පොඩි මාමා

පොඩි මාමා නැගෙනහිර ලංකාවේ අති දුෂ්කර ගමෙක කුඩා ඉස්කෝලෙක උගන්න උගන්නා හිටියේ හිරිමල් ගැටයෙකු සන්දියේය. ඇසුවේ දශකය අග හරියේදී යුද බිය හා ඉඩෝරයෙන් හෙම්බත් පරිසරයක දී සාගින්දරෙන් පෙළුණු පැටවුන් දවසකට හත් අට දෙනා ගානේ ඉස්කෝලේ ඇතුලේ  කලන්තය දදා ඇද  වැටෙන සමයක ඔහු සෞඛයය හා සමාජ අධ්‍යයනය උගන්වමින් සිටියේය,  පෝෂණය හා සහජීවනය ගැන පවා කියා දෙමින් සිටියේය.

ඉස්කෝලේ පැටවුන්ගේ කුසේ ගින්දරත් දුප්පත් කමත් ගැන අකම්පාලව සිටි පොඩි මාමාගේ පඩියෙන් බාගයක්ම ඉස්කෝලේ ළඟ පෙට්ටි කඩෙන් පොඩි උන්ට ඕනෑ පොත් පත් හා කිඹුලා බනිස් ගෙන්නා දෙන්නට වියදම් වුනේය.

පොඩි මාමා ගුරු රස්සාව අවසන් කරන්නට හේතු බූත වූ දවසේ පන්තියකින් පන්තියකට මාරු වෙන්නට අඩි එහා මෙහා කරද්දී  අලුතින් ආ භූගෝල විද්‍යා  ගුරුවරයා විසින් ඉත්තෑ කුරු මෙන් කොණ්ඩය පුම්බා ගත්  කනාටු කොලු ගැටයෙකුට පහර දෙමින් සිටිනු දුටුවේය.  ගුරුතුමා කෝපයෙන් වියරු වැටී තමාව පාලනය කර ගන්නට බැරි තරම් රළු පරළු ලෙස අවුල් වී සිටියේය. ඊට හපන් ගෝලයා.  ගහන්ට  ගහන්ට පුප්පමින් පහර දෙන්නා කුපිත කරවන ඇස්  ගෙඩි දෙකින් කේන්තිය පිට කරමින් කරබාගෙනම ගුටි කමින් සිටියේය.

අතේ තිබු කරදාසි මිටිය විසිකළ පොඩි මාමා සැනෙන් භූගෝල සර්ගේ කමිසයෙන් අල්ලා ඉවතට ඇද 'ඇයි  මහත්තයෝ කොල්ලාට ගහන්නේ. ඌ මොකක්ද කරපු වැරැද්ද ?'

උරුක් කරගත් අත්ල පොඩි මාමා දෙසට හැරවූ භූගෝල සර් කිව්වේ 'මු පොර කුකුලා වාගේ තිස්සෙම අනිත් උන් එක්ක රණ්ඩු කරනවා. මේ දැන් එකෙකුට කියනවා මම අහගෙන  ' කැවුතු කනවා' කියලා. එහෙම කුණු හරුප කියන්න ඉඩ දුන්නොත් මුන්  අපිටත් ගහලා පන්නයි මෙහෙන්'. කියමින් ආයෙමත් පොඩි මාමා  පෙරළාගෙන ගොස් නොසන්ඩාල කොලුවා වෙත කඩා පැන්නේය .

දෙවන වරටත් භූගෝල විද්‍යා සර් පැත්තකට තල්ලු කර දැමු පොඩි මාමා පොඩි එකාගෙන් මෙසේ ඇසුවේය. ඒයි උඹ දන්නවාද කැවුතු කනවා කියන එකේ තේරුම? පොඩි එකා නෑ යැයි කීවේ කිසි ගරු සරුවක් නැතිවය. ඊළඟට මාමා පොඩි එකාගෙන් ඇහුවේ ඌ  උදේට කාලද කියලාය. පොඩි එකා හිස දෙපැත්තට වනමින් ' කැවුතු කනවා' කියන ස්වරයෙන්ම මෙසේ කිව්වේය.

' දවස් තුනකින් බත් ඇටයක් දැක්කේ නෑ '

මෙවර යක්ෂාවේශයෙන් ආපසු හැරුණු පොඩි මාමා භූගෝල විද්‍යා ගුරුවරයාට පහර දෙන්නට පටන් ගත්තේය.

ඒ අතරේම මෙසේද ගිගිරුවේය.

; දැන ගනින්  කැවුතු කනවා කියන්නේ කුනුහරුපයක් නෙවෙයි දවස් තුනක් හරියට කාපු නැති පොඩි එකෙක් කේන්තියට කියපු දෙයක් මිසක්ක. ඕනි එකෙකුට ගහන්න කලින්  බලපන් ඌ බඩගින්නේ ඉන්න එකෙක්ද  කියලා.

මේ ගාලගෝට්ටිය ගැන ඇවිස්සුණු  ඉස්කෝලේ ලොකු පන්තිවල කොල්ලන් පිරිසක්ද සටන් බිමට පැමිණි නිසා වහා සන්සුන් වූ පොඩි මාමා ඔවුන්ද වලක්වා විදුහල්පති කාමරයට ගියේ රස්සාවෙන් ඉල්ලා අස්වෙන ලියුම ලියන්නටය.

පහුවදා  ඔහු අම්පාරෙන් කොළඹට එද්දී අතේ තිබුනේ රුපියල් දෙසීයකි. ගුරු රස්සාවට යන්නට කලින් ඔහු ගෙදරින් පැන ගොස් ටික කලක් රස්සාවක් කර තිබුණි. කොළඹ පිට්ටු බම්බු ගොඩනැගිල්ලේ ඉදිකිරීම් පටන්ගන්නා කාලයේ වඩුවෙකුගේ අත්  උදවු කාරයෙකු වූ ඔහු එතැනින් අයින් වුනේ හොඳ වඩුවෙකු විදිහටය.

ඔහුගේ දෙවන ආගමනයෙන් පසු කොළඹ රටේදී ජීවිකාව වුයේද මේ  වඩු රස්සාවමය. ගුරු රස්සාවෙන් වඩු රස්සාවට යලි ප්‍රවේශ වූ පොඩි මාමා  ඔහු දන්නා හඳුනන කීප දෙනෙක් සමග එක්කාසු වී පැන්ට්රි කබඩ් හදන්නට පටන් ගත්තේය. කුඩාවට පටන් ගත් ව්‍යාපාරය දවසට දෙකට දියුණු වෙන්න්නට පටන් ගත්තේ පොඩි මාමාද ගෝලයින් සමග හරි හරියට වැඩ කළ  නිසාය. උදේ අටේ සිට රැ දොළහ වෙනතුරු වැඩ කළ නිසා සල්ලිය භාගය යහමින් ගැවසෙන වියාපාරිකයෙක් වන්නට ඔහුට ගතවුයේ අවුරුද්දක් දෙකක් පමණි.

කරුණු කාරණා එසේ වුවත් ඔහු  ඉගැන්වූ ඉස්කෝල අමතක නොකළේය. ඔහුගේ සිත් ගත් සිසුවියක් සමග ඇයි හොඳයි කම් දිගටම තිබු නිසා කලකට පසුව ඇයව කරකාර බැඳ ගත්තේය.  හොඳ දස්ස කොල්ලන් දෙන්නෙකුට දිගින් දිගටම ඉගෙන ගන්නට මුදල් යැවූවේය . ගුරු හරු කම් ලියා යැවූවේය. වාසනාවකට උන් දෙන්නම පේරාදෙණි  ගියෝය. දෙන්නාම නතර වී සිටියේ හන්තාන පාරේ මාර්ස් හෝල්  එකේ ය.

උන් දෙන්නාගේ සියලු විය හියදම්  පොඩි මාමා විසින් දැරුවා පමණක් නොව මාසෙකට දෙතුන් පාරක් හාල් කිලෝ දහයක බතක් හා මාළු පිනි උයාගෙන පිය බිරිය හා සිඟිති පුතුන්  සමග කොල්ලන් බලන්නට පේරාදෙණි ගියේය.

මේ ගමන් නිසා මාමාගේ අනුග්‍රහය ලද දොස්තර පුතුන් දෙදෙනාගේ බැචාලා විස්සක් තිහක් පමණ ඔහු එනතුරු මග බලා සිටියෝය. ඔවුන් සියලු දෙනා පොඩි මාමාට මහත් සේ ආදරය කලේ ඔහු ඔවුන් හැමටම නිතිපතා ගෙනෙන රස මසුවුලු තෑගි බෝග නිසාම නොව ඔහුගේ ලෙන්ගතු මනුස්සකමත් සිය මිතුරන් දෙදෙනා වෙනුවෙන් කරනු ලබන අනුපමේය උදවු උපකාර හා ආදර කරුණාව හින්දාය

සරසවි නේවාසිකාගාරයකට ලොකු බත් මුලක් ලැබුණු විට මේසයක දිග හැර ගෙන එකෙක් ' කාක් කාක්' කියමින් කෑ ගසයි. එවිට අහුමුලුවල සිටින බඩගිනි කොල්ලෝ දුවගෙන ඇවිත් බත් මුල වටා රොක්  වෙති. මේ ප්‍රියජනක කපුටු හඬ  පොඩි මාමාගේ පුතුන්ද අනුකරණය කලෝය. මාර්ස් හෝල් එකේ රථය නවත්වා පොඩි උන් එලියට පැන 'කාක් කාක්' කියා කෑ ගසද්දී පොඩි මාමාගේ කැම්පස් පුතුන් පිරිස ඔවුන් කරා දිව ආවේ සිය දෙමවුපියන් ආවාක් මෙන් සන්තෝෂයෙනි.

