­ව­ලට පම­ණක් නොව, ඒවා නිර්මා­ණය කළ තාක්ෂ­ණය දෙස­ටය. චිත්‍ර­ප­ට­යක කලාව රස­වි­ඳින අත­රම, ඒ කලාව පිටු­පස සැඟවී ඇති විද්‍යාව හා තාක්ෂ­ණය හැකි පම­ණින් හාරා අවුස්සා බැලීම මගේ පුරු­ද්දක් විය.

පසු­ගිය සතියේ මා කතා කළේ ඉස්තා­න්බුල්හි ට්‍රම්ප් ටවර්ස් සංකී­ර්ණයේ සිනමා ශාලා­ව­කින් ක්‍රිස්ටෝ­පර් නෝලන්ගේ ‘දි ඔඩිසි’ චිත්‍ර­ප­ටය නැරඹූ අත්දැ­කීම ගැනය. එය මෑත කාලයේ රූප හා ශබ්ද තාක්ෂ­ණය අතින් විශිෂ්ට මට්ට­ම­කින් නිර්මා­ණය වූ, ප්‍රබල පසු­බිම් කතා­වක්ද සහිත සල­රු­වකි.

ඒ ලිපියේ අව­සා­නයේ මා සිහි­පත් කළේ පේරා­දෙ­ණිය විශ්ව­වි­ද්‍යා­ලයේ අපේ සිනමා සංග­මය වෙනු­වෙන් කොළඹ තානා­පති කාර්යා­ල­ව­ලින් බරැති ෆිල්ම් රීල් පෙට්ටි රැගෙන ගිය දින පිළි­බ­ඳ­වය.

එදා චිත්‍ර­ප­ට­යක් ප්‍රද­ර්ශ­නය කිරීම යනු ෆිල්ම් රීල්, ප්‍රක්ෂේ­පණ යන්ත්‍ර, මිනිස් ශ්‍රමය සහ හොඳ සම්බ­න්ධී­ක­ර­ණ­යක් මත රඳා පැවති කාර්ය­යකි. අද ෆිල්ම් රීල් භාවි­තය බොහෝ දුරට අව­සන් වී ඇත. ඒ වෙනු­වට බිහි වී ඇත්තේ පැරණි ක්‍රම­ය­ටත් වඩා සංකීර්ණ වූ ඩිජි­ටල් ලෝක­යකි.

අද හොලි­වුඩ් චිත්‍ර­ප­ට­යක් ලොව පුරා රට­වල් සිය­ය­කට වැඩි සංඛ්‍යා­වක, සිනමා ශාලා දස­ද­හස් ගණ­නක, එකම දවසේ ප්‍රද­ර්ශ­නය වෙයි. ප්‍රේක්ෂ­ක­යාට එය සාමාන්‍ය දෙයක් සේ පෙනු­ණද, ඒ පිටු­පස ක්‍රියා­ත්මක වන්නේ අති­වි­ශාල අන්ත­ර්ජා­තික ව්‍යාපෘ­ති­යකි. ඇත්තෙන්ම මේ මෙහෙ­යුම සාර්ථක වන්නේ එය තනි ව්‍යාපෘ­ති­යක් ලෙස නොව, හොඳින් සැල­සුම් කළ ගෝලීය වැඩ­ස­ට­හ­නක් ලෙස ක්‍රියා­ත්මක වන නිසාය.

‘දි ඔඩිසි’ කතාවේ ඔඩි­සි­යස්, ට්‍රෝයි සිට සිය ඉතාකා රාජ­ධා­නි­යට පැමි­ණී­මට වසර දහ­යක් ගත කළේය. එහෙත් නෝලන්ගේ ‘දි ඔඩිසි’ ලොව පුරා සිනමා ශාලා දහස් ගණ­න­කට ළඟා වන්නේ පැය කිහි­ප­යක් ඇතු­ළ­තය. එයද තවත් ‘ඔඩි­සි­යකි’. වෙනස වන්නේ එහි නැව් සහ සුළං වෙනු­වට මෙහි දත්ත, ෆයි­බර් ජාල, චන්ද්‍රිකා, සේවා­දා­ය­ක­යන් සහ ගුප්ත කේතන තාක්ෂ­ණය භාවිත වීමය.