දැන් මේ සිසුන් රටේ නමගිය දොස්තර මහත්තුරුය. නුවර පාරේ යද්දී නිකමට ගොඩ වී යනවා නොව ඔවුන් තකහනියක්ම පොඩි මාමා  බැලීමට මාසයකට දෙකකට සැරයක් පැමිණෙති. අලුත් කාර් එකක් ගත්තත් එය ඉස්සෙල්ලම පෙන්වන්නට එන්නේ පොඩි මාමාටය. උසස්වීමක් ලැබුනත් සිස්සත්තයක් ලැබුනත් වෙනත් දුකක් කරදරයක් උදා වුනත් පොඩි මාමා බැහැ දැක හැගීම් බෙදා හදා ගන්නට දරුමල්ලන් සමග එති.    ඒ අතරේම පොඩි මාමාට අවශ්‍ය බෙහෙත් හේත් ප්‍රතිකාර ගැනද ඔවුහු සැලකිලිමත් වෙති.

පොඩි මාමා මුණ ගැසී ඩින්ගිත්තක් කතා කර යන්නට ඉඳ හිට  පැමිණෙන තවත් පුද්ගලයෙක්ද සිටියි. ඒ පොඩි මාමාගෙන් එදා ගුටි කෑ භූගෝල සර්ය. ඔහුද ගුරු රස්සාවට ආයුබෝවන් කියා කොළඹ ඇවිත් වෙනත් වෘත්තියකින් ඉහලටම ගොසින්  සිටියත් ඔහු කියන්නේ තම ජීවිතය වෙනස් කලේ පොඩි මාමාගෙන් එල්ලවූ පහරවල් කීපය බවය. 

පොඩි  මාමාගෙන් උදවු  ලැබූ සිසුන්  දෙදෙනා සේම   ඔහුගේ බත්  මුල්වල   රස දන්නා දොස්තර  මහත්තුරු සේම  මේ  ලියන මාද පොඩි මාමා හඳුනා ගත්තේ අහම්බෙනි.

ඒ අපේ ගෙදර පැන්ට්‍රි කබඩ් එකක් හදවා ගන්නට වතාවක් ඔහු හමුවන්නට ගිය ගමනකදීය. එදා සිට ඔහු තුල මා දුටු අපුර්වත්වය ගැන ඉව අල්ලමින් සිටි නිසා ඔහු වටා තිබෙන මේ අපුරු වෘතාන්තය හෙමින් සැරේ  එලියට ගන්නට පුළුවන් වීම ගැන මම ආඩම්බර වෙමි..

කොහේ හෝ දුර ගමනක් ගොස් ගෙදරට ගොඩ වන මා දරුමල්ලන්ගේ මුහුණු දැක ගත්තාට පසු ඉක්මනින්ම යන්නේ අපේ කුස්සියේ රාක්ක පේලිය බලන්නටය.

එහි වීදුරු පියන් තුලින් පොඩි මාමාගේ දහිරියවන්ත, සෙනෙහෙබර මුහුණේත් 'කැවුත්ත කනවා' යැයි කැ ගැසූ මුරණ්ඩු කොලුවාගේ ඉත්තෑ කුරු කෙස් වැටියේත්  පිලිබිඹු පෙනෙන්ට පටන් ගනී.

( සටහන ; මේ කතාන්තරය මා ඇසු  අතීතාවර්ජනයක්  ඇසුරෙන් ප්‍රතිනිර්මාණය වුවක් නිසා නම් ගම්  හා සමහර සිද්දි වෙනස් කර ලියා ඇත)

(සේයාරුව දෙව්නිගෙන්)

ගුරු තරුව

මේ ඊයේ පෙරේදා මට බ්ලොග් සටහනක් ලියන්නටවත් වෙලාවක් හොයා ගන්නට  බැරි තරම් යුද්දයක් තිබුනේය.කඩුවෙන්  සටන් කරන්නට තිබ්බේ අමු සුද්දන් සමගය.  ලැබෙන  ලියුමට උත්තර දහයක්. වාර්තාවට වාර්තාවක් .ඇසට ඇසක්.දතට දතක්.  මම දැන් දිනන්නට ආසන්නය. ප්‍රතිමල්ලව පිලේ කඩු  හරඹ පෑ  සුද්දෝද අවසන මා සමග සවුදිය පුරන්නට එන බව මම දනිමි. හදන්නට සැලසුම් සකසන  අහස්  පාලමක වෙනස්කම් කිහිපයක් කිරීමට ඕනෑ  වූ නිසා  තවත් සුද්දන් පිරිසක් සමග ලියකියවිලි යුද්දයක් කරන්නට සිදු වී ඇත. යුද්දයේ අවසාන අදියරේදී පවා මා හෙම්බත් වී සිටිනවා වෙනුවට පෙරටත් වඩා උද්දාමයෙන් සිටිමි.

ඉංග්රීසියෙන් බැන ගැනීමටත් ඉංග්රීසියෙන් සාහිත්ය නිර්මාණ කරන්නටත් මට අපහසු  බව ඇත්තය. එහෙත් ඕනෑම සුද්දෙක්  එවන ලියුමකට හොඳින්නම් හොඳින් නරකින් නම් නරකින් පතුරු යන්නට  උත්තර ලියන්නට මට පුළුවන්ය. මේ හපන්කමට උදවු කරන පුද්ගලයෙක් මා ළඟ නිරතුරුව ගැවසෙයි . ඔහු මා ලියන හැම අකුරක් ගැනම පරිස්සම් වෙයි. මේක කපපන්. අන්න හරි. දැන් ඊළඟ පේලිය. හරියට හරි. ඔහු මා ලියන පේලි අතර හිඳගෙන දයාබරව සිනාසෙයි.

අපේ ගම් දනව්ව සොයා ආ දුයිෂෙන් ඔහුය. නිර්වයාජ උතුම් මිනිසෙකු වූ සිල්වා සර් ගැන කියද්දී මා සිත ශෝකය,ගවුරවය හා ආඩම්බරය මුසු හැඟීම් සමුදායකින් පිරී යයි.  මා පමණක් නොව තමන් සෙවනේ හැදී වැදුනු සිය ගණනක් වූ පිරිස දක්ෂ කඩු  සටන් කරුවන්  කරන්නට ඩෙනිම් කලිසමක් හා ටී ෂර්ට් එකකින් සැරසී නිරහංකාරව පාරේ පයින් ඇවිද ගිය මේ කුඩා මිනිසාට  හැකි විය.

ඉස්සර ඉස්කෝලේ අච්චු පොත් නොමිලයේ දුන්නේ නැත. ඒ වෙනුවට අවුරුද්ද මුල අලුත් පොත් පත් කට්ටලයක් හැම දරුවෙක් වෙනුවෙන්ම  මිලදී ගත යුතු විය. මට නම් මාස තුනෙන් තුනට අලුත් අච්චු පොත් සෙට් එකක් අරන් දෙන්නට අම්මාට සිදු විය. .මගේ පොත් මාසෙකින් දෙකකින් කවරය ගැලවී අවර්ණ වී ගිය විට මට අලුත් පොත් ඕනෑ වෙයි.පොතේ මුද්රණ තීන්ත  සුවඳ දැනුනේ නැත්නම් මට ඒ පොත ඇල්ලුවේ නැත. ඒත් තුනේ පන්තියේ හා හතරේ පන්තියේ ඉංග්රීසි පොත් වලට  එහෙම උනේ නැත. ඒවා අලුත් පිට අල්ලනේවත් නැතිව ඔහේ තිබුනේ අපිට ඉස්කෝලේ ඉංග්රීසි ගුරුවරයෙක් හිටියේ නැති නිසාය. අක්කලා කියා දෙන්නට යන මේ ආගන්තුක භාෂාව මට හිතට අල්ලුවේම නැත.  ඉංග්රීසි මළ පොතේ අකුරක් බැරිව මම පහේ පන්තියටද පාස් වුනෙමි.

ඒ අවුරුද්දේ සිරියාවන්ත ඉංග්රීසි ගුරුතුමියක් අපේ පාසලට ආවාය. ඇය  ඉතාම තුරුණු වියේ සිටි අතර දරුවන් අතර සැරි සැරුවේ ලෙන්ගතු යෙහෙලියක් පරිද්දෙනි. අප්රියජනක විෂයයක් වූ ඉංග්රීසි, ඉගෙන ගැනීමට ආශා හිතෙන, උද්යෝගය දනවන විෂයයක් කලේ ඇයයි. ඇය බලන්නට ඉඳ හිට තවත් පුද්ගලයෙක් පාසලට ආවේය ගියේය. ඒ කොළඹ රටේ සිට හපුතලේ කන්ද තරණය කර පැමිණි සිල්වා සර්ය. ඔහු අපේ ගුරුතුමිය කසාද බැඳගෙන ඇගේ ගමේම බින්න බැස්සේය. කුඩා මිශ්ර  පාසලක ඉංග්රීටසි උගන්වන්නට පටන් ගත්තේය. ඔහු උගන්වන ප්‍රියමනාප විලාශය පිලිබඳ ආරංචි පැතිර යත්ම 'අනේ සර් සති අන්ත පන්තියක් කරන්නකෝ' යැයි අනිත් ඉස්කෝලවල යන දරුවන්ගේ දෙමවුපියෝ ඇවිටිලි කළහ. මේ නිසාම ඔහු අතිරේක පන්ති පටන් ගත්තේය.