නවීන සිනමා ශාලා­ව­කට ලැබෙන්නේ සාමාන්‍ය වීඩියෝ ගොනු­වක් නොවේ. එය ‘ඩිජි­ටල් සිනමා පැකේජ්’ හෙවත් ‘ඩීසීපී’ නමින් හැඳි­න්වෙන විශේෂ ගොනු­වකි. චිත්‍ර­ප­ටයේ රූ, නද, උප­සි­රැසි සහ සෙසු සියලු දත්ත ඉතා උසස් තත්ත්ව­යෙන් එහි අන්ත­ර්ගත වේ. මේ දත්ත ප්‍රමා­ණය ගිගා­බ­යිට් සිය ගණ­නක් විය හැකිය.

මෙම ‘ඩීසීපී’ ගොනුව ඇතැම් විට විශේෂ දෘඪ තැටි­ය­කින් සිනමා ශාලා­වට එවයි. තවත් අව­ස්ථා­වල අධි­වේගි ජාල ඔස්සේ ඍජු­වම සිනමා සංකී­ර්ණයේ සේවා­දා­ය­ක­යට යවයි. එහෙත් ගොනුව ලැබුණු පම­ණින් චිත්‍ර­ප­ටය ප්‍රද­ර්ශ­නය කළ නොහැ­කිය. ඒ, එය දැඩි ලෙස ආර­ක්‍ෂිත කේත සමඟ සම්බන්ධ කර ඇති බැවිනි.

එය විවෘත කළ හැක්කේ ‘කී ඩිලි­වරි මැසේජ්’ හෙවත් ‘කේඩී­එම්’ නම් ඩිජි­ටල් මුර යතුර මඟිනි. මේ ‘යතුර’ නිකුත් කරනු ලබන්නේ නිශ්චිත සිනමා ශාලා­වක, නිශ්චිත සේවා­දා­ය­ක­යක සහ නිශ්චිත කාල සීමා­ව­කට පමණි. ඉස්තා­න්බුල්හි සිනමා ශාලා­ව­කට නිකුත් කළ ‘කේඩී­එම්’ යතු­රක් කොළඹ හෝ ලංඩ­නයේ යන්ත්‍ර­යක ක්‍රියා නොක­රයි. එමෙන්ම නිය­මිත ප්‍රද­ර්ශන කාල­යට පෙර හෝ පසුද එය විවෘත කළ නොහැ­කිය.

මේ ක්‍රමය මඟින් ලෝක මංගල දර්ශ­න­යට පෙර චිත්‍ර­ප­ටය අන­ව­ස­ර­යෙන් ප්‍රද­ර්ශ­නය කිරීමේ හෝ පිට­පත් කිරීමේ ඉඩ අවම වෙයි.

මම ඉස්තා­න්බුල් නුවර සින­මා­හ­ල්ව­ලදී තවත් අපූරු දෙයක් දුටු­වෙමි. එකම චිත්‍ර­ප­ටය ඉංග්‍රීසි හඬ සමඟ තුර්කි උප­සි­රැසි ඇති දර්ශන වාර­ව­ලින් මෙන්ම, සම්පූ­ර්ණ­යෙන්ම තුර්කි භාෂා­වට හඬ කවාද ප්‍රද­ර්ශ­නය විය.

මෙය සිදු වන්නේ චිත්‍ර­ප­ටය නිකුත් වූ පසු නොවේ. මාස කිහි­ප­ය­කට පෙර සිටම පරි­ව­ර්ත­ක­යන්, හඬ­කැ­වීම් අධ්‍ය­ක්ෂ­ව­රුන් සහ හඬ නළු­වන් සැල­සු­ම්ගත ගිවි­සුම් යටතේ කට­යුතු ආරම්භ කරන නිසාය. මුල් තිර­පි­ට­පත පරි­ව­ර්ත­නය කිරී­මෙන් පසු, දෙබස්, නළු­වන්ගේ තොල් චල­න­යට ගැළ­පෙන පරිදි නැවත සංස්ක­ර­ණය කරනු ලැබේ. පසුව හඬ පටි­ගත කර, මුල් සංගී­තය හා ශබ්ද ප්‍රයෝග සමඟ නැවත මිශ්‍ර කර, අදාළ භාෂාවේ ‘ඩීසීපී’ පැකේ­ජ­යට එක් කරනු ලබයි.

සම­හර රට­වල ප්‍රේක්ෂ­ක­යන් උප­සි­රැසි සහිත මුල් හඬට රිසි වන අතර, තවත් රට­වල හඬ­කවා ඉදි­රි­පත් කරන චිත්‍ර­පට වඩාත් ප්‍රච­ලි­තය. ඒ අනුව, චිත්‍ර­ප­ටයේ බෙදා­හැ­රීමේ හා ප්‍රද­ර්ශන සැලැ­ස්මද රටින් රට වෙනස් වේ.

එබැ­වින් ගෝලී­යව නිකුත් වන දින­යේ­දීම තුර්කියේ ප්‍රේක්ෂ­ක­ය­කුට තුර්කි බසින්ද, ප්‍රංසයේ ප්‍රේක්ෂ­ක­ය­කුට ප්‍රංස බසින්ද, ජපා­නයේ ප්‍රේක්ෂ­ක­ය­කුට ජපන් බසින්ද එකම චිත්‍ර­ප­ටය නැර­ඹිය හැකිය.

බහු-තිර සිනමා සංකී­ර්ණ­ය­කට තවත් අභි­යෝ­ග­යක් තිබේ. සැම දර්ශන වාර­ය­ක­ටම එකම ප්‍රේක්ෂක සංඛ්‍යා­වක් නොලැබේ. සතියේ මැද දහ­වල් දර්ශ­න­ය­කට ප්‍රවේශ පත්‍ර කිහි­ප­යක් පම­ණක් විකි­ණිය හැකි අතර, සති අන්තයේ සවස දර්ශ­න­යක් සම්පූ­ර්ණ­යෙන්ම පිරී යා හැකිය. එබැ­වින්, සිනමා සංකීර්ණ දින­පතා ප්‍රවේශ පත්‍ර අලෙ­විය, අසුන් පිරීමේ ප්‍රති­ශ­තය සහ දර්ශන වාර­වල ඉල්ලුම විශ්ලේ­ෂ­ණය කරයි. අද එම කාර්ය­යට දත්ත විශ්ලේ­ෂණ පද්ධති සහ කෘත්‍රිම බුද්ධි­යද යොදා ගැනේ.

ඉල්ලුම අඩු නම් චිත්‍ර­ප­ටය කුඩා ශාලා­ව­කට මාරු කෙරේ. තවත් අව­ස්ථා­වල දර්ශන වාර සංඛ්‍යාව අඩු කර, වැඩි ඉල්ලු­මක් ඇති චිත්‍ර­ප­ට­ය­කට විශාල ශාලා­වක් ලබා දෙයි. බහු-තිර සිනමා සංකීර්ණ බිහි වීමෙන් මෙවැනි කළ­ම­නා­ක­ර­ණ­යක් වඩාත් පහසු වී තිබේ.

මේ ක්ෂේත්‍රයේ කළ­ම­නා­ක­ර­ණ­යට දැන් වෘත්තීය ස්වභා­ව­යක් ලැබී ඇත. සින­මාව හා තාක්ෂ­ණය විෂ­ය­යක් ලෙස ඉදි­රි­යට යමින් පව­තින අතර, චිත්‍ර­පට නිෂ්පා­ද­නය, බෙදා­හැ­රීම, දත්ත කළ­ම­නා­ක­ර­ණය, ශ්‍රව්‍ය හා දෘශ්‍ය තාක්ෂ­ණය වැනි අංශ­වල නව විශේ­ෂ­ඥයෝ හා වෘත්ති­කයෝ බිහි වෙමින් සිටිති.