එකම එක පෝස්ටරයක් ගැසුවේ නැති උනත් ඔහුගේ පන්තිවලට ළමයි වැල නොකැඩී ආවෝය. පන්ති ගාස්තුවක් ගැන කියන්නට හෝ සල්ලි ඉල්ලන්නට සිල්වා සර් කවරදාකවත් ඉදිරිපත් වී නැත. ඒ වෙනුවට පන්තියට එනවුන් සිය කැමැත්තෙන් ගානක් කතා අරගෙන එකතු කර මාසේ අන්තිමට සර්ගේ අතේ තිබ්බේය. එය ගණන් කරන්නේවත් නැතිව අහිංසක හිනාවකින් ස්තුති කරමින් සාකුවේ රුවා ගත්තේය.

බෙන්ස් කාර් එකක නැගී රටපුරා ජයකෙහෙලි නංවන ටියුෂන් තරුවක් වන්නට ඔහුට ලකුණු දහයෙන් දහයම තිබ්බේය. ඒත් ඒ මාර්ගයේ නොයා කොල්ලන් කෙල්ලන් සමග  විහිලු කතා කියමින් පයින්ම යන්නට කැමති වූ ඔහුට පුෂ් බය්සිකලයක්වත් තිබුනේ නැත.

ඔහු රවුමක් ගැන කියද්දී  ගිනි බෝල කරකවන්නෙක් මෙන් අත් දෙකම කරකවා පෙන්නුවේය. උගන්වද්දී ඔහු මුළු ඇඟම වෙහෙසුවේය. රඟපා පෙන්නුවේය. ඔහු පැයක් ඇතුලත පන්තියේම කිලෝ මීටරයක් පමණ ඇවිද්දේය.

අපේ ගම්  පලාතට  එද්දීත් ඔහු පුහුණු ඉංගිරිසි  ගුරුවරයෙකි. පෙරළිකාරයෙක්, කචල්කාරයෙක් ලෙස අද්යාපන නිලදාරීන්ට  හා දේශපාලකයින්ට ඔහුව  පෙනුණු සෙයකි. ඒ නිසා  ඔහු හැමදාම උපගුරුවරයෙක්ම විය.
මැයි දිනයේ ඔහු අනිවාර්යයෙන්ම රතු කමිසයකින් සැරසී සිටි මුත් තමන්ගේ සුපුරුදු රාජකාරිවල නිරත වුනේය. ඉංග්‍රීසි ඉගැන්වූයේය, එළවලු ගෙනෙන්නට පොලට ගියේය.

ටෝට්ටෝ චාන් කතාවේ ඔබයාශි ගුරුතුමා සේම සිල්වා සර් ඉංග්‍රීසි උගන්වන්නට හරි පුදුම  ක්‍රම බාවිතා කළේය. පසුදා  පන්තිය පැවැත්වෙන්නේ දියතලාව රීගල් සිනිමා ශාලාවේ බව ඔහු කලින් දවසෙම කිව්වේය. එදා අපි ඔහු සමග බෙන්හර් චිත්‍රපටය බැලුවෙමු.ඔහු ඊළඟ දවසේ චිතරපටයේ නාම නාම විස්තර කතා කළේය. ඉංග්‍රීසි දෙබස් , චිත්‍රපට ඉතිහාසය. චාල්ස්ටන් හෙස්ටන් ගැන. කඳු වළල්ලෙන් එහා ලෝකය ගැන අපේ සිත් උනන්දු කළේ  ඒ ආකාරයටය.  ඔහු  පන්තියට එන විට ඉරිදා ඉංග්‍රීසි පත්තරය කිහිල්ලේ ගසාගෙන ඇවිත්  අමු ඕපාදුපයක් හෝ දේශපාලකයෙකුට පහර ගැසූ ලියුමක් ගැන කියවයි. ඉන් පසුව පන්තියේ එකිනෙකා පත්තරේ  තැන තැන ශබ්ද නගා කියවිය යුතුය. ඊළඟට කියවන විට ලියා ගැනීම. අන්තිමට සාරාංශය. පහුවදා පත්තරයේ කතා කළ  දේ ගැන පන්තිය දෙපිල බෙදී විවාදයකි. පන්තියේ අන්තිම පැය බාගයේදී පමණක් ආණ්ඩුවේ විභාගයට සුදානම් කරවන කොටස් ඉගැන්නුවේය. පන්තියට ආ හැමෝම පාහේ ඒ විබාගයද හොඳින් පාස් වුණෝය.

හවසට ඉංග්‍රීසි ප්‍රවුර්ති අසා පහුවදා පන්තියේ ප්‍රවුර්ති කියන්නට ඔහු කීවේය. ළමා පත්තරයක් අතට දී එහි වර්ණ පින්තුර ඉංග්‍රීසියෙන් විස්තර කරන්නැයි වැඩිහිටි සිසුන්ට කිව්වේය. ඔහුගේ පන්තිවල හයේ පන්තියේ සිට දොළහේ පන්තිය දක්වා ළමයිද වියපත් වැඩිහිටියෝද එකට වාඩි  වී ඉගෙන ගත්හ.

එහෙත් සිල්වා සර් අද නැත. අපේ චිත්ත  සන්තානය සසල කරවා, හපුතලේ කන්ද ශෝකයෙන් හඬා  වැටෙද්දී අවුරුදු පනහ වෙන්නටත් කලින් මේ සොඳුරු මිනිසා  මිය ගියේය.  ඊටත් අවුරුදු විස්සකට පසුවද  ඔහුගේ ඇල්ම බැල්ම පිළිසරණ අප වටා  සැරි සරණ හැටි පුදුමාකාරය.


(සේයාරුව දෙව්නිගෙන්)

භීෂණයේ මල් පෝච්චි

කොළඹ පොත් ප්දර්ශනේ බලන්න යන්න මොන තරම් ආශාවෙන් හිටියද? ඒත් අගෝස්තු මාසේ ඉවර වෙන්න කලින් ආයෙත් රට රස්සාවට  ගාටන්න වුණායින් ඒක මේ අවුරුද්දේ හීනයක් විතරක්  උනා.

පෙරෙය්දා  හැන්දෑවේ වැඩ ඇරිලා ඇවිල්ල වැඩි වෙච්ච අර්ද්රවතාවයයි අඩු වෙමින් යන උෂ්ණත්වයයි ගැන හිත හිතා සැටීයේ පත බැවිලා  ඉන්නකොටම මේදිස් ආවා.

මිනිහා ලංකාවට ගිහින් .පොත් ගේන්නම.

මෙන්න උඹේ සමකාලීනයෙක් ලියපු පොතක් . යාළුවා මට තෑග්ගකුත්  ගෙනල්ලා.

'භීෂණයේ මල් පෝච්චි '

මොකක්ද බොලේ ඒ නම. භීෂණයයි මල් පෝච්චියයි ගැලපෙනවද? හරියට උළුඳු වඩෙයි පිච්ච මලයි වගේ අනේ මන්ද?

පොතේ තිබ්බේ කෙටිකතා හතක එකතුවක්. ඔක්කොම  භීෂණ මිලිටෙරියට  බයේ හැංගී හැංගී  ජීවත් වෙච්චි ඒ පැත්තටවත් මේ පැත්තටවත් හේත්තු වුන් නැති කොලුවෙක්ගේ කතා. ඒ මදිවාට ඌ වහදාපු සරසවියක බාගෙට ඉගෙනගත්තු එකෙක්.
මේ හාදයාට නොයෙකුත් හේතු නිසා ජීවිත අවදානමක් තිබිලා තියෙනවා ඒ කාලේ හැම කොල්ලෙකුට කෙල්ලෙකුට වාගේම.  මු කාලයක් ටිකක් රැවුල වවපු, රස්තියාදු ගහන , පොත් පත්තර කියවන්න බර ඔල මොට්ටලයෙක්. ඔය ඔක්කොටොම වඩා භයානක වැඩේ මුගේ තාත්ත වාමාංශිකයෙක්.

මේ අහලා එපා වෙච්ච තේමාව හැම කතාවකම කියවුනා . ඒ හින්දාම කතා ටිකක් ඒකාකාරියි. ප්‍රචාරාත්මකවාදියි. අවුරුදු විස්සකට වැඩිය  හිතක හංගාගෙන හිටපු ,නුල් ඉහිරුණු, පුස් කාපු ලේන්සු කෑලි වගේ. ඒ හැටි කළ  එළියක් නෑ , හරියට අර තැනින් තැන කැලි පිච්චිලා ගිය මුල් කාලේ ඊස්ට්මන් වර්ණ චිත්ර්පටියක් වගේ.

ටිකක් හරි හිතට අල්ලාපු කතා දෙකක් තිබ්බා. එක කතාවක තිබ්බේ ගෙදර ආරස්සාවක් නෑ කියල හිතාන කොලුවා ගිහිල්ල කොළඹ නෑදෑ ගෙදරක හිටපු කාලයක් ගැන.

එහෙ ඉතින් පොඩි උන්ට පාඩම් කියා දිදී ගේදොර වැඩ පලට උදවු වෙමින් වහපු සරසවියෙ  මානවකය ඉන්නේ විච්කිච්චාවෙන්. රැට  නින්ද යන් නෑ. මිලිටෙරි  වහනයක් නතර කරනවද බයේ  ඉන්නවා. ඔහොම ඉන්නකොට නෑයාගේ  තව නෑයෙක්ගේ පුතෙක් ඒ ගෙදර නතර  වෙන්න එනවා. ටික දවසකට. මිනිහට මිලිටෙරියෙන් කාලෙකට පස්සේ නිවාඩු දවස් දහයක් හම්බ වෙලා. ගෙදර ගිහින් හිටියේ දවසයි. ගෙදර ඉන්න බයයි. කොළ කෑලි වලින් තර්ජන ලැබිලා.

ඉතින් නිවාඩුවේ ඉතිරි ටික ගෙවන්න මිනිහත් එන්නේ අර දුර නෑදෑයගේ  ගෙදරට. එදා  සරසවි මානවකයටයි මිලිටෙරි  මානවකයටයි නිදා ගන්න හම්බ වෙන්නේ එක ඇඳක. දෙපැත්තට ඇරිලා කතාවක් බහක් නැතිව නිදා ගත්තට රෑ රාත්රි යේ පොඩි සද්දයක් ඇහුනත් දෙන්නම සුරුස් ගාල නැගිටලා විපරම් කරනවා. මිලිටේරි කාරයා බයයි  සහෝදරයෝ එයි කියල. අනෙත් හාදයා බයයි මිලිටේරි වහනයක් ඇවිල්ල කුදලාගෙන යයි කියල. පස්සේ බැරිම තැන දෙන්නත්තෙක්ක එලි වෙනකන් නිදා ගන්නේ  නැතිව අඳ උඩට වෙලා කතා කර කර ඉන්නවා. ඒක තමයි. කතාව.

අනෙක් දිග කෙටි කතාව තමයි අර පොතේ මාතෘකාවට දාල තිබිච්ච එක. 'භීෂණයේ මල් පෝච්චි '
ගරෙජ්වල පොඩි රස්සා කරලා, පාරවල්   හදන තැන් වල ඉඳලා හිටන් කොලුවා අරෙහෙන් මෙහෙන් වහන් වෙලා ඉන්න බැලුවත් හිතට හරි ගියේ නෑ . හොඳම ආරස්සාව තියෙන්නේ ගෙදරයි කියල ආපහු ගෙදරම ආව.

ගෙට පහල ලිඳ ළඟ කැන්ද ගස්, බීරියා ගස් වලින් මුවා වෙච්ච පුංච් පාත්ති ටිකක් ළඟ මේ හාදයා එළවලු වවන්න පටන් ගත්තා. ඒ අතරේම හිත ගියා රෝස මල් වවන්නත්. පොලිතින්  මලු වල හදපු වල් රෝස පැලවලින්  දළු රිකිලි දෙක තුනක් ආවම හොඳ වර්ගයකින්  කිනිත්තක් බද්ද කරනවා.නොයෙක් පාට වල රෝස වර්ග. මේ ෆෙයාර්. කියයි බ්ලු  මුන් කියයි, පපා මිලාන්ඩ්, මමා මිලාන්ඩ් අරකද මේකද .  සමහර ඒවා රතු පාට රෝස මලේ කළු පාට තිත් තිත් වැටිලා, එකක සුදු මලේ රතු ඉරි ඉරි. කොහෙන්ද මුට මේ එක එක රෝස ජාති හම්බ වෙන්නේ?.  සුරංගනාවියක් උනත් දීලා යනවා වෙන්න පුළුවන්.

පැලවෙලා මල් එන රෝස පඳුරු  සිමෙන්ති පෝච්චි ප්ලාස්ටික් බේසම් පොහොර උර වල ඉන්දලා  ගේ වටේට ගිහින් තියන්නේ ගොම්මන් වැටුනාම. ගේ ලඟින් යන බස් වල ලොරි වල ඉන්න හුදී ජනයා  දකිනවා දවසින් දවස ඉස්මතු වෙන සොඋම්ය මල් පෝච්චි ටික.

එත් මේ මල් පැල  දිහා හීනි සන්තොශේකිනුත් ඊටත් වඩා හද කඩා යන ශෝකයෙනුත් බලා හිටි තුන් දෙනෙක් හිටියා. කොලුවාගේ මවුපියෝ හැරුනම අල්ලපු ගමට දීග ගිය අක්කණ්ඩි. මේ තුන් දෙනාම රැ  තුන්යාමේ නිදි මැරුව. තුන් දෙනාගේම මුණු සුදුමැලි වෙලා. නින්ද ආවේ දවල් කෑමෙන්  පස්සේ පොඩ්ඩක් වෙලාවක් ඉතරයි. අක්කා දවල් දවස ගත කරේ ගෙවල් දෙක අතරේ පාරේ. කන්ද උඩින් සැක කටයුතු වහනයක් එනවනම් වෙනත් හෝඩුවාවක්  ලැබුනානම් හොඳ සෝදිසියෙන් හිටි අක්කා කැලෑ  පාරෙන් සිය බාල සහෝදරයා වහන්ගන්නාගෙන තමන්ගේ ගෙදරට එක්කාගෙන යනවා. කොලුවාගේ බොහේ රාත්රීන් ගෙවුනේ අක්කාගේ සෙවනේ.

වියවුලක ලකුණක් නැති  දවස් වල කොලුවා ගෙදරම නතර වුනා.
එහෙම දවසක, රැ  දෙගොඩ හරි ජාමේ,  මුළු ගම්මානෙම බය බිරාන්තව කලින්ම පොරවාගෙන නිදා හිටි රැ මැදියමක, නිදා නොගෙන හිටි තාත්තලා බෝහොමයක් හිටි වෙලාවක, කොලුවාගේ තාත්තාට ඇහෙනවා බර වහානයක් ඈතින් කන්ද බහිනවා. දැන් ටික ටික කිට්ටු වෙනවා. ඒ හඬ කොළ පාටයි.  මලකඩ ගඳයි.

දැන් ගේ පහු කරගෙන පහලට යනවා. සතියකට දෙතුන් දවසක් මහා රාත්‍රියේ මේ වගේ වාහන ගේ ලඟින් යනකන් හදවත ගැහෙන එක හුස්ම ගන්න එක නවත්තගෙන හිටියත් වාහනේ ඈතට ගියාම ආපහු හිතට සැහැල්ලුවක් දැනෙනවා.

මේ අම්මයි තාත්තයි එදත් පපුව නැවතිච්ච තෝන්තුවෙන් පස්සේ ආයේ සැනසුම් සුසුමක් හෙලුවා. මොකද වාහනේ හීන් සීරුවේ ගේ පහු කරගෙන ගියානේ කියලා . ඒත් නෑ . කන්ද බැහැලා  ගිය ලොකු වහානය ආයෙම හරවාගෙන එනවා. අමාරුවෙන් කන්ද නගිනවා. හඬ කොළ පාටයි . ඩීසල්  ගඳයි .

ආයිමත් ගේ පහු කරගෙන උඩහට ගියාම හුස්ම ගන්නම් කියල හිතාගෙන අම්මයි තාත්තයි හුස්ම නතර කරගෙන බලාගෙන හිටියා. දැන් කොලුවත් ඇහැරිලා.

අනේ වාසනාවන්  ඒක ගේ පහු කරන ගියා.
ඒත් ....

යාර සීයක් විතර ගිහින් එක පාර නතර උනා. කකුල් අටක්  දහයක්  ලොරියෙන් බිමට පාත් වුනා. යකඩ  අඩි තියෙන අලුත් සපත්තු. ඒ අඩි හදවත් තුනක් උඩින් බරට තිය තියා ගේ ඉනි වැට පනිනවා. දැන් ඒ බර කළු පාට අඩි ගේ ඉස්සරහ මිදුලේ.

රොබෝවෙක් වගේ නැගිටින කොලුවා ගේ පිටිපස්සේ දොර ලඟට කිට්ටු කරනවා. සද්දේ නැතිව දොර ඇරලා කැලෑ  පාරෙන් අක්කලා ගෙදරට. පිටුපස දොරට කිට්ටු කරද්දී  අම්ම පිටි පස්සෙන් තාත්තා  ඉස්සරහින්.  තාත්තා කුස්සියේ දොර ඇරලා දෙන්න හෙමින් හෙමින් වෙවුලන අත තියනවා අගුලට.

එකපාරටම ඔක්කොටොම කරන්ට් එකක් වැදුනා වගේ වුනා .

පිටිපස්සෙ දොර ලඟත් යකඩ සපත්තු හඬ.

ගෙය් කුස්සියේ මිනිස් ගුලි තුනක්. එකිනෙකාගේ  කෙෂනාලිකාවලින් රුදිරය ගලාගෙන යන හැටි දැනෙනවා.
විශ්වයේ අහඹු මානුෂික සුසංයෝගයේ නිමවුම් තුනක්, එක්ව හිඳින අවසාන තත්පර කීපයද මේ.?

දැන් දැන් නැගිය හැකි   ඇඟ හිරි වට්ටන   ‘ටක් ටක්’ හඬකින් ඉස්සරහ දොර හෝ පසුපස දොර දෙදරුම් දෙද්දී හදවත් පැලී යන්නට ඉඩ තිබුනා.

තත්පරයක් ගෙවුනා. දෙකක් ගෙවුනා.. මල් පෝච්චි පෙරලෙන හඬ, බුට් සපත්තු එහෙ මෙහෙ ඇවිදින හඬ මිස වෙන කිස්ත් ඇහුනේ නෑ .

කල්ප කාලාන්තරයක් සේ දැනුණු  විනාඩි දෙක තුනකට පසු සියල්ල නිශ්ශබ්ද වී ගියා. සපත්තු අඩි හඬ මැකී ගියා. තවත් ටිකකින් බර වහනය පිටත් වුනා. මිනිස් ගුලි තුන තුරුළු වූ ගමන්ම ටික වෙලාවක් එහෙන්මම හිටියා.  එකිනෙකාගේ ස්නායු පද්දති සම්බන්ද වී තිබුනා.  ආයේ විසිරුණා. කතා නොකරම තම තමන්ගේ ඇඳන් වලට ගොස් ඇද  වැටුනා.