චිත්‍ර­ප­ට­යක් ලොව පුරා එක්වර නිකුත් කිරීම යනු සැබ­වින්ම තනි ව්‍යාපෘ­ති­යක් නොව ගෝලීය වැඩ­ස­ට­හ­නකි. එය නිෂ්පා­ද­කයා, බෙදා­හ­රින්නා, සිනමා සංකීර්ණ, තාක්ෂණ සමා­ගම්, පරි­ව­ර්ත­ක­යන්, හඬ­කැ­වීම් ශිල්පීන්, සන්නි­වේ­දන සේවා සප­ය­න්නන් සහ තොර­තුරු ආර­ක්ෂක විශේ­ෂ­ඥ­යන් ඇතුළු සංවි­ධාන රැසක ඒකා­බද්ධ මෙහෙ­යු­මකි.

නවීන සිනමා ව්‍යාපා­රික ගිවි­සුම් අනුව, ප්‍රේක්ෂ­කයා මිල දී ගන්නා ප්‍රවේශ පත්‍රයේ මුදල ඍජු­වම නිෂ්පා­ද­කයා අතට නොයයි. ඒ ආදා­ය­මෙන් කොට­සක් සිනමා සංකී­ර්ණ­ය­ටද, තවත් කොට­සක් බෙදා­හ­රි­න්නා­ටද හිමි වන අතර, ගිවි­සුම් හා විය­දම් අනුව ඉතිරි ආදා­යම නිෂ්පා­ද­කයා වෙත ගලා යයි.

එයට අම­ත­රව රූප­වා­හිනී විකාශ අයි­තිය, ප්‍රවා­හන සේවා, ගුවන් සේවා, විවිධ රට­වල ප්‍රද­ර්ශන අයි­ති­වා­සි­කම් සහ වෙනත් බල­පත්‍ර මඟින්ද නිෂ්පා­ද­කයා වසර ගණ­නා­වක් පුරා ආදා­යම් උප­යා­ගනී. එබැ­වින් චිත්‍ර­ප­ට­යක් යනු පැය තුනක විනෝ­දා­ස්වා­ද­යක් පම­ණක් නොව, දිගු­කා­ලීන ප්‍රති­ලාභ උප­ද­වන බුද්ධි­මය දේපළ වත්ක­මකි. ව්‍යාපෘති කළ­ම­නා­ක­ර­ණයේ භාෂා­වෙන් කියන්නේ නම්, චිත්‍ර­ප­ටය නිම කිරී­මෙන් නිෂ්පා­දන ව්‍යාපෘ­තිය අව­සන් වුවද, එහි ප්‍රති­ලාභ ආරම්භ වන්නේ ඉන් පසු­වය.

මේ සියල්ල ගැන සිතන විට මට නැව­තත් මතක් වන්නේ පේරා­දෙ­ණියේ එකල සිටි ප්‍රොජෙ­ක්ටර් ක්‍රියා­කරු ‘මෙන්ඩිස් අයියා’ ය. එදා ඔහු නිය­මිත වේලා­වට ෆිල්ම් රීලය මාරු කළේය. අද ඒ කාර්යය ඉටු කරනු ලබන්නේ ලොව පුරා විසිරී සිටින නොපෙ­නෙන තාක්ෂ­ණ­වේ­දීන්, සේවා­දා­ය­ක­යන් සහ ඩිජි­ටල් පද්ධති සමූ­හ­යක් විසිනි. තාක්ෂ­ණය වෙනස් වී ඇත. එහෙත් තිරය පිටු­පස නොපෙ­නෙන වීරයෝ පිරි­සක් තව­මත් සිටිති.

අප තිරය මත දකින්නේ ඔඩි­සි­යස්ගේ වීර චාරි­කා­වයි. එහෙත් සිනමා තිරය මත චිත්‍ර­ප­ටය දර්ශ­නය වීමට පෙර, ලොව පුරා දහස් ගණ­නක් මිනි­සුන්, සමා­ගම් සහ තාක්ෂණ පද්ධති එක්ව නිර්මා­ණය කරන තවත් ‘ඔඩි­සි­යක්’ නිහ­ඬව ක්‍රියා­ත්මක වී තිබේ. සම­හර විට චිත්‍ර­ප­ටයේ මේ නොපෙ­නෙන ගමන, තිරය මත දිස් වන ගම­නට නොදෙ­වැනි, විස්මිත චාරි­කා­වක් විය හැකිය.


( Silumina 02 Aug 2026)