පහුවදා බලන විට මිදුලේ රෝස මල් පෝච්චි බාගෙට බාගයක් අතුරුදන් වෙලා  වගේ කොලුවාට දැනුනා. එදා සිට සෑහෙන කාලයක් යනතුරු  ඔහු රෝස පැළයක් දිහා උනන්දුවෙන් බැලුවේ නෑ .

**
මේ දෙවැනි කතාවත් කියවා  ඉවර වෙලා මම  මේදිස්ට ඔරෙන්ජන් බාර්ලි එකක් වත් දෙන්න ඕනිනේ කියල නැගී හිටියා. මිනිහා කොහෙවත් හිටියේ නැ . වෙනදා ගමේ ගිහින් එනකොට නොවරදවාම ගෙනෙන කළු දොදොල් පට්ටෙවත්  සිංහල අච්චාරු බෝතලෙවත් පෙනෙන්න තිබුනේ නෑ .ඌ  නොකියාම  යන්න ඇති, මම පොතටම  ඇලිලා හිටි වෙලේ.

ආපහු උන්නු තැනටම ආවේ පොතේ ඉතිරි ටික කියවන්න හිතාගෙන . ඒත් ඒ ගමන පොත අතුරුදන් වෙලා. කොහෙවත් තිබ්බේ නෑ . ශේහ් අඩු ගානේ ලියපු එකාගේ නමවත් බලාගන්න බැරි උනානේ.

මම තාම පොත හොයනවා.

(සේයාරුව දෙව්නිගෙන්)

මගේ දැලි රැවුල

අපේ ගේ ඉස්සරහ  ජනේලය ඇරිය හැටියේම පෙනෙන චුට්ටන් උණ  පඳුර   විසිරුණු  කොළ වට්ටියක් දරාගෙන බට බට බට ගොන්නක්  උඩට විහිදුවාගෙන සිටියි. එය විසිතුරු මල් කඩයකින් මිලදී ගෙනත් ඉන්දුවේ දැන් අවුරුදු හය හතකට ඉස්සරය. මේ උණ පඳුර පේන මානයේ සිට සෙල්ලම් කරන්නට  අපේ දෝනියන්  කැමතිය.

ලොකු  දෝනී  දෑවුරුදු ළදරියක්ව සිටියදී අප කොහේදෝ යද්දී පාර අයිනේ ළඟ ළඟ පේලියට උණ  බට හිටවා පිදුරු සෙවිලි කර තිබු එළවලු කඩයක් ළඟ නතර කරන්නයි ඇවිටිලි කළාය . ඉන්පසු බොහෝ වෙලාවක් උණ බට අල්ල අල්ලා  කොහේදෝ චමත්කාර ලෝකෙකට ගිය ඇය එතැනින් ආපසු ආවේ සැහෙන වෙලාවක් අරගෙනය.උපතින්ම ලැබුණු උරුමයක් සේ ඇයට උණ ගැන උනක් තිබේ, ඉතින් ඇය ගෙදර වත්තේ කුඩා උණ පඳුර  ලඟට යන්නට ආසා කිරීම අහන්නත් දෙයක්ද?

ඒත් ඇයට උණ  පඳුර ළඟටම යන්නට අවසර නොලැබෙයි. දවසක් උණ පඳුර අස්සේ සිට එලියට ඇදී ආ ගැරඬි පැටියෙකු අපේ රඹුටන් ගහේ  සිටි ඇටි කුකුලා පාත් වී ඩෑහැ ගන්නා හැටි ඇයද දුටුවාය. ඒ නිසා සෙල්ලම් බෝලයක් උණ  පඳුර ලඟට ගියත් ඇය තනියම ගොස් ඇහිඳ ගන්නේ නැත.

උණ  පඳුරක් හෙවනේ ගහල කොළ ගොල්ලේ සැඟවුණු වෛවර්ණ රබර් බෝල මෙන් උණ පඳුරු හා මුසු වූ මගේ කතන්දර සැඟවී තිබෙයි, මම ඒවා කාටත් හොරින් වරින්වර බලා අල්ලා චමත්කාරය විඳ  ආයෙමත් එතැනම දමා එන්නෙමි.

ඉන්දියාවේ කේරලයේ රාජ්‍ය බම්බු සංස්ථාව කියා එකක් තිබේ. උණ  බම්බු වලින් සෑදු අත්කම් කැටයම් පමණක් නොව ගේ දොර බඩු මුට්ටු  පවා බොහෝ සෙයින් තිබෙන එරට වාසී මාගේ මිතුරකුටද  උණ ගැන මහත් උනක් තිබේ. ඔහුගේ ගම්මානෙය් ගඟ අවට තිබුණු අනන්තවත් උණ පඳුරු ගැන ඔහු නිතර කියවයි. ගිය අවුරුද්දේ  ඔහු මට ලස්සන උපන් දින කාඩ් එකක් දුන්නේය. උණ පඳුරු හෙවණක වාඩි  වී දරුවෙකුට කිරි දෙන මවකගේ සෙනෙහබර මුහුණකි. ඊට දකුණු පැත්තේ මෙසේ ලියා තිබිණි.

'ඔබ අඬද්දී අම්මා සිනාසුන එකම දවස ඔබ උපන් දිනයයි' 

ඔබට සුබ උපන් දිනයක් වේවා!!.

මේ කතාව මම කොතෙක් වාරයක් කියවා තිබුණත් අම්මා ගැන කතාවත් උණ පඳුරු වල කතාවත් එක සැරේ මතක් වෙද්දී හීන් සැරේ මුවට හිනාවක් නැගුනේය. ඔය කතාව ඇත්තම නොවෙයි.මම ඉකි ගසා හඬද්දී මාවත් තුරුළු කරගෙන අපේ අම්මා හිනා වුනු තව දවසක් තිබු බව මම දැන සිටියෙමි.

අවුරුදු කාලය ලං වෙද්දී අපේ අයියලා මේරු උණ  ගසකින් පුරුක් තුන හතරක් කපා ගෙනෙන්නේ  උණ වෙඩිල්ල හදන්නටය. අවුරුද්ද පුරා සතෙන් සතේ එකතු කළ පුංචි මැටි කැටය බිඳ සල්ලි එක්කාසු කර ලාම්පු තෙල් කඩෙන් ගේන්නේ උණ  වෙඩිල්ල පණ  ගැන්වීමටය.

කාල තුවක්කුවක් අටවන්නාක් මෙන් ලී කරුවක් උඩ උණ දණ්ඩ  රඳවා ගත් විට. එහි එක කොනක් බිමය එකක් ඈත කඳු වළල්ල දෙසට එල්ල වී කරුව උඩ  රැඳවී තිබෙයි.  බිම ගෑවෙන කෙලවරේ පුරුක් බිත්තිය සිදුරු  කරන්නේ නැති මුත් වෙඩි පිටවන පැත්තේ පුරුක් අතර බිත්ති බිඳ  තනි කාල තුවක්කු බටයක් හදා ගැනෙයි. බිම ගෑවෙන පැත්තේ මතුපිටේ  අඟලේ අඟලේ සිදුරක් හාරා ගන්නේ  මුනිස්සම් කෙටීමටය. මුනිස්සම් යනු වෙන මොනවත් නොව ලාම්පු තෙල්මය.

උණ කොටයේ යට පැත්තේ ලාවට ගිනි මාලයක් ගසා කොටය රත් වූ පසු උණ වෙඩිල්ලේ සිදුරට ගිනි පුලින්ගුවක් ලං කරද්දී වෙඩි පත්තු වෙන්නට පටන් ගනී. මුලින් මුලින් පුස් වෙඩි 'බෑන්'සද්දෙන්  නිකුත් වුවද උණ  කොටය හොඳින් රත් වෙද්දී  කඳු වළලු දෙවනත් කරන වෙඩි හඬ නැගේ. දැන් මොන තරම් අනතුරුදායකදැයි  හිතුනත් මේ සෙල්ලම හොඳ පරෙස්සමින් කරන්නට කොලු කුරුට්ටෝ දැනුවත් වී සිටි නිසා උණ වෙඩිල්ල මුල් වූ  අතුරු ආන්තරාවක් ගැන මා අසා තිබුනේ නැත.

අපි කඳු මුදුන් වලට ගොස් වැඩිම සබ්දය පිටවන උණ  වෙඩිල්ල අයිති කාරය ගැන සෙව්වෙමු.. පහුවදා ඉස්කෝලේ කතා කරන්නෙත් උණ වෙඩි ගැනය. ඒ අවුරුද්දේ ගමේ කොළු රැල අතර වීරයන්  වෙන්නේ සද්දෙන්ම  හඬ පිටවෙන උණ  වෙඩිල්ලේ අයිතිකාරයන්ය. තරගයක් නෑ කිව් ගමේ තරගය.

අයියා හා යාළුවෝ උණ වෙඩි පත්තු කරද්දී අපි අත් උදවු කාරයෝය. ඒ වෙඩිල්ලෙන් පසු උණ බටයේ පිරෙන දුම කුඩා සිදුරට මුව ලං කොට පිඹ ඉවත් කරන්නටය.

වෙඩිල්ලට ගිනි පුලින්ගුව ලං කරන කට පුංච වටේට දැලි තට්ටු බැඳෙයි.

දවසක් මෙහෙම බැඳුනු දැලි තලියක් ඇඟිල්ලට ගෙන මම මුහුණ පුරා ගා ගත්තෙමි. හීනියට උඩු රැවුලත් ඇඳ  ගත්තෙමි.

දැන් බලා සිටින සියලු දෙනාට එය විකට ජවනිකාවකි, මම රඟමි. අයියා හා යාළුවො උණ වෙඩි පත්තු කරද්දී මට කවටකම් කරති. අම්මා හා අක්කලාත් හැන්දෑ අඳුර පාත් වෙන මිදුලේ දසුන බල බලා  සොම්නස් වෙති.

ඔය වෙලාවේම අපේ තාත්තා කොහේදෝ දුර ගමනක් ගොස් බඩු මලු උස්සගෙන හොඳටම මහන්සියෙන් ගෙදරට ගොඩ උනේය. ඔහුගේම වචනවලින් කියනවානම් තාත්තා එදා සිටියේ උරූ ජුවල් ගිහිල්ලාය. ඒ කාගේදෝ අකටයුත්තක් ගැන උරණ වීම නිසාය.

මේ කිසි දෙයක් නොදත් පුංචි පහේ මන් මිදුලට ආ හැටියේම දැලි තවරා රැවුල ඇඳ  ගත් මුහුණ තාත්තා වෙත පෑවේ ඔහු සතුටු කරන්නටය. එත් මට ලැබුනේ බලාපොරොත්තු වුණු  ප්‍රතිචාරය නොවේ.

'පොඩි පුතා මොන  විකාරයක්ද ඔය. මුනේ දැලි තරියක් ගාගෙන . ගිහින් හෝද ගන්නවා ගුටි නොකා.'

මගේ යටි තොල පෙරළී ,මුහුණ විරුවන් වී කඩා හැලුණු කඳුළු පේලියට රැවුල හේදී ගිය නිසා ලිඳ ලඟට යන්නට ඕනෑ  වුනේ නැත.

මම ඒ වෙනුවට කලේ අම්මාගේ තුරුළට පැන ඇති තරම් හැඩීමය.

මාව ලෙහි හොවාගෙන අම්මා මා සනසද්දී මට තවත් අනාගත අනතුරක් ගැන හැඬුම් අස්සේ කල්පනා වුනේය. ඇඬිල්ල නැවැත්වූ. මම  අම්මාගේ මුහුණ දෙස බැලුවෙමි.

'අම්මේ;

'අයි මයේ පුතේ'

චිමිනි ලාම්පු එළියෙන් ශෝබමානව තිබුණු අම්මාගේ මුහුණ දෙස බලාගෙනම  මම මෙලෙස ඇසුවෙමි.

'එතකොට අම්මේ කවදාහරි.... මට නැවත ඉකි ගැසුනේය.

ඉකිය අතරින් මම ඉතිරි ටික කියා ගත්තෙමි.

' කවද හරි මගේ මුනේ ඇත්තටම රැවුල ආවොත් එදත් තාත්තා මට බනියිද?

අම්මා මා තදින් තුරුළු කරගෙන හයියෙන් සිනාසෙන්නට පටන් ගත්තාය.

මම දිගටම හැඬුවෙමි .

ඇය දිගටම සිනාසුනාය.

(Picture: indianetzone.com)

ගේ දොර විකුනාලා.. ගමකට නයි ඇදලා ...

දෝනීගේ පන්තියේ දරුවන් හැමෝම පාහේ ළමා  නාට්ය උළෙලක්  සඳහා හවස පුහුණු වීම් වල නිරත වෙති. වෙනදා තිබුණු නෙට් බෝල් ප්‍රෑක්ටිස් අර සංගම් මේ සංගම් මදිවාට මේ හින්දාත් හැමදාම හවස් වෙනකන් ඉස්කෝලේ ළඟ ගාටන්නට බැරි නිසා මම කිව්වේ ඔය තරම් අතිරේක වැඩ නොකර නිදහසේ ඉන්නටත් පොතක් පතක් බලා ගන්නටත් කාලය ඉතිරි කර ගන්න යි කියලාය.

'දුවේ ඔය තරම් මහන්සි වෙන්නේ මොකටද? හැම දේම බදා ගෙන ඉඳලා අන්තිමේ මට වගේ වෙයි.' එහෙම කියලා කට ගන්නට කලින්  'ඇයි දැන් ඔයාට මොකක්ද වෙලා තියෙන්නේ ?'' කියා ළමයින්ගේ අම්මා මගේ ඇඟට ගොඩ වුවාය. 

ඇත්ත නේන්නම් මට මොකුත් වෙලා නෑනේ.

ඒත් මගේ හිත එතැන නොරැඳවී  දශක කිහිපයක් එහා අතීතයට ඉගිල්ලී ගියේ මටත් නොකියාමය
මා කුඩා කාලයේ නාට්‍යය කලේ පුංචි ඉස්කෝලේ සිමෙන්ති වේදිකාවේදීය. සති දෙකකට වරක් සාහිත්‍ය සමිතියට අපි නොවරදවාම නාට්‍යයක් කළෙමු. කිසිම ගුරුවරයෙකුගේ උපදෙස් නොලබා පන්තියේ යාළුවො එක්කාසු වී කළ  මේ රංග ජවනිකා දෙක තුනක් මට මතක් වේ.

සුබ සහ යස නාට්‍යය කරද්දී යසලාලක තිස්ස රජ්ජුරුවෝ සුබ සේ වෙස් මාරු කර ගනිද්දී ඇඳුම් මාරු කර ගත්තේ සබාව මදදීමය. එහෙත් සබා තොමෝ කොක් හඬ ලන්නට පටන් ගත්තේ අපි ඇඳුම් මාරු කරන කොට නොව අපි මුහුණේ අලවාගෙන තිබු රැවුලත් ගලවා මාරු කරද්දීය.

තවත් දවසක සපතේරු කතාවක් රඟ  පාද්දී අපට එක විදිහේ දිග කලිසම් වුවමනා විය. අම්මා පරණ පිජාමා සරොම් කිහිපයක් කපා පුංචි මිතුරන් තුන් දෙනාට  වෙලාවේ හැටියට එක වගේ  දිග කලිසම් තුනක් මසා දුන්නාය.

කතාවේ දෙබසක් කියමින් බිම වාඩි  වෙන දර්ශනයකදී මගේ අලුත් කලිසම බරාස් ගා ඉරී විවර වූ විට සාහිත්‍ය සමිතියේ වැඩ මහා හිනා හඬ මැද්දේ  නතර වී ගියේය.

ඊළඟට නාට්‍ය මතකය පේරාදෙනි වල ගාවට ගොස් මාර ගස් හෙවනේ පැල පදියම් වෙයි.

කලින් කිහිප වතාවක් නරඹා තිබුණු හුණු වටයේ කතාව නාට්යය පේරාදෙණි වලේ පෙන්නු දවසක අපි  සරච්චන්ද්ර  එළිමහන් රඟහලේ රූස්ස රොබරෝසියා ගහ පිහිටි පඩි පේලියේම වාඩි වී සිටියෙමු.

සයිමන් සශාවා  ගෘෂාගෙන් බහ ඉල්ලන ජවනිකාව රඟ දැක්වෙයි. සොල්දාදුවාගේ ප්රශ්නාවලිය( මතක හැටියට)
ගෑණු  දරුව කොයි පළාතේද කියල දැන දන ගන්න කැමතියි.
ගෑණු  දරුවාගේ ඉවසීම කොහොමද? සීත කාලේ ඇපල්  එහෙම ඉල්ලාවිද ගැණු දරුවා.
දියේ ඉන්න මාලුවෙක් වගේ ගෑනු දරුවා නිරෝගිද කියල දැන ගන්න කැමතියි.

මේ ප්‍රශ්ණ  සියල්ලටම හුරුබුහුටි රසවත් බසින් පිළිවදන් දෙන ගෘෂා  අවසාන ප්‍රශ්නය අසන තෙක් රැඳෙන්නට කල් වේලා නැතියෙන් මෙසේ කියන්නීය.

ඊළඟ ප්‍රශ්නෙට උත්තරේ :ඔවු මම කැමතියි !

මේ වචන පෙළ  ඇසෙනවාත් සමගම වලේ අඳුරු මුල්ලක සිටි එකෙක් අවට කඳු වළලු සිසාරා යන හඬකින්  මෙසේ කීවේය.

අන්න කෙල්ලෝ '

මෙය මොන තරම් නාට්යමය ස්වරයෙන් කියවුනාද යත් සමහරුන්ට අසුනේ මේ නළුවේම  කොටසක් ලෙසයි. එම කට හඬේ තිබු  දුක්බර එහෙත් හාස්‍ය මතු කරවන ස්වරය නිසා එවදන් ඔහුගේ හද පත්ලෙන්ම නැගුනු ඒවා බවකි හැඟුනේ. 

හිත ගත් මියුලැසියන්ගෙන් යාලු වෙන්නට ඇසීම පළමු විමසීමෙන්ම බෑ  කීම. මනෝ ගැසීම . ආයිමත් ඇසීම.එවර හා කීම හෝ බෑම කීම හෙවත් ඇණ ගැනීම සරසවි දිවියේ සුලබ මනෝ බාවයකට මුල් හේතුවයි.

ඒ නිසාම අඳුරේ ඇසුණු හඬ ගෑමත් සමගම එළිමහන් රඟ හලම සිනා හඬින් ගිගුම් දෙද්දී වේදිකාවේ සිටි සයිමන් සෂාවාගේද  මුවේ මන්දහාසය උතුරා ගියේය.  ගෘෂාගේ මනාපය ලැබීමේ සතුටු මුහුණින් යුතුවම ඔහු එළිමහනේ රළ නගන රස සාගරයටද  එක්කාසු  වුනේය.

අවුරුදු පතා සරසවි පීඨ  දිනයන්ට තොවිලයක්ද ඇතුළු මතක හිටිනා නාට්‍ය දෙක තුනක් අපේ කට්ටිය විසින් එකතු කලා වුනත් මට තාමත් සුනිල් ශාන්තයන්ගේ මිහි කත නලවාලා ගීතය කොහේ හෝ ඇසෙද්දී අපේ  අවසන් නාට්‍යයේ පළමු ගීතමය ජවනිකාවට අනුව රඟන්නට සිතෙයි.

අවූරුදු ගණන් වැහි වැහී ඇරි  ඇරී කල් ඇදුණු  සරසවි ජීවිතයේ අවසන් අවුරුද්දේදී පිටව යන්නට තිබ්බේද අග මුල නොමැති නුහුරු විපරිත සමාජයකටය. අහිංසක පම්පෝරි ගසමින් බලාපොරොත්තු ගොන්නක් සමග කැම්පස් ආ ගමේත් නගරයේත් කොල්ලන් හා කෙල්ලන් ඒ වන විට අරමුණකින් තොර හිස් බවකින් පෙළෙමින්  සිටියෝය. ළමයින් දෙතුන් දෙනෙකුට ඉගැන්නු සමහර දෙමවු පියන්ගේ ගේදොර උකස් වී තිබුනේ ගත්තු බැංකු ණය ගෙවා ගන්නට පරක්කු වූ නිසාය. කොල්ලන් ඉක්මනට සරසවියෙන් පිටවී හොඳ රස්සාවකට ගිය පසු හදා ඉවර කරන්නට බලාපොරොත්තුව සිටි ගෙවල් බාගෙට වැඩ නිම වී  දිය සෙවෙල් බැඳෙමින් එහෙම්මම තිබිණි. කෙල්ලන්ගේ බර අහවර වූ පසු යන්නට සිටි වන්දනා ගමන් විනෝද ගමන් තවත් අම්මලාට කවදාවත් යන්නට නොහැකි විය.

මේ මානසික පරිසරයේදී වුවද අපේ අවසන් නාට්‍යය සඳහා හොඳ උද්යෝගයක් තිබිණි. ගෙවල්වලින් ගෙනා පරණ මැන්ඩලින් හා වයලින් හොයා ගත් සංගීත කණ්ඩායමක් බැචාලා හා බැචිලා අතරින් මතු විය. මේ පිරිස මීට කලින් ගාන්ධර්ව සබාවලදී හෝ අනෙකුත් ආර්ටිස්ට් පන්නයේ වැඩ වලදී එළි පහලියට ආවුන් නොවීය.
නළුව ඇරඹුණේ කෝලම් ඇඳුමින් සැරසුණු  ගැටයන්  තුන් දෙනෙකු අපුරු රංගනයක යෙදෙමින් වෙදීකාවට ගොඩ  වීමත් සමගය. 'මිහිකත නලවාලා ' ගීයේ තාලය හා අනුවාදනය සහිතව මේ ගීතයයි ගැයුනේ

ගේ දොර විකුනාලා..........
ගමකට නයි ඇදලා........
සර-සවියට යන මේ........
පිටිසර හෙළ කොලු රැ  ළ    රැ  ව ටේ . ....


මේ පද පෙළ ඉවර වේද්දීම ප්‍රේක්ෂකාගාරය මොන තරම් මුසපත් වුනාද කියනවා නම් ඊළඟ විනාඩි හත අටේ   ගැයූ දෙඩූ  කිසිවක් කාටවත් අසුනේ නැත්තේ නොනැවතී නැගුණූ  ඔල්වරසන් හඬ නිසාය.

(සේයාරුව දෙව්නිගේය)

මගුල් ගෙදර

මට බොහොම වැදගත් වූ මගුල් ගෙවල් දෙකක් තිබුණි. එකක් අපේ අයියාගේ මගුල් ගෙදරය. අප්‍රේල් මාසයක එකොලොස් වැනිදා අයියා මගුල් ගෙදර ගන්නා  බව මට කීවේය. මම කොයි තරම් බරක් පතලක් නැති අයෙක්දයි හැමෝම හිතන්නට පටන් ගත්තේ මේ මගුල් ගෙදරින් පසුවය.

ඒ කාලයේ අපට  මොබයිල් දුරකථන තබා  ලෑන්ඩ් ලයින්වත් තිබුනේ නැත. 'මම ලබන එකොලොස් වෙනිදා බඳිනවා. පොඩියට මගුල ගන්නේ. එදාට කොහොම හරි එන්න ඕනි.' අයියා මට කිව්වේ සති දෙකක් විතර තියලාය. ඊටත් කලින් මට හරියන ඇඳුම් සූට්  එකක් අයියා මිනුම් ගෙන මස්සවා තිබුනේය.
මම අප්‍රේල් දහවැනිදාත් සිටියේ කොළඹය . එදා රස්සාව කළ  තැනින් පඩිත් අර ගෙන හවස බස් එකේ ගෙදර යන්නට හිටියත් පඩිය චෙක් එකකින් හම්බුනේ හවස තුන හමාරටය. එතකොට බැංකු වහලා තිබුණි. ඒ මදිවාට තව හතර දෙනෙකුගේ පඩිත් එකටම  දමා  මගේ නමට චෙක් පත ලියා තිබුණි.  ඉතින් අලුත් අවුරුද්දට ගෙදර යන්නන්ට බලා සිටින මගේ සගයන් හිස් අතින් යවන්නේ කොහොමද?  ඒ නිසා මම පහුවදා වෙනතුරු ගෙදර යන ගමන කල් තැබුවෙමි. ඒත් මගුල් ගෙදර? අයියා මොකුත් හිතන එකක් නැහැ. ඔන්න ඔහේ හෙටම යනවා. මම සිතුවෙමි.

ඒත් අපේ ගෙදර ඒ වනවිට සිදුවෙමින් තිබුනේ ඊට හාත්පසින් වෙනස් දෙයකි, දෙවන මනමාලයාගේ ඇඳුම් සූට් එකත් ලැහැස්ති කරගෙන ගෙදර හැමෝම බලා සිට ඇත්තේ මා එන තුරුය. රැ  එළිවන තුරුත් වරින් වර ඇහැරි ඇහැරී පාරේ වහන ශබ්දයක් ඇසෙන ඇසෙන වාරයක් පාසා පාරට හොස්ස පොවමින් ඔවුන් අවදියෙන් බලා සිට ඇත. පසුවදා උදයේත් මා නොආ නිසා හදිස්සියෙන් සොයා ගත්  දෙවන මනමාලයෙකුත් සමග මනමාලිය කැන්දන් එන්නට පිටත් වී  තිබුණි.

96 අවුරුද්දේ සැප්තම්බර් හතර වැනිදා මට තවත් මගුල් ගෙදරක් තිබිණි. සැප්තැම්බර් තුන්වැනිදා හැන්දෑ වන විටත් මා සිටියේ කිරිබත්ගොඩ මගුල්  පෝරුව හදන තැනය . අපේ යහළුවන්ගේත් නෑදෑයන්ගේත්  මගුල් පෝරු රැසක් හැදු  සමන්, උපාලි, සුදර්ශන ඇතුළු කලාකාමී මිතුරු නඩයක මමද යාව ජීව අත්  උදවු කරුවෙක් වීමි.
එදා රැ  නවයට විතර ගොක් කොළ තෝරමින් සිටි සමන් මට බැන වැදුනේය.
'දැන් අර මිනිස්සු උඹ එනකන් බලා ඉන්න්නවා රත්නපුරේට ඇවිල්ල . තවත් මෙතන තෑග්  ගැහි ගැහි ඉන් නැතිව පලයන්'.

ඒ වන විට මනාලයාගේ පාර්ශවය රත්නපුරයට පැමිණ මගුල් ගෙදර එන්නට නතර වී සිටියේ පහුවදා පාන්දර පහට පිටත් වී කිරිබත්ගොඩ  එන බලාපොරොත්තුවෙනි.

මේ නිසා මම රැ  එකොළහට පමණ පිටකොටුවේ බස් ස්ටෑන්ඩ් එකට ආවේ රත්නපුර යන බස් එකක් අල්ලා ගන්නටය. පුදුමයකි. බස් එකක් අහලකවත් නැත. අයියාගේ මගුල් ගෙදර දා මට සිදු වූ  දැවැන්ත අතපසුව මතක් වී මට හීන් දාඩිය දැම්මේය. දෙයියනේ හෙටත් මට මගුල් ගෙදර යන්නට බැරි වෙයිද ?

කොහොමින් කොහොමින් හෝ හතරවනිදාට එලි වන්නට මදක් කලින් මම රත්නපුර අයියලාගේ කුවාර්ටර්ස් එකට ගොඩ වුනෙමි.  එදාද අපේ ගෙදර ඇත්තෝ නිදි වරාගෙන පස් පඩන්ගුවේ දොස් පවරමින් මා එනතුරු බලා සිට ඇත.   ඒ මගුල් ගෙදර නම් මට යන්නට පුළුවන් විය. මගේ ඇඳුම් සුට් හා අඩුමකුඩුම ගෙනවිත් තිබුන නිසා ඒවාත්  ඇඳ ගෙන මම මගුල් ගෙදර ගියෙමි. එදා මට තිබ්බේ දෙවන මනමාලයා සේ පෙනී සිටින්නට නොව මනමාලයාම වන්නටය.

මේ සා විශ්වාස නොකළ හැකි තරම්  අපිළිවෙල චරිතයක් වූ මා සමග දාහත් වසරක් දීග කන මනමාලිය මා වෙනස් කරන්නට උත්සහ නොකලා නොවේ. ඒ නිසාම අප අතර ඇති වූ අඬ දබර සියල්ල කෙළවර වුයේ අප සිහිනයෙන්වත්  දුරස් විය නොහැකි නැවුම් පෙම්වතුන් බවට ආයිමත් පත් කරලමින්ය.


2013 සැප්තැම්බර්  04 

අම්මා අම්මා ...

අගෝස්තු නිවාඩුව එනතුරු පොඩි උන් දෙන්නාත් උන්ගේ අම්මාත් හිටියේ ඇඟිලි ගැන ගැන කැලැන්ඩරේ දිහා හරි ආශාවෙන් බලාගෙනය. අගෝස්තු මාසේ පුරාම මම ගෙදර ඉන්නවා කියා කලින්ම දුන්  පොරොන්දුව අවංක හිතින් දුන්නු එකක්.

 'අපි දවස් තුන හතරක ට්‍රිප් එකක් යමු. නිස්කාන්සුවේ ගිහින් විවේක ගනිමු. කිතුල්ගල ගඟ මැද ගල් තලාවේ වාඩි  වෙලා ගඟ දියට කකුල් ඔබා ගෙන ඉමු. හරියට බීම බෝතලේට දාපු ස්ට්‍රෝ එකෙන් වගේ කකුල් දිගේ සිසිලස ඇඟට ඇදිලා එනවා එතකොට. හෝර්ටන් තැන්නේ බිම වැතිරිලා ඇඳුම් වල තැවරෙන පින්නේ හුරතල් වෙමු.'

මම හා කීවා. හීන ගොඩක්. කොහොමින්  කොහොම හරි අගෝස්තු නිවාඩුව දිය වෙවී යමින් තිබුනා. නොහිතාපු කාරිය බහුල කමකින්. දඩිබිඩියේ දියතලාවේ ගොස් හිටපු සති අන්තය ඇරෙන්න ඉතිරි හැමදාම බිසී වුනා.  නෝක්කාඩු බොහොමයි.

පොඩි දුවගේ මුවින් නික්මිලා දිගින් දිගටම අපි දෙන්නාගේ ඇඟේ  ඇතිල්ලෙන තවත් ඉල්ලීමක්.

'අනේ අපි තරූලා ගෙදර යමු. හැමදාම කතා කරනවා. තරූලා අම්මත් කතා කරනවා.'

අන්තිමේදී නිවාඩුව ඉවර වෙන්න ඔන්න මෙන්න කියලා තියෙද්දී අපි පොඩි දුවගේ මිතුරියගේ ගෙදර යන්න තීරණය කළා.

දෝනී පස්වනක් ප්‍රීතියෙන් පිනා ගියා. අපි ගෙට ගොඩ වන විට තරූගේ මුහුණේ ලස්සන  තරු මල් පිපී තිබුනා.

පොඩි වුන් ඔවුන්ගේ ලෝකයේ සෙල්ලම් කරද්දී ලොකුවුන් ලොකු  කතා බහ. පොත් පත් හා චිත්‍ර ප්‍රදර්ශන ගැන කතා ඇදෙද්දී මම නිකම්ම සරල මාතෘකාවකට මාරු උනා.

ඉතින් නිවාඩු කාලේ කොහෙවත් ගියේ නැද්ද?

කාරීය බහුල රස්සාවක් කරන  තරූගේ තාත්තත් පාසැල් ගුරුවරියක වූ තරූගේ අම්මත් අගෝස්තු මාසයේ විවේකී නිවාඩුවක් ගත කරන්නට කැමති බව අපි දැන  හිටියා.

'අනේ යන්න බැරි වුනා. දාගෙන හිටි ගමන් සේරෝම කැන්සල් කරා .අපේ ලෙඩෙක් හිටියනේ ඉස්පිටිතාලේ.

ගිය සුමානේ ටිකට් කැපුවේ.'

ලෙඩා ගැන ආදරෙන් කතා කරන විදිහට පවුලේම කෙනෙකු වෙන්නට ඕනෑ  කියලා අපට හිතුණා.

'ඇත්තට? අපි දන්නේ නෑනෙ . කවුද ලෙඩා ?

අපි දොරවල් සේරම අස්සෙන් ගෙට එබිකම් කරන ඇස්  ලොකු කරගෙන ඇහුවා.

'එහෙනම් අපි මේ ඇවිල්ලත් කළේ  කරදරයක්ද මන්දා?'

'නෑ නෑ  ලෙඩා ඉන්නේ බලන්ගොඩ එගොල්ලන්ගේ ගෙදරින් ඇවිත් එක්කර ගෙන ගියා ටිකට් කපපු ගමන්ම'.

 තරුගේ නෑයෝ ඉන්නවැයි  බලන්ගොඩ?

අපේ ප්‍රහේලිකා කොටු වගේ මුහුණු දෙක දිහා බලල තරුගේ අම්ම කතාව පටන් ගත්ත.

'ඉස්පිටිතාලේ හිටියේ අපේ ඉස්කෝලේ වැඩ කරන විමලසේන. පැන්ෂන් අරගෙනත් ගොඩක් කල්. ඒත් ආශාවෙන් රස්සාව කරන නිසා පොඩි පොඩි වැඩ කර කර දිගටම හිටියා. කාටත් ලෙන්ගතුයි. ඒත් ගිය වාරේ මැද විමලසේන හදිසියේ ලෙඩ උනා. කතා කරන්න බැරි උනා. ඇවිද ගන්නත් බැරි උනා .

කොළඹ මහා ඉස්පිටිතාලේ නතර කලාට ගෙදර මිනිසුන්ට හැමදාම එන්න පුළුවනෑ  බලන්න?. ඉතින් ඉස්කෝලෙ අපි කට්ටියම තමයි උදේ හවස ලෙඩා බලා ගත්තේ. ටීචර්ල දෙන්නා තුන්දෙනා ගානේ බෙදා ගෙන හැමදාම ගිහින් කෑම බීම  දීල බලල ආව.'

ඉතින්?

' නිවාඩුව පටන් ගත්ත. විමලසේනට තාමත්  ගුණයක් නෑ. නිවාඩු කාලේ ටීචර්ලා  ඔක්කොම ගමේ යනවනේ. කෑම ගෙනියන්න කවුරුත් නැති නිසා අපි බාර ගත්ත. තරුගේ අම්මා කිව්වේ ඇයගේ සැමියා දෙස තුටු පහටු මුහුණකින් බලන ගමන්. ඔහුත් හරි ආශාවෙන් කතාවට සම්බන්ද වුනා.

'ඉතින් මගේ තියෙන වැඩ රාජකාරි කලින් අහවරක් කරලා මේ ගොල්ලවත් ඇරගෙන අපි දවසට තුන් ගමනක් ඉස්පිටිතාලේ ගියා.'

ටිකට් කපන කොටත් විමලසේනට කතා කරන්න බෑ. ඇඳේ  වාඩි වෙන්න විතරක් පුළුවන්. ඇවිදින්න බෑ . දොස්තරලා කිව්වේ පිළිවෙලකට  ගුණදායක කෑම  ටික වැටුණු හින්දයි  ආදර සලකිලියි හින්ද තමයි ඔය තරම් ඉක්මනට ටිකට් කපන්න පුළුවන් වුනේ කියල.

දැන් ගෙදර ගියත් අපි උදෙයි හවසයි කතා කරනවා. විමලසේනගේ නෑයො  වෙන  දුවෙකුට මොබයිල්  ෆෝන් එකක් තියෙනවා. ළඟ ගෙදරක . එයාට ගත්තම දුවලා දුවල ගිහිල්ල විමලසේනගේ කනේ ෆොනේ එක තියෙනවා.

'විමලසේන මේ ටීචර් නෝනා කතා කරන්නේ. විමලසේන බය වෙන්න එපා. දොස්තර මහත්තයා කිව්වා විමලසේනට ඉක්මනට සනීප වෙනවා කියල. හොඳට කන්න ඕනි. හිනා වෙලා ඉන්න ඕනි හොඳේ'. විමලසේන  ම්.. ම්..  හඬක් යන්තමින් නගා ගත්තා.

විමලසේන ගෙදර ගිය මුල් දවස් වල ඔහොමයි. විමලසේන බලා හිටියේ ඉර පායානකන්වත් ඉර බහිනකම්වත් , කතා කරන්න පුළුවන් වෙනකම්වත් නෙවෙයි. ටීචර් නෝනාගෙන් කෝල් එක එනම්කම්.

ඒත් දැන් දවස් දෙකකට කලින් හරි අපුරු දෙයක් වුනා. ටීචර් නෝනා පුරුදු දයාබර උපදෙස් ටීක දීලා ඉවර වෙනකොටම  විමලසේන ම් ම්  කියල හය්යෙන් ශබ්ද කරලා එක පාරටම දෙපාරක්ම අම්මා අම්මා  කිව්වා .

කතාවේ ඒ කොටස කියද්දී තරූගේ අම්මගේ නෙත් දෙකෙළවර තරු කැට වැනි  කඳුළු කැට දෙකක් දිලිසෙමින් තිබ්බා. කෙලි සෙල්ලම් නතර කළ  අපෙ පැටවුන් ඇයගේ වූවන දිහා පහන් ස්නේහයෙන්  බලා ඉන්න හැටි අපි  දැක්ක. කිතුල්ගල ගඟුලේදීවත්, අරුගම්බේ වෙරලේදීවත් නුදුටු ප්‍රභාර්ශයක් ඔවුන්ගේ මුහුණු වල නලියනවා.

නිවාඩු කාලේ නොගිය ගමන් ගැන තවර්දුරටත් අවනඩු කියන්නට ඔවුන් නොසිතන බව ඒ අතරේ පසක් වුනා